ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Θέλω να ερωτευτώ...πολύ!

Άλλη μια μέρα που δεν κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου, ότι είναι καλύτερα που είμαστε χώρια.

Θελω να νιωσω ηρεμια, ανεμελια και οτι εχω δικαιωμα να ονειρευομαι..

Ανακάλυψα πρόσφατα ότι ένα σημαντικό μου πρόσωπο διαγνώστηκε με κατάθλιψη και ακολουθεί αγωγή. Δεν μπορώ να το πιστέψω, δεν ξέρω πως να αντιδρασω και πως να συμπεριφερομαι από εδώ και πέρα. Το άτομο αυτό δεν γνωρίζει ότι το ξέρω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Τι να κάνω; Έχει ποτέ κάποιος αντιμετωπίσει την ίδια κατάσταση με οικείο του πρόσωπο; Αν ναι ας μου πει την εμπειρία του. Οι υπόλοιποι αν γνωρίζετε κάτι πάνω σε αυτό το θέμα πείτε μου την γνώμη σας.

Μιλάμε κάθε 2-3 μέρες. Αλλα μόνο εγώ στέλνω για να μιλήσουμε... Αλλα όταν αρχίζουμε να μιλάμε...τα βρίσκουμε πολύ... Μας παίρνει ώρες... Κάνουμε χαβαλέ... Υπάρχει και το φλερτ... Γενικά είναι ωραία.Αλλά αυτό που μόνο εγώ στέλνω ώρες ώρες με απογοητεύει. Μάλλον δεν ψήνεται και πολύ, γι αυτό δεν αρχίζει κάποια κουβέντα αυτή. Θεωρείτε πως έχω το περιθώριο να της πω να βγούμε έξω ή θα φάω άκυρο; είναι και δύο χρόνια μεγαλύτερη μου βέβαια, εγώ είμαι 25 αυτή 27. Λέτε να έχει σημασία;

Είναι αγάπη όταν είσαι όμηρος ψυχολογικού πολέμου; είναι αγάπη όταν στόχος είναι η εκδικηση;, είναι αγάπη όταν θέλεις/ επιδιώκεις την λύση του προβλήματος που σου λένε οτι προκαλεσες και βρίσκεσαι μόνη /ος στο κενό χωρίς απέναντι σου να υπάρχει κανείς Δείξτε μου έναν που είναι αλάνθαστος και τέλειος Για το καθένα μας η αγάπη είναι ο,τι ιερότερο υπάρχει και για χάρη της γίνονται πολλές θυσίες και πολλές φορές πολλά λάθη όμως όταν υπάρχει θέληση και από τις δύο πλευρές τότε κάθε εμπόδιο μπορεί να ξεπεραστεί εφόσον βεβαια και οι δύο το θέλουν Δείξτε μου έναν που να είναι τέλειος και να μην έχει κάνει το παραμικρό λάθος στο όνομα της αγάπης του κι εγώ θα τον προσκυνήσω γιατί μόνο ο Θεός θα είναι.Καλή σας νύχτα

Είναι κάποια βράδια... Που απλά με πιάνει μια.μελαγχολία.. οτι μου λείπει κάτι.. μια μοναξιά.. ένα αρνητικό συναίσθημα...

Να είμαι θετική και αισιόδοξη κ να ελπίζω κ να προσπαθώ για το καλύτερο.. γύρω μου όμως όλα καταρρέουν ... εκεί που λέω ότι κάτι πάει να γίνει γυρνάω πάλι στο σημείο μηδέν... όλοι προχωράνε χωρίς καν να το προσπαθήσουν (επαγγελματικά γκομενικά ) κ εγώ παλεύω χωρίς αποτέλεσμα... πολύ μοναξιά... έβγαλα όλη μ την απαισιοδοξία μαζεμένη εδω...

Οταν ημουν 16 ηθελα να γινω ψυχολόγος.Οχι για την κοινωνική αναγνώριση αλλα απο αγνό αυθόρμητο ενδιαφερον για την ανθρωπινη ψυχη.Τωρα στα 30 νιωθω οτι ακομα και αν ειχα πτυχιο ψυχολογιας δεν θα μπορουσα ποτε να ασκησω το επαγγελμα. Γιατί??Γιατι πολυ απλά δεν ειμαι ο ανθρωπος που θα ντυθει με ταγερ και φουστα και θα παρει το σοβαροφανές υφος.Δεν μπορω να πιυλησω τον εαυτο μου σαν σοβαρή επιστημων,Πως θα μπορουσα να σε πείσω οτι ειμαι μια καλη ψυχολογος αν δεν εχω και την καταλληλη εξωτερικη εικόνα να το υποστηρίξω???Θα ημουν μια αποτυχημενη ψυχολογος χωρις κανενα να με εμπιστευτει και οταν με ρωτουσαν με τι ασχολουμαι και τους το ελεγα θα με κοιτουσαν με δυσπιστία σα να ημουν καμμια απατωνισσα.Οσα πτυχια και αν ειχα οσες μετεκπαιδευσεις θα ηταν ολα αχρηστα γιατι θα ημουν απλά ενα κοριτσακι με πτυχιο ψυχολογίας και οχι μια σοβαρη επιστήμων. σωστά?? Η εικόνα ειναι το παν , οχι??

που εχω να θυμαμαι απο τη σχέση του πατερα μου με τη μητερα μου,με τον αδερφο μου και με μενα ειναι να μας βριζει,να μας υποτιμαει,να μας φοβιζει και να μου προκαλει τρεμουλο απο νευρα και απο φοβο.Ζηλευω τοσο οσους εχουν μια νορμαλ,αγαπημένη οικογενεια