ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Η πολλή ειλικρίνεια με εφαγε:Με ρωτάει αν τη βρίσκω σέξυ. Της απαντάω πως φυσικά και τη βρίσκω. Πολύ... Γύρος 1ος: PASSΓεμάτη χαρά με ξαναρωταει πόσο πολυ; Της αποκρίνομαι με περισσή βλακεία:"Εντάξει δεν είσαι και Aniston!" Στραβωνει το υφος της. Αλλά εγώ παω να το διορθώσω: "Αλλά είσαι πολύ σέξυ παρολαυτα" Γύρος 2ος: FAILΚαταφανώς ενοχλημένη μου κάνει: "Ορίστε; Αυτη είναι γρια!" Και εκεί που δε γίνεται χειρότερο, εγώ πρωτοτυπω: "Δεν εννοουσα την Jennifer! Τη Nicole εννοουσα!!!!!" 3ος γύρος: ΤΟ ΤΕΡΜΑΤΙΣΑ... Τι ήθελα και τ' άνοιγα... Το τι ακολούθησε το αφήνω στη φαντασία σας. Λογικό υστερα που έχει να μου μιλήσει 2 μέρες... Οσες και όσοι δε γέλασαν ακόμη, τους προτρέπω να googlάρουν την εν λόγω κυρια για να ξεκαρδιστουν στα γέλια με την κοτσανα μου... Σκεφτόμενος το όλο σκηνικό εγώ πάντως αυτό κάνω ακόμη και τώρα... Φερτε ρε παιδιά καμιά τσίχλα...Σημείωση του Γκαφατζή (ΣτΓ): η Jennifer πάντως δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΓΡΙΑ! Και είναι και πολύ χοτ... Έλεος πια... Οποια σαρανταρησει τη βγάζουν εκτός παιχνιδιού. Μήπως και εσύ δε θα σαρανταρησεις κάποτε; Ξέρω, πατημενα-τα-σαραντα φίλη αναγνωστρια, τι σκέφτεσαι: "Πες τα, Χρυσόστομε!" Εμ τα λέω, τι κάνω; Τα λέω, αλλά ποιος μ ακούει; Μπορεί να πετάω συνεχεια κοτσανες, αλλά ώρες ώρες έχω κάτι "κρίσεις διαύγειας"...

Είμαι σε μία σχέση με μία κοπέλα συνομιλικη μου(είμαι 23) εδώ και 8 μήνες περίπου. Περάσαμε ένα διάστημα αρκετά ζορικο(ήμουν για 3 μήνες εξωτερικό), ωστόσο τα καταφέραμε. Όμως η κοπέλα μου , μου έχει κάνει κάποια σκηνικά πολύ περίεργα, του τύπου να ψάξει το κινητό μου και να διαβάσει μηνύματα από κοπέλες -φίλες μου που δε είχα κάτι το πονηρό, εν αγνοία μου και να μου κάνει θέμα, με ανάγκασε να σβήσω απο το facebook 2 κοπέλες που δε ήταν καν πρώην, απλώς έτυχε να βγούμε κάποια ραντεβού στο παρελθόν , με έχει μειώσει αρκετές φορές, ενώ έχει φτάσει στο σημείο ακόμα και να με βρίσει όταν θυμώνει ή να φύγει από το μαγαζί που καθόμαστε και να πάει σπίτι της, έχει κάτσει να συγκρίνει δικιά μου συμπεριφορά με αυτή του πρώην της , όσο έλειπα εξωτερικό ήθελε να βγει με άλλον αλλά εντέλει δε το έκανε, με μπλόκαρε για λίγες ώρες από το φως γιατί είχε θυμώσει πάλι κτλ.. Γενικά πολύ αλλόκοτη συμπεριφορά.Αυτά μου λέει τα κάνει διότι δε νιώθει ασφάλεια μαζί μου, και διότι δε νιώθει ότι τρελαινομαι μαζί της. Αυτό ισχύει.Εγώ σαν χαρακτήρας είμαι κλειστος και δε εξωτερικευω εύκολα τα συναισθήματα μου , ενώ με τη κοπέλα μου δε είμαι Φούλ ερωτευμένος. Ωστόσο της φέρομαι πολύ καλά, δέ της έχω κάνει τίποτα κακό που να προδιαθέτει αυτή τη συμπεριφορά. Είναι πλέον στιγμές που βγαίνουμε και νιώθω κάτι να με πνίγει, ενώ μόλις φεύγω από δίπλα της νιώθω να ξανά παίρνω οξυγόνο. Να χωρίσω για να ηρεμήσω; Ωστόσο είναι η πρώτη σοβαρή σχέση που έχω κάνει, και επειδή είμαι πολύ ευαίσθητος χαρακτήρας πιστεύω θα με πειράξει πολύ. Μπορώ λέτε να βρω μία λύση μαζί της ή ο χωρισμός είναι μονόδρομος;

