ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να λένε ότι τους έκαναν πέρα οι φίλοι που παντρεύτηκαν και έκαναν παιδιά.Ξέρω όμως αρκετούς-αρκετές που οι ίδιοι φεύγουν τρέχοντας όταν οι φίλοι αποκτήσουν οικογένεια.Δεν θέλουν να έχουν παιδιά στα πόδια τους λένε ότι δεν διαθέτουν την απαιτούμενη υπομονή και ότι για αυτό δεν κάνουν οι ίδιοι παιδιά.

...έχω γενέθλια. Κι ενώ κάποτε ήμουν χαρούμενη, τώρα θέλω να κρυφτώ κάτω από το πάπλωμά μου και να μην σηκωθώ. Κλείνω τα 28 και νιώθω αποτυχημένη. Ναι ξέρω, η ζωή είναι μπροστά, αλλά δεν έχω καταφέρει τίποτα. Είμαι άνεργη, ζω στο πατρικό μου και γενικά η ζωή δεν τσουλάει. Δεν έχω κάποιο πάθος, κάτι που να μου αρέσει και γενικά θα έλεγα ότι δεν ξέρω πού μου πάνε τα τέσσερα. Νιώθω εγκλωβισμένη και το άγχος του να βρω δουλειά μεγαλώνει... Αυτό με πονάει περισσότερο απ' όλα. Ότι αγχώνομαι για να βρω δουλειές που στην ουσία ούτε καν με νοιάζουν. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι η Ζωή δεν πρόκειται να ''βγει'' έτσι. Μακάρι να ήξερα αν νιώθουν και άλλοι της ηλικίας μου τα παραπάνω ή είμαι η μόνη...

Κάποιοι γουστάρετε τρέλα να πατάτε "δε ταυτίζομαι". Έχω την αίσθηση ότι δεν διαβάζετε καν τις εξομολογήσεις των ανθρώπων. Έχουν υπάρξει εδώ μέσα κάποιες πολύ συναισθηματικές και κάποιες άλλες που αναζητούν μια πραγματική συμπαράσταση έστω και με ένα "ταυτίζομαι". Είμαστε τόσο "λίγοι" τελικά σαν άνθρωποι? Απλά αναρωτιέμαι. Το ξέρω ήδη πως θα πάρω πάνω από 50 "δεν ταυτίζομαι". Από αυτούς που πατούν χωρίς να διαβάσουν. Καλή καρδιά ❤️

με τον καθένα που μπαίνει στο μαγαζί και κατεβάζει τη μάσκα για να μιλήσει. Θέλω να βάλω τα κλάματα και να τους βάλω τις φωνές αλλά δεν μπορώ, δεν είναι δικό μου το μαγαζί.

Μας ειναι πιο ευκολο το να κανουμε Sexting και cyber sex με αγνωστους και αγνωστες παρα να μπαινουμε στην διαδικασια να γνωριζουμε ανθρωπους

Περπατώ. Εδώ και αρκετές εβδομάδες περπατώ χωρίς σταματημό. Εγώ, ένας άνθρωπος που για να πάει και στο περίπτερο έπαιρνα το αμάξι. Διαπίστωσα ότι είναι κάτι που λατρεύω. Βοηθάει το σώμα μου, βοηθάει το μυαλό μου, βοηθάει την ψυχολογία μου. Όμως όταν περπατώ μονάχος μου, είναι σαν να μην έχει και τόσο μεγάλη σημασία...και ας έχει.

Μπήκε ο καθένας στη θέση του σήμερα... τα είπα χύμα κ τσουβαλάτα κ ακόμα δεν είδαν τίποτα ... πολυ καιρό έκανα τουμπεκί κ υπομονή τώρα έχω γίνει θηρίο ανήμερο ... Δε εκτίμησαν που πήγαινα με το σταυρό στο χέρι .. τώρα θα πάρω το αίμα μου πίσω ... δε με κρατάει ολόκληρος στρατός

... οι αντρες νομίζω ότι βιώνουμε μια βασανιστική και ατελείωτη μοναξιά. Για τις γυναικες δεν ξέρω...

Λες να γράφει και αυτός; δεν ξέρω εγώ ψάχνω που και που να βρω καμιά εξομολόγηση με την ιστορία μας μόνο και μόνο για να δω την δική του οπτική

Είδα τυχαία στο ινσταγκραμ έναν ο οποίος μου θυμίζε κάποιον, μπήκα στο προφίλ του και συνειδητοποιησα ότι ήταν ένας τύπος που είχαμε ανταλλάξει κάτι φιλια πριν μια δεκαετία σε ένα κλαμπ, ένα βράδυ. Πήγα να βάλω τα κλάματα γιατί τότε είχα νιώσει αηδία, δευτερη, φτηνή κτλ. Ο τύπος αυτός ήταν σαν κάτι τύπους που πάνε στην Αννίτα. Μόλις κατάλαβα τότε με ποιον κάνω κάτι σηκώθηκα και έφυγα. Αηδια. Τι σκεφτόμουν. Νιώθω χάλια τώρα.