ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Κυνηγαω εδω και καιρο εργασια σαν εκπαιδευτικός. Εκανα απειρα χρονια δουλειες εντελως ασχετες. Εκανα και δευτερη σχολη σε ιεκ.Απλα περασαν τα χρονια και λεω δε γινεται καπως πρεπει να αξιοποιηθει αυτο που εχω σπουδασει. Κλειστες πορτες παντου. Η οικογένειά μου εχει τεραστια οικονομικα προβληματα και τους βοηθαω οσο μπορω. Ομως καπου κουράστηκα. Γιατι ολα να ειναι τοσο δυσκολα? Μια γνωστη την πηραν σε σχολειο χωρις να εχει μορια ενω εχει τελειωσει νοσηλευτική και παιρνει πολλα λεφτά. Δεν το λεω ειλικρινα με ζήλια, δε λεω γιατι αυτη και οχι εγω, αλλα λεω γιατι οχι και εγω? Ποτε θα με παρουν οταν γερασω? Κουραστηκα να ειμαι πωλητρια σε φουρνους και μαγαζια με ρουχα. Νιωθω οτι τοσος κοπος και σπουδες πηγαν στο βρόντο. Ημουν στην ουρα στην τραπεζα και δε μπορουσα να σταματησω να κλαιω απο το παραπονο. Ειλικρινα κουραστηκα...

Το αγόρι μου βιάζεται να αρραβωνιαστουμε . Τον τελευταίο καιρό όλο για δέσμευση και για παιδιά ακούω. Εχθές πήγαμε για μπάνιο και μέσα στην θάλασσα με πήρε αγκαλιά και άρχισε τα αγάπη μου καλό είναι να μην περνούμε προφύλαξη στον έρωτα γιατί θέλουμε και παιδί. Γυρίζω και του λέω τι εννοείς θέλουμε παιδί ποιος θέλει παιδιά δεν έχουμε μιλήσει για κάτι τέτοιο ούτε και νιώθω έτοιμη και δεν βιάζομαι κιόλας. Από την άλλη το αγόρι μου λέει δεν ακούω τιποτα γνώρισε μου τους γονείς σου και να γίνουν έστω η αρραβώνες. Εγώ μέσα στο άνχος του είπα σε 2 μήνες θα τους γνωρισεις. Ένιωσα πίεση και άρχισα να αγχώνομαι σε σημείο που σκέφτηκα να χωρίσω δεν μπορώ την πίεση ούτε χρόνο δεν κλείσαμε ακόμη

Με κάποιον άνθρωπο όταν έχω πολλή χημεία βλέπω ότι από ένα σημείο και μετά θέλω να τον βλέπω συνέχεια και η ψυχολογία εξαρτάται σε αυτό το άτομο...Παίρνω απίστευτη χαρά όταν είμαι με αυτό το άτομο...Το βλέπω και στο φιλικό και στο ερωτικό κομμάτι αυτό...Για παράδειγμα τώρα θα πάω διακοπές χωρίς την κολλητή μου και με έχει πιάσει δυσφορία...(κώλος και βρακί) Και στο ερωτικό μου έχει τύχει να κολλήσω άσχημα (σχεδόν κατευθείαν) επειδή είχαμε τρομερή χημεία με αποτέλεσμα να χαλάσει...Θέλω να σταματήσει αυτό γιατί πραγματικά με ενοχλεί...Ευτυχώς το παθαίνω με απειροελάχιστα άτομα...