Γειά σας.Είμαι η Μ. και είμαι 24 χρονών. Σπουδάζω Αθήνα και ζω μακριά απ τους δικούς μου, τους οποίους τους βλέπω κάθε γιορτές.Το τελευταίο διάστημα έχουν συμβεί κάποια πράγματα στη ζωή μου που με λύγισαν.Είχα μια ερωτική απογοήτευση που μου κόστησε, κάποια προβλήματα στην οικογένεια μου, αλλά και μια πολύ καλή μου φίλη που απομακρύνθηκε.Το θέμα με την φίλη μου με βασάνιζε αρκετό καιρό ώσπου αποφάσισα να της μιλήσω γιατί την νοιαζόμουν στα αλήθεια και ήθελα να μάθω αν της έκανα κάτι, αν είπα κάτι που την πείραξε, Όταν μιλήσαμε μου έιπε ότι δεν έκανα κάτι κακό , ότι δεν έχει κάτι προσωπικό μαζί μου και πως δεν της αρέσει να πληγώνει ανθρώπους γύρω της. Όμως αυτό συνέχισε μέχρι που χαθήκαμε τελείως. Καταλαμβαίνω ότι δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους, ότι δεν ταιριάζουμε με όλους, Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν συνεχώς.Όμως με όλα τα άλλα που με βασάνιζαν εγώ δεν άντεξα, Ίσως γιατί είμαι πολύ ευαίσθητη, ίσως γιατι δεν είμαι τόσο δυνατή να αντιμετωπίσω καποιες καταστάσεις με αισιοδοξία.Είμαι μακριά απ τους δικούς μου , μου λείπει η αγάπη τους και η στήριξη τους σε αυτή τη δύσκολη μου στιγμή.Δεν θέλω να τους μιλήσω γι αυτό, δεν θέλω να τους επιβαρύνω και να τους αγχώσω, έχουν και αυτοί κάποια δικά τους προβλήματα που δεν θα θελα να σκεφτονται κ αυτό.Νιώθω ένα αίσθημα απόρριψης στη ζωή μου και είμαι λυπημένη συνεχώς. Θέλω να βοηθήσω τον εαυτό μου αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Οι σκέψεις μου με έχουν κουράσει. Θέλω και πάλι να χαμογελάω περισσότερο και να αποκτήσω ξανά την ένεργεια που έιχα.Ξέρω ότι συμβαίνουν χειρότερα πράγματα στην ζωή, που αυτά που σας γράφω είναι απλά μικρά προβλήματα , όμως με βασανίζουν.Έχω κατάθλιψη, χρειάζομαι βοήθεια και δεν ξέρω τι να κάνω,Βοηθήστε με

