Όλα μου φαίνονται κολλημένα στη λάσπη. Ένας βουρκος όπου λερωνεσαι ό,τι και να ακουμπήσεις. Άνθρωποι επιφανειακοι, κύμβαλα αλαλαζοντα, ψευτιά και ηλιθιότητα. Υποφέρω με τις ανθρώπινες σχέσεις. Δεν μπορώ να με τοποθετήσω σε ένα κοινωνικό πλαίσιο χωρίς να πονέσω. Ίσως γι' αυτό έπινα. Για να μπορώ να μιλάω στους ανθρώπους χωρίς να δυσκολεύομαι. Και τώρα που δεν μπορώ να πιω αντιμετωπίζω την πραγματικότητα. Τέτοια θλίψη