Τόσο δύσκολα τώρα πια τα πράγματα.. Πραγματικά κρίμα. Δεν υπάρχουν ΆΝΘΡΩΠΟΙ πλέον, ή έχουν μάθει να είναι πολύ καλά κρυμμενοι. Πληγωνουμε ανθρώπους, τους χρησιμοποιούμε για προσωπικό όφελος, μπαίνουμε στη ζωή τους και πατάμε συναισθήματα. Το μόνο που δεν κάνουμε είναι να τους κάνουμε ευτυχισμενους. Κρυβομαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Και αυτό έχει όνομα. Αδράνεια. Η αδράνεια στο μεγαλείο της. Σήμερα, δυστυχώς, -και θα μιλήσω για άντρες καθώς είμαι κοπέλα - επαναπαυονται στην δική τους καλοπέραση.. Δε μου αρέσει να γενικευω, αλλά λόγω της πενιχρης εμπειρίας μου παρατηρώ ότι δεν υπάρχει καμία ωριμότητα για να υπάρχει και υγιής συντροφικοτητα. Σίγουρα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά δεν τις έχω συναντήσει ακόμα. Παρατηρώ το κόσμο. Μεγάλη η μοναξιά. Σε νέα άτομα και μεγαλυτερα. Και όταν επιλέγεις, παρά την δυσκολία των καιρών, -να αφεθεις, να δώσεις, να επενδύσεις σε ένα άτομο, αυτό κάνει πίσω. Και όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί έχει συνηθίσει να φοβάται. Φόβος. Τρομακτική λέξη. Εθος. Τρομακτική λέξη. Έχουμε μάθει να συνηθιζουμε να ζούμε σε συνθήκες φόβου και απειρης καχυποψιας. Πραγματικά είναι τρομερό το να μην θέλουμε να δώσουμε και να πάρουμε. Το να καθόμαστε πίσω από μια οθόνη φλερταροντας ασύστολα με απωτερο κοντινό σκοπό έναν και μοναδικό. Το σεξ. Το αποτέλεσμα; Τσακισμενες ψυχές από την μία να ψάχνουν να βρουν διέξοδο στα συναισθηματικα τους "πιστεύω" -γιατί φυσικά υπάρχουν και οι ρομαντικές ψυχές (και καλά κάνουν) - και από την άλλη, σώματα ερείπια που απλώς ψάχνουν να ταισουν το ναρκισσιστικο και άδειο εγώ τους. Ένα ΕΓΏ που ποτέ δεν θα αντικατασταθει από αυτό το άτιμο το ΜΑΖΊ. Και ας είναι τόσο όμορφο το μαζί.. Κρίμα για όσους δεν έχουν τα κότσια να το βιώνουν το μαζί. Κρίμα για όσους νομίζουν ότι μπορούν να διατηρούν την ανωριμοτητα τους και σε ηλικίες μη επιτρεπτες. Λυπηρη η απουσία αμοιβαιων συναισθηματων. Μόνο η ασφάλεια της οθόνης, της καρεκλας, του ΕΤΟΙΜΟΥ. Μη ξεβολευτειτε και δυσκολευτειτε. Καθίστε. Και πάρτε και έναν καθρέφτη να δείτε στο πρόσωπό σας την κοινωνία που φτιάχνετε για τους απογόνους σας.....