....τα βλέπω κάθε μέρα. Έχει γεμίσει ο Βόλος με αυτά, αλλά υπάρχουν παντού, και σε άλλες πόλεις, σε όλη την Ελλάδα, και σε όλη τη γη σίγουρα..... Όλη τη μέρα αυτό που σας νοιάζει είναι να κοιτάτε ένα κινητό, είστε τόσο αδύναμοι, και σάπιοι που ένα κινητό σας κάνει οτι θέλει, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό τον ήχο του messenger τον έχω σιχαθεί, όπως έχω σιχαθεί και εσάς. Για τη μόδα του pokemon go που πλέον πέρασε, δεν χρειάζεται καν να μιλήσω. Επίσης η μοναδική ευχαρίστηση που έχετε, είναι οι καφετέριες και τα φλώρικα κλαμπ. Ακολουθείτε την ηλίθια μόδα που κάθε μέρα που αλλάζει σαν το καιρό, και ότι νέο ρούχο σας πλασάρουν, εσείς θα το αγοράσετε, και σε 1-2 μηνες που θα περάσει η μόδα του, θα το πετάξετε....το τρελό είναι οτι θα το αγοράσετε όχι επειδή σας αρέσει, απλά επειδή είδατε κι άλλους σαν εσάς να το φοράνε. Με λίγα λόγια, κάνετε τα πάντα απλά για να είστε ''ιν''. Αντί να αγαπήσετε τον εαυτό σας, και να κάνετε κάτι δικό σας, δίνετε βάση στη γνώμη των άλλων, και γίνεστε ''ιν'' για να καλύψετε τις ανασφάλειες που σας πνίγουν....Το άρρωστο σε αυτή την υπόθεση ξέρετε πιο είναι??? ΞΕΡΕΤΕ οτι το πράγμα είναι έτσι, ΞΕΡΕΤΕ οτι κολλάτε πάνω στη μάζα, και ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΠΡΟΒΑΤΑ. Παρόλα αυτά...Σας αρέσει αυτό, και αισθάνεστε ωραία. Απλά με το να γίνεστε ένα με τη μάζα. Ψόφιοι που απλά αρνούνται να ξαπλώσουν στο έδαφος...............ζόμπι.

Το καταλαβαινουμε οτι ειστε in love και δεν συμμαζευεται η κατασταση σας αλλα μην γραφετε τους φιλους σας και τους θυμαστε οταν σας βολευει ή δεν ειστε με το ταιρι σας και δεν εχετε τι να κανετε! Κατερινακι μου , σου εστειλα ενα μηνυμα να βρεθουμε,μου εχεις λειψει και εσυ δεν μπηκες καν στον κοπο να στειλεις μια απαντηση! Τι να πω,κριμα! Ωραιο το αδειασμα στην φιλη σου που ξερεις 10χρονια.

Γράφοντας τέτοια ώρα και με μάτια κόκκινα απ το κλάμα,δε ξέρω αν θα μπορέσω να γίνω κατανοητή,ωστόσο θα προσπαθήσω για τη τιμή των όπλων. Είμαστε μαζί μικρό σχετικά χρονικό διάστημα και ήδη εχουν δημιουργηθεί πάρα πολύ έντονα αισθήματα (από τη μεριά μου τουλάχιστον μιλώ μετά βεβαιότητας). Το ίδιο θα πιστευα και για εκείνον μέχρι εχθές,μα αυτή τη στιγμή αμφιβάλω για το αν ακόμη με συμπάθησε. Τι έγινε? Χμμ.. Σήμερα απ το μεσημερι μου πε ότι θα πήγαιναν με τους γονείς του στη θεία του και ότι δε θα μπορούσαμε να μιλάμε πολύ γιατί θα συζητουσαν κάτι οικογενειακό. Δε τέθηκε θέμα από μέρους μου (γιατί άλλωστε...). Η ώρα περνούσε και περνούσε και δεν είχαμε καμιά επικοινωνία. Θεωρούσα ότι θα συζητάνε τα της οικογένειας. Το φιάσκο όμως ξεκίνησε απο την ώρα που ο αδερφός μου (είναι μεγαλύτερος και ζει μόνος του σε δικό του σπίτι), καθώς μιλούσαμε στο τηλέφωνο, μου είπε ότι το αγόρι μου του έστειλε μια αστεία εικόνα στο Facebook. Ξεκίνησαν λοιπόν να μιλάνε περί ανέμων και υδάτων για πολλή ώρα. Υποψιασμενη ότι κάτι δεν πάει καλά, γιατί οκ,αν μπορούσε να στέλνει στον αδερφό μου,γιατί να μη στείλει έστω κάτι μικρό σ εμένα? Πήρα το τηλέφωνο και κάλεσα στο σταθερό του. Και ναι, κυριες και κύριοι, το σήκωσε η μητέρα του. Δεν είπα κάτι. Απλώς το έκλεισα. (Είχα πάρει με απόκρυψη) Του έστειλα κάτι αστειο να δω αν θα μου απαντήσει και μου είπε ότι θα μου στείλει μετά γιατί κάτι είχε γίνει. Επιστρεφοντας σπίτι του, μου είπε ότι είχε λιποθυμησει η θεία του,είχαν καλέσει γιατρό και τα σχετικά. Σε ερώτησή μου πώς αντέδρασε η μαμά του,που είναι και αδερφή της κυρίας που λιποθύμησε, μου είπε ότι αγχωθηκε αλλά όλα καλά. Τα καμπανακια μου χτύπησαν περισσότερο κι απ αυτά του Πάσχα. Η μαμά του ήταν στο σπίτι τους κι εκείνος μου πε ότι ήταν στη θεία του. Όλοι μαζί οικογενειακως. Συνεχίσαμε να μιλάμε κανονικά και του είπα ότι αύριο θέλω να τον δω. Θέλω να του γράψω όλα όσα σκέφτομαι και να του τα πάω μαζί με κάτι πράγματα δικά του. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνω? Ή μήπως απλώς να τα στείλω με το ταχυδρομείο και να εξαφανιστω απ τη ζωή του? Και ναι,ξέρω ότι ήταν κατινια και λάθος μου που πήρα να τσεκάρω αλλά ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά. Δυστυχώς..είχα δίκιο..

