ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σήμερα έκλαιγα για μία ώρα ασταμάτητα. Ελπίζω τουλάχιστον με το κλάμα να καίμε περισσότερες θερμίδες από το συνηθισμένο.

-3 ευρώ θα μου φύγουν για φωτοτυπίες για τη σχολή αναγκαστικά -3 ευρώ για παυσίπονα για τη περίοδο -2.5 για σερβιετες (ευτυχώς έκρυψα ένα πακέτο ) -1.5 ευρώ για ένα καφέ -Ένα μήνα τουλάχιστον χωρίς λεφτά για να ξαναδουλεψω γιατί δεν με χρειάζονται για babysitting Κ όχι δεν έχω καμία βοήθεια από τους γονείς μου , η μητέρα μου έχει ψυχολογικά ,πριν λίγες μέρες με έβριζε , τώρα δεν μου μιλάει , δεν μου αφήνει φαγητό, ευτυχώς υπάρχει φαι στο ψυγείο κ κάτι φτιάχνω ,κερνάει την οικογένεια σουβλάκια εκτός από μένα μπροστά μου , δεν της έχω κάνει τίποτα , μόνο σε εμένα τα ψυχολογικά της .... Οι υπόλοιποι παθητικά όντα , όσο δεν τους επηρεάζει αδιαφορούν ... Σε ποιον να τα πω κ να με πιστέψει;

Γεια σας...διαβαζω καιρο τωρα τα μηνύματα σε αυτό το σαιτ αλλα ειναι η λρωτη φορα που γραφω κατι. Εχω σχεση εδω και 9 μηνες με ενα παιδι μεγαλυτερο μου που γνωρισα στην πολη που σπουδαζω και περνω καλα μαζι του καθως αυτη ειναι η δεύτερη σχεση που κανω στη ζωη μου και η μεγαλυτερη, και βλεπω απο μερια του οι με αγαπαει και με φροντιζει αν και μερικες φορες και γω παραφερομαι και τον ξενερωνω..αυτος ειναι διπλα μου και με ανεχεται. Τις τελευταιες ομως μερες αντιμετωπιζω ενα προβλημα μαζι του και δεν ξερω πως να το διαχειριστώ. Λοιπον, πριν απο 3 μερες αρρωστησα..επαθα κατι σαν γαστρεντεριτιδα (ισως απο καποιο κοτοπουλο που τηγανισαμε) και εχω ολα τα συμπτώματα (εμετο, διαρροια και αργοτερα και πυρετο). Να αναφερω οτι ζω μακεια απο την οικογενεια μου λογω σπουδων και ουσιαστικα οτι περνω, το αντιμετωπίζω μονη μου. Το ηεμα μου ειναι οτι τις ημερες που ημουνα αρρωστη, το αγορι μου δεν ηρθε καθολου να με επισκεφτει με την προφαση οτι θα κολλησει (οπως μου ειπε κολλαει ευκολα) και δε θα μπορει να παει στη δουλεια του μετα (κανει την πρακτικη του). Εκνευριστηκα πολυ απο αυτην του τη συμπεριφορα διοτι εβλεπα οτι διαφοροι φιλοι μου ερχονταν σπιτι μου με ολη τη καλη διαθεση να με περιποιηθουν και να μου μαγειρεψουν χωρις να νοιαζονται για το αν θα κολλησουνε. Οταν εκανα αυτη τη συζητηση με το αγορι μου..του ειπα οτι ειμαι μονη μου και τον θελω διπλα μου για να με φροντιζει και εγω να νιωθω καλυτερα., αυτος νευριασε και μου ειπε οτι σκεφτομαι εγωιστικα και πως δε με νοιαζει η δικη του η υγεία. Βρισκομουνα σε ασχημη ψυχολογικη κατάσταση γιατι ημουνα αναγκασμενη να μενω 2 μερες κλεισμενη μεσα στο σπιτι μου και να μην εχω κατι να κανω και να μη βλεπω κοσμο για να μη χειροτερεψω..και το αγορι μου να μην ερχεται καν να με δει η να με παρει τηλεφωνο να δει αν χρειαζομαι κατι για να μου το φέρει...αν και περναγε απο τη γειτονια μου Το μονο που εκανε ηταν να με στελνει καποιο μηνυμα στο viber οταν ηταν στη δουλεια του για να δει αν ειμαι καλα και να με παιρνει τηλεφωνο μονο τις βραδινες ωρες και να μιλαμε σχεδον μια ωρα και. Δεν ξερω τι να κανω και οως να συνεχισω με αυτην την κατασταση γιατι δε θελω να τον χασω απο τη ζωη μου και δε θελω τετοιου ειδους καυγαδες να μας χωρισουν...

Την πρώτη φορά; Είναι λάθος από άγνοια. Τη δεύτερη; Γιατί όχι; Λάθος από απερισκεψία και πάλι. Μετά την τρίτη, κάπου μπάζει. Το ξέρεις ότι σε παίρνει και το συστηματοποιείς αυτό το «λάθος» το οποίο είναι επιλογή, έστω λάθος επιλογή. Από την στιγμή που νιώθουμε αρκετά μάγκες για να κάνουμε μερικές πράξεις, είναι σώφρον να συνεχίσουμε το ίδιο μάγκες εν συνεχεία και ν' αναλαμβάνουμε την ευθύνη χωρίς διαμαρτυρίες. Κάθε επιλογή ενέχει τα ρίσκα του. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε δε, ότι όταν κάτι γίνεται και αφορά ένα τρίτο άτομο χωρίς την συμμετοχή και έγκρισή του προφανώς και έχει κάθε δικαίωμα να ενοχληθεί και να ξεκόψει. Όταν παραβιάζουμε τα όρια του άλλου, εμείς ουσιαστικά καταστρέψαμε τη σχέση μας με τον άλλον χωρίς να τον λογαριάσουμε. Δεν δικαιούμαστε να έχουμε αξιώσεις. Λίγο έλεος κάπου. Θα γεράσουμε πριν την ώρα μας με όσα διαβάζουμε κατά καιρούς!

