ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Εγκλωβισμένη στην κοινωνία σας.

Τελικά έχει πέσει πολλή μοναξιά εκεί εκεί έξω...Και εγώ νόμιζα ότι είμαι η μοναδική και δακτυλοδυκτουμενη...υπομονή συνάδελφοι που θα πάει θα έρθει και η ώρα μας....Α και διάβασα κάπου κάτι ωραίο.. Η μοναξιά δεν θα φύγει αν δεν σου διδάξει πρώτα αυτό που πρέπει....Δηλαδή εμείς που ήμαστε πολύ καιρό μόνοι είμαστε ανεπίδεκτοι μαθησεως...?το πρωτο πολυ το σκότωσα?

γιατι ενας αντρας ασχοληθηκε μαζι μου....οχι γιατι με βρηκε ενδιαφερουσα η ομορφη...αλλα γιατι ειχε τα ψυχολογικα του...αυτο εξηγει πολλα...μαλιστα...αιντε λοιπον στην υγεια μου!

Γνώρισα ένα παιδί και μιλάγαμε μόνο ιντερνετικά για μία εβδομάδα και εκείνος μου είχε πει πως θέλει να το κρατήσουμε σε φιλικό επίπεδο και βλέπουμε. Εγώ επειδή είμαι πολύ ειλικρινής άνθρωπος και γενικά εφόσον ήξερα ότι ήμασταν μόνο φίλοι καθώς εκείνος δεν το πήγαινε πουθενά αλλού Του είπα πως η κολλητή μου θέλει να μου κάνει κονέ με ένα παιδί και πως εκείνος μου έστειλε μήνυμα και μιλήσαμε λίγο στο Facebook. Από τότε που του το είπα αυτό εκείνος Θύμωσε και με έσβησε από το Facebook. Εγώ έχω στεναχωρηθεί πάρα πολύ και προσπάθησα να του μιλήσω αλλά δεν έχει διαβάσει τα μηνύματά μου και η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να βγω με τον άλλον τύπο Γιατί σε σύγκριση με εκείνον ο πρώτος με ενδιαφέρει περισσότερο. Θέλω να τον προσεγγίσω αλλά δεν ξέρω τι άλλο να κάνω και νιώθω πολύ άσχημα γιατί τον έχασα επειδή είμαι ειλικρινής Καλύτερα να μην είχα πει τίποτα.τι να κάνω?

κουραστηκα να διαβαζω και να μην αποδιδω οπως θελω.. χαιρομαι που οι φιλες μου περνανε τα μαθηματα αλλα στενοχωριεμαι που παντα ειμαι αυτη με τον χαμηλοτερο βαθμο και ζηλευω αλλα οχι κακοπροαιρετα..και ειναι αδικία να ασχολουμαι με ολες τις μικροβλακειες που θεωρω προβληματα όταν οι γονείς μου αγωνιζονται για να εχω ολες αυτες τις ανεσεις.με μισω

Ενταξει στην αρχη μου αρεσε και ναι ίσως του έδωσα αέρα αλλα το καταλαβα γρήγορα και έγινα πιο απότομη και "ωμή" αφου ηταν απλα ενα φλερτ. Δεν τον βλέπω ερωτικά και του το εχω πει πολλές φορες αλλα κανει οτι δεν καταλαβαίνει. Ειναι καλύτερο να σταματήσω να του μιλαω και για των δυο το καλο ή να συνεχίσω να του μιλαω σε εντελως φιλικό επίπεδο? Πως θεωρείτε οι άντρες οτι πρεπει μια γυναικα να σας πει το ΟΧΙ για να γινει κατανοητό?

μιλαω στο ιντερνετ και στο τηλεφωνο με εναν που μενει 3 ωρες μακρια απο την πολη μου εδω και 6 μηνες. δεν εχουμε βρεθει απο κοντα. εγω του εχω πει οτι πασχω απο αυτοανοσο εδω και χρονια και γενικως δεν του εχω κρυψει κατι πολυ σημαντικο για τη ζωη μου.ωστοσο εκεινος...αν και δεν το εχει πει ποτε ξεκαθαρα εχει αφησει να αιωρειται πως υπαρχει καποιο ψυχολογικο θεμα.καποια στιγμη μου ειχε πει οτι περασε μια καταθλιψη και ειχε χασει κιλα. γενικα οταν μιλαμε στο τηλεφωνο εχει μια ακαταπαυστη παρλα και απ το ενα θεμα παει στο αλλο...για μερες μπορει να μιλαμε και να ειναι ολα μια χαρα και μετα εξαφανιζεται και οταν θυμηθει να εμφανιστει πεταει κατι ακυρα που λεω δεν ειναι δυνατον...ειμαστε και οι δυο πανω απ τα 30. σημερα που μιλουσαμε και του ειπα οτι διακρινω αλλαγες στη συμπεριφορα του με τη μια να ειναι ετσι και την αλλη αλλιως μου ειπε : ε τι να πω μπορει να ειμαι διπολικος....μπορει να το ειπε ετσι αλλα μπορει να το εριξε για να δει πως θ αντιδρασω...συνδιαζοντας ολα τα κομματια του παζλ σκεφτομαι πως θα μπορουσε καλλιστα να εχει διπολικη διαταραχη...αυτο που με προβληματιζει τωρα ειναι πως εγω συντομα θα παω στη δικη του πολη γιατι με προσελαβαν για δουλεια...ξεκινας να κανεις κατι με ενα ατομο που μαλλον εχει τετοιο θεμα? ηδη εγω εχω το δικο μου που εδω και χρονια με ταλαιπωρει και με ριχνει ψυχολογικα...θα μπορουσε καποιος να ξεκινησει μια σχεση που εχει τετοια σκαμπανεβασματα? μου εχει βγαλει πολυ τρυφερα συναισθηματα ο ανθρωπος αλλα αυτο ειναι μαλλον στη θεωρια γιατι εφοσον δεν τον εχω δει απο κοντα δεν υφισταται τιποτε ουσιαστικο μεταξυ μας.παρακαλω να μιλησετε οσο το λιγοτερο δυνατον κυνικα και με προθεση να δωσετε μια συμβουλη οχι κριτικη.

Τον λυπούμαι πραγματικά και θλίβομαι κάθε μέρα για την ψυχική κατάσταση του. Συγκατοικούμε πια, και τώρα καταλαβαίνω.Δυστηχώς ο πατέρας μου είναι στο κόσμο του(άθελα του) και η μάνα μου είναι μόνη της σε αυτη τη μάχη. Δεν είναι όλα άσπρα και μάυρα. Μερικές φορές είναι ασπρο ασπρο κι 'αλλο ασπρο και άλλοτε μάυρο...πολύ μάυρο.Αλλά μην πτοείστε. Μην τα παρατάτε. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία αλλά ειναι και αυτη που θα σε πάρει μαζί της...

Εισαι σπιτι, στον καναπε απο το πρωι μεχρι το βραδυ, δεν εχεις ορεξη για τιποτα και σκεφτεσαι τον πρωην σου. Τον πρωην που παρεπιμπτοντως εσυ χωρισες....και σκεφτεσαι ποσο μα ποσο ηλιθια ημουνα...ΠΟΛΥΥ! Μετα απο εναν χρονο ομως.... να ηταν και αλλος...

θέλω να δημιουργήσω, να φτιάξω κάτι δικό μου... Απλά δεν ξέρω ακόμα τι!!!