οτι λατρεύω το μπρόκολο και το κουνουπίδι...

Μπορεί να με νευριάζεις, όμως είσαι γλύκα και σε γουστάρω τρελά!Καβάλα πάνω στ' άλογο, θα ΄ρθω να σε κλέψω!:D

Έκανα το λάθος τα πρώτα δύο χρόνια στην σχολή μου να μην διαβάσω και να παω χαλαρά. Είναι αυτο που σου λένε και καλα το πανεπιστήμιο ειναι πιο εύκολο δεν θελει διάβασμα και τα λοιπά.. βλακείες δηλαδή. Ετσι χρωστάω αρκετά μαθηματα που σε ολα εχω εργασίες και δεν ξέρω ποτε θα προλάβω να τα κάνω. Να τα αφήσω καλύτερα για το τέλος που θα εχω τελειώσει το τελευταίο μου εξάμηνο ή να προσπαθήσω να τα περάσω κάπου στο ενδιάμεσο; P.S. είμαι στο πολυτεχνείο οποτε η σχολή μου δεν ειναι οτι πιο εύκολο.

Ελλάδα 2017Ετών 28Εργάζομαι ως ελεύθερος επαγγελματίας και τα βγάζω με 1000 ζόρια μιλάω με συγγενείς στην Γερμανία για να δω τι γίνεται εκεί και πως μπορω να πάω να εργαστώ εκεί πως μπορω να μάθω την γλώσσα και τι θα βρω εκεί το μυαλό μου είναι κομμάτια σκέφτομαι διάφορα εδώ έχω όνειρα και πονάω που σκέφτομαι να τα αφήσω όλα για να πάω στο εξωτερικόΤελικά είναι ευχή και κατάρα να είσαι Ελληνας κριμα, κρίμα, κρίμα για αυτή την χώρα που βρίσκεται στο έλεος των σύγχρονων κατακτητών.Πραγματικά δεν θέλω να φύγω αλλά ελπίζω ότι θα βρω ένα σχετικά καλύτερο επίπεδο ζωής, εκεί ίσως να είμαι σαν σύγχρονος σκλάβος αλλά πιστεύω πως αν καταφέρω να συνηθίσω την ζωή και την γλώσσα θα ζήσω με λίγη παραπάνω αξιοπρέπεια.Αχ Παναγία μου βοηθήσε μας να παλέψουμε την κατάσταση και να κάνουμε το σωστό Διαλύεται η πατρίδα μας