Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
Εχω ενα μικροοο πρόβλημα. Μου αρέσει ένας φίλος μου εδώ και 4 μήνες. Περνάμε καλά μαζί, υπάρχουν κάποια δείγματα ότι του αρέσω αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι έτσι από τον χαρακτήρα του. Λοιπόν... Θέλω να του πω ότι τον γουστάρω αλλά δεν ξερω πως. Θέλω να του το πω καθαρά και απλά αλλά δεν βρίσκω τα λόγια. Μπορεί κάποιος να βοηθήσει? Παρακαλωωωω?
Οι παππούδες μας ζήσανε την κατοχή και οι γονείς μας τη χούντα... Συγκριτικά, τα δικά μας προβλήματα είναι λιγότερο σημαντικά. Φτώχεια υπήρχε και θα υπάρχει πάντα... Οι πολυτέλειες δεν είναι για εμάς τους μικρομεσαίους...Υγεία, λοιπόν.
Η ωρα κ καπνιζω κοιταζοντας ξαπλωμενη στο κρεβατι την θεα απο την ανοιχτη μπαλκονοπορτα.(εχω να σε δω 5 μηνες.) Και Ελπιζοντας μην σε δω πουθενα τυχαια ποτε ξανα εκει εξω.
Μόλις γύρισα από έξοδο με φίλους γιατί δεν άντεχα να νιώθω μόνη μ ανάμεσα σε όλα αυτά τα οικία προσωπα. Εγώ το μόνο πρόσωπο που ήθελα να δω ήταν το δικό του. Παρέα με τόσους ανθρώπους αλλά μόνη, πόσο ειρωνεία.Όλοι χόρευαν και εγώ κάπνιζα με ένα βλέμμα χαμενο. Εκεί αλλά απούσα. Μου λείπεις. Φοβάμαι ότι δεν μπορώ να προχωρήσω παρακάτω γιατί κάνεις δεν είναι εσυ. Νιώθω ότι θα μείνω μόνη μ για παντα και το χειρότερο ότι τίποτα πια δεν με κανει να χαμογελάω. Τίποτα δεν θα με κανει να νιώσω ευτυχισμένη. Γαμω το σπιτάκι σου Γιάννη.