Μου λείπει τόσο πολύ ένα φιλί....

Ταυτίστηκα με αυτή την εξομολόγηση γιατί είναι κάτι που σκέφτομαι καιρό. Θέλω να εξομολογηθώ στον άνθρωπο που 4 χρόνια είμαι ερωτευμένη. Όλο αυτό είναι κάτι απαγορευμένο και για τους δυο μας.. Συναντιομασταν κάθε μέρα σε φάση τυπική και λόγω δουλειάς, μιλάγαμε για ότι αφορά τον λόγο της συναναστροφης μας και ολα όσα ήθελα καταβαθος, τα εξέφραζα μόνο σιωπηρά, με τα βλέμματα που ήταν αμοιβαία. Αλλά δεν γινόταν να ανοιχτουμε. Τα τελευταία 2 χρόνια είναι σε άλλη πόλη και ενώ δεν τον βλέπω εξακολουθώ να μην μπορώ να τον ξεχάσω. Αν και ζω περισσότερο στην ονειροφαντασια, αντιλαμβανομαι την πραγματικότητα και δεν προσδοκώ ούτε ελπίζω τίποτα σε σχέση με αυτό το θέμα. Απλά είναι αβάσταχτο και βασανιστικό τόση καταπίεση που επιβάλλω στον εαυτό μου. Θέλω μόνο να του πω πως νιώθω. Ούτε να αναστατωσω τις ζωές μας, ούτε να δημιουργήσω πρόβλημα ή να ενοχλήσω. Θέλω μόνο να το ξέρει, να το βγάλω απο μέσα μου. Δεν το εχω εξομολογηθει ποτέ και σε κανέναν, όλο αυτό το βάρος το σηκώνω τελείως μόνη και ίσως με αυτό τον τρόπο μπορέσω να ησυχάσω και να προχωρήσω. Θέλω λοιπόν να του στείλω ένα μήνυμα ή γράμμα ανώνυμο και δεν ξέρω πως... Δεν επιθυμώ με τίποτα να του δημιουργήσω θέμα και με προβληματιζει το γεγονός μην το δει κάποιος που δεν πρέπει. Σκεφτόμουν να στείλω ανώνυμο sms από pc αλλα δεν γνωρίζω πως. Εσείς τι γνώμη έχετε για αυτό; ξέρω ότι θα με κράξετε αλλά μακάρι να δείξετε και λίγη κατανόηση... Ανθρώπινα είναι αυτά που νιώθουμε...

Πώς να τον ξεπερασω ?ενα χρονο μαζι και νιωθω λες και δεν υπαρχει αλλος ανθρωπος για μενα...με πληγωσε ομως...θα ξεχασω?νιωθω Πώς οτι και να μου κανει τον αγαπαω.ομως Πώς ξεχναμε?πως?

Αγόρια-άντρες... Βγάλτε τους αναθεματισμένους φακούς και φορέστε ξανά τα γυαλάκια σας! Δεν υπάρχει κάτι πιο ερωτικό από έναν άνθρωπο που είναι ακομπλεξάριστος και άνετος...Είτε αυτό αφορά στραβά δοντάκια που δεν πτοούν ένα διάπλατο χαμόγελο, είτε ειλικρινή βλέμματα πίσω από γυαλιά, μαλλάκια πιασμένα πρόχειρα,ανέμελα και "ξεμαλλιάρικα", μπαντζάκι μισοανασηκωμένο, όχι διπλωμένο όμορφα πάνω από το παπούτσι... Απλές, χαριτωμένες, αυθόρμητες σκέψεις βγαλμένες στο κλάσμα δευτερολέπτου χωρίς να είναι "προβαρισμένες" στο σπίτι πώς θα ακουστούν όσο πιο "έξυπνες" και πιασάρικες γινεται... Η ουσία είναι αλλού.Αυτά αφορούν τους πάντες.Αλλά ως γυναίκα απευθύνομαι αυτήν τη στιγμή στους άντρες.Και για να μιλήσω στη γλώσσα σας...με τα γυαλιά είστε κ@βλες! Ξαναφορέστε τα!

Με πήραν αναπληρωτρια σε Λύκειο για την ξένη γλώσσα, αλλά δεν έχω ξαναδουλεψει με λυκειοπαιδα.Μήπως έχετε καμία συμβουλή για το πως να τους φερθω, τι να αποφύγω, τι δεν αρέσει και τι ανάγκες έχουν τα παιδιά αυτών των ηλικιών από έναν εκπαιδευτικό;Τα αγαπάω τα παιδιά, έχω κάνει την αυτοκριτική μου και θα ήθελα να μιλήσω την γλώσσα τους. Ευχαριστώ όποιον απαντήσει, έστω μια λέξη μια ιδέα, ένα κάτι.

Είμαι με το αγόρι μου 9 χρόνια...και τα πηγαίναμε καλά.Όμως τον τελευταίο καιρό γνώρισα έναν συνάδελφο.Για τον οποίο νιώθω μια πολύ μεγάλη έλξη.Δεν είναι το στυλ άντρα που μου αρέσει αλλά είναι έξυπνος γλυκός και ευθύς.Θα ήθελα να ζησω να κάνω κάτι μαζί του αλλά έχω ενδοιασμούς λόγω του ότι αγαπώ το αγόρι μου.Είμαι 29 είναι 27 ....ο δικός μου είναι καλός άνθρωπος...δεν είναι αυτό σημαντικό;Κορίτσια παρακαλώ γνώμες.