Καλησπερα και απο μενα! Δυστυχως λογω κορονοιου και οικονομικων προβληματων αναγκαστικα να επιστρεψω στο πατρικο μου το οποιο δεν ειναι σε πολη οποτε αφου τελειωσα φετος τισ σπουδεσ μου και εχω και το στρατο καπακι και εσκασε και ο κορονοιοσ δεν λεει να μασ αφησει μαζι με τα οικονομικα προβληματα καλυψησ ενοικιου γιατι ειναι πολυ δυσκολο να διαθεσεις 600 ευρω για να μεινεις σε μια τρωγλη ενω ο μισθοσ σου θα ειναι 550 ή ακομα και χωρισ μισθο μιασ και πολλεσ εγκελιεσ για εργασια δινουν τον βασικο ή ζητουν αμισθες πρακτικες. Οι γονεισ μου μια ζωη δουλευουν και δεν ζουν, βασικα ζουν για να δουλεουν. Το θεμα ειναι το εξης οτι οσες οικονομιες ουσιστικα ειχαν εφυγαν για τισ σπουδεσ μας οπως στι περισοτερεσ οικογενειες αλλα οι συγγενεις μας ειχαν καταφερει να κατασπαραξουν το 90% των κοπων του πατερα μου και της μανας μου με αποτελεσμα να εχουν εξασφαλισει τα ανηψια τους και οχι τα παιδια τους. Ολα μου τα ξαδερφια ειναι με αμαξια και διαμερισματα και μονοκατοικιες με λεφτα που "δανειστηκαν" απο τουσ γονεισ μου ενω εγω και η αδερφη μου σπουδασαμε στο ενοικιο χωρισ αμαξια και διακοπες ενω αυτα εχουν τα παντα ετοιμα. Με ενοχλει που δεν εχουμε την οικονομικη δυνατοτητα να παρουμε ενα δευτερο αμαξακι, να παμε ενα τριημερο καπου, ενα ταξιδι στο εξωτερικο. Με ενοχλει ο πατερας μου να δουλευει τοσα χρονια να μοιαζει παπους μου και να μην μπορει να παρει ενα αμαξακι να παει στη δουλεια του και να εχει αναλαβει και το γηροκομειο τησ μητερασ του που τον κατεστρεψε, τον αδικησε απιστευτα στη μοιρασια της περιουσιας και ακομα συνεχιζει να τρεχει ενω δεν θα πρεπε να κανει τιποτα. Το θεμα μου ειναι οτι εχασα την ελευθερια μου γιατι προσπαθουν να μου επιβαλουν οτι εγω πρεπει να μοιραστω και να χαριστω σε ολουσ οσους μας κατεστρεψαν. Που ειναι η αλληλεγγυη τους??? πουθενα... ουτε ενα ευχαριστω δεν εχουν πει για τιποτα και σαν αρπακτικα θελουν να μου παρουν μεχρι και τα προσωπικα μου επιπλα απο το φοιτητικο σπιτι που πηρα με το χαρτζιλικι μου. Παρολο που βρισκομαι κοντα στην Πατρα, το χωριο αυτο ειναι μακρια σε επικινδυνο δρομο και δεν εχω ουτε λεφτα για διπλωμα ουτε για αμαξι. Μεσα στο σπιτι δεν εχω ηρεμια, κανεισ δεν με καταλαβαινει, ειχα να πατησω χρονια στο πατρικο μου και το σπιτι ηταν μεσα στη βρωμα εχω φαει 2 μηνες καθαριζωντας, οι γονεισ μου λογω ψυχολογικης καταστασης και με την συνειδητοπιησει οτι εφτιαξαν πλεον τις ζωες αχαριστων ατομων αντι των παιδιων τους, δεν μπορουν να μασ στηριξουν σε τιποτα και εγω χρειαζομαι στηριξη, περασα πολλα πρβληματα οικονομικα για να σπουδασω και χειρουργεια. Θα ηθελα επισης να πω οτι εκτοσ απο το να μου επιβαλουν να μοιρασω προσωπικα αντικειμενα απο το φοιτητικο μου σπιτι σε οποιον συγγενη ξεμεινε απο κατι εχουν αφησει κοινη εισοδο με τον ανηψιο του πατερα μου ο οποιος μας καταπατησε το οικοπεδο του σπιτιου αφου πρωτα τραβηξε χρηματα απο τον πατερα μου με ψυχολογικο πολεμο και αυτη τη στιγμη εχει 3 αυτοκινητα να περνανε απο τον κηπο μας. Τουσ ζητησα να χτισουν μαντρα και να φυγει η καταπατηση να μην τον ξαναδουμε ποτε ξανα και δεν μιλανε καθολου, η μανα μου συμφωνει αλλα φοβαται τον πατερα μου. Θελω να βρω δουλεια να φυγω αλλα δεν εχω λεφτα ουτε σπιτι και εχω και το στρατο, τι να κανω? Ποσπαθω να μην τα βαλλω κατω και να αφησω τουλαχιστον το σπιτι σε συντηρημενη κατασταση π.χ. να καθαρισω τον κηπο, να βαψω πορτες κλπ. για να μην σκεφτομαι ολο αυτο το κακο που εχει συμβει. εβαλλαν τισ ζωες μας ενεχυρο και δεν ξερω ποτε επιτελους θα τελειωσω αυτο το τρελο εφιαλτη. Δεν εχω λεφτα για ψυχολογο παρακαλω πολυ να το ανεβασετε ειστε η μονη μου ελπιδα. Ευχαριστω και συγγνωμη αν κουρασα!

Τι κάνω λάθος; Ενώ, αντικειμενικά αρχίζει μία γνωριμία με τις καλύτερες προοπτικές, χωρίς να πιέζω για δεσμεύσεις, γάμους, και είμαι και διακριτική, τουλάχιστον κατά τα πρώτα σταδια της γνωριμίας, χάνονται, δεν με θέλουν, είμαι αξιόλογος άνθρωπος βρε παιδιά. Τι στραβό έχω και δεν το αντιλαμβάνομαι; Και τώρα, ενώ θεώρησα, ότι κάτι πάει να γίνει, απαλά και ήσυχα αποχώρησε. Και είχα ξεκινήσει να αισθάνομαι όμορφα. Προφανώς, κάποιοι είναι για να μένουμε μόνοι ( καθόλου μοιρολατρικό, απλά ρεαλιστικό). Για όποιον το διάβασει, ευχαριστώ.

Ξεκίνησα να προσπαθώ για παιδάκι είμαι 37 και με έχει επηρεάσει τόσο το στερεότυπο ότι είμαι μεγάλη κτλ που κομπλαρω, ευτυχώς ο γιατρός μου κ ο σύντροφός μου, μου έδωσαν θάρρος να συνεχίσω κ είμαι μια χαρά από άποψη υγείας κτλ αλλά έχω άγχος..σκέφτομαι ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα ακόμα κ σήμερα τραβάμε τεράστιο ζόρι, ένα σποράκι θέλω κ θα το αγαπήσω όπως τα αστέρια τον ουρανό!

Της προτείνω να πηγαίνουμε για μπάνιο στο κοντινότερο παραθαλάσσιο μέρος από την πόλη μας, τα σαββατοκύριακα ή μονοήμερη αλλά λέει δεν της αρέσει εκεί. Δεν υπάρχει κοντινότερο μέρος για μπάνιο, είναι η μόνη μας επιλογή για απόδραση από την πόλη αλλά είναι αρκετά καλά από άποψη θάλασσας και μαγαζιών. Της εξηγώ ότι για ένα μπάνιο πηγαίνουμε, να περάσουμε και χρόνο σαν ζευγάρι γιατί να κολλάμε σε τέτοια πράγματα και ζητάει να σεβαστώ την απόφαση της. Αλλά εγώ πρέπει να αποδεχτώ ότι δεν θα πηγαίνω ποτέ για ένα μπάνιο με την σύντροφό μου τα καλοκαίρια. Μου βγάζει πολύ μιζέρια όλο αυτό..

Θέλω λεφτά. Ναι θέλω λεφτά. Να αγοράσω ένα σπιτάκι όχι μεγάλο, σε ένα χωριό ή έξω από τη πόλη, με πολυ μεγαλη αυλή. Να πάρω δάνεια να έχω το σπιτάκι, να έχω δουλειά να το πληρώνω αλλά πάνω από όλα να εχω την ησυχία μου. Δεν θέλω βρε παιδιά άλλα κολλημένα σπίτια, μεσοτοιχιες, διαμερισματα με ανθρώπους που δεν σέβονται τον διπλανό τους .

Ενα θα σας πω.. Με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, απιστίες, ψέμματα, μηδέν εμπιστοσύνη, έλλειψη επικοινωνίας, έλλειψη ενδιαφέροντος και πάει λέγοντας, πλέον έχω αρχίσει να φοβάμαι να ξανά κάνω σχέση γιατί τα έχω περάσει όλα αυτά. Κανείς δεν είναι ειλικρινής με τους άλλους, και το χειρότερο είναι ότι δεν είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους.. Πείτε ότι κάποια στιγμή γνωρίζω κάποιον, ερωτευόμαστε και παντρευομαστε. Πως στο διάολο θα ξέρω ότι θα είναι πάντα πιστός σε μένα; Πως ξέρω ότι δεν θα χάσει το ενδιαφέρον του για μένα όσα χρόνια κι αν περάσουν; Πως ξέρω ότι θα είναι ειλικρινής μαζί μου και θα είναι ένας καλός οικογενειαρχης; Πραγματικά με τόσα που μαθαίνω καθημερινά απο συγγενείς, φίλους και γνωστούς και με όσα έχω περάσει, έχω αρχίσει να φοβάμαι τις δεσμεύσεις. Δεν μπορώ πλέον να εμπιστευτώ κανέναν... Πως έγινε έτσι ο κόσμος;

Σχεδόν όλοι οι φίλοι μου λείπουν, έχουν πάει διακοπές. Μου έμεινε μόνο 1 φίλη, η οποία ενώ της αρέσει πολύ η θάλασσα, με τέτοια ζέστη παθαίνει ασφυξία και δεν πηγαίνει. Εχω σκεφτεί να τη ρωτήσω αν θέλει να πάμε σε παραλία να αράξουμε και να κάνουμε το μπανακι μας αλλα έχω την αίσθηση ότι μπορεί να μου πει ότι δεν μπορεί λόγω ζέστης. Και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να ξεκινήσω να πηγαίνω μόνη μου σε παραλία, μιας και είμαι μια 28χρονη ενήλικη γυναίκα. Δεν έχω πρόβλημα να παω μόνη μου σε παραλία και να αράξω, το πρόβλημα είναι ότι φοβαμαι ότι αν πάω μόνη μου και την ώρα που θα κάνω μπανακι στη θάλασσα, ότι μπορεί να κλέψουν τα πράγματα μου.. Και δεν μπορώ να το ρισκάρω. Σκέφτομαι μόνο να παω σε παραλία, απλά να αράξω και να διαβάσω κανένα μυθιστόρημα. Λέτε ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση;