ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τη θέλω.Δεν έχει περάσει μέρα χωρίς να τη σκεφτώ έστω και για λιγο.Θέλω απλα να τη δω και να τη σφίξω στην αγκαλιά μου.Μου ελειψε τόσο πολυ.

Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα με τον πρώην μου ώστε να λύσουμε κάτι χρωστουμενα.Δεν θέλαμε να το ληξουμε θυμωμένοι και καθώς ο καθένας πίστευε οτι έγινε κάτι διαφορετικό, θέλαμε να συζητήσουμε. Ως εδώ καλά. Βρισκόμαστε και όντως ξεκινάει μια παραγωγική συζήτηση όπου ο καθένας εκθέτει τα γεγονότα από την πλευρά του. Εγώ έκανα αυτό επειδή νόμιζα εκείνο ,να αλλά εγώ ένιωσα αυτό με την πράξη σου, ναι αλλά δεν είχε τέτοιο σκοπό καθώς έκανα εκείνο κ.ο.κ. Και στο τέλος συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε, είπαμε γεια χαρά , σε αγαπάω σε εκτιμάω αλλά αντίο και τέλος. Αισθάνθηκα καλά που μιλησαμε, δεν ξέρω αν περίμενα μια συγνώμη (ενταξειιι περιμενααα) αλλά ούτε εγώ θα ζητούσα καθώς εγώ τα ένιωσα έτσι από την πλευρά μου. Και αναρωτιέμαι αν τώρα αυτή κρίνεται ως πετυχημένη συζήτηση που απλά ο καθένας ξεκαθάρισε την πλευρά του χωρίς να υπάρχει γενικό συμπέρασμα.

Η μάνα μ ζητάει συνέχεια βοήθεια.. Την απαιτεί... Σε όλα! Από τη δουλειά μέχρι να της κανονίσω τη βόλτα της. Ο πατέρας μ τα ίδια. Ποτέ δεν με ρωτάνε "τι κάνεις! Πως πήγε η μέρα σου" πάρα μόνο ζητάνε! Σαν να απαιτούν τη χάρη.. Γιατί είναι υπόχρεη στους γονείς σου σαν κόρη! Έτσι λέει ο κόσμος. Ποτέ δεν με στήριξαν. Ούτε ηθικά ούτε οικονομικα.Και μετά σε πιάνει η ενοχή "τη μάνα σου δεν βοηθάς αχάριστη! Που σε έφερε στο κόσμο! "Και μετα πάλι θυμός κ μετά πάλι ενοχή Κ μετά πάλι μόνη

αχ βρε Χρήστο ....δεν μπορω να σε βγαλω απο το μυαλο μου....Π.Β.

Αυτη την χρονιά έτυχε να με θελήσουν δύο άτομα. Μου ζήτησαν και να βγούμε αλλά δεν μου άρεσε κανένας από τους δύο. Έτσι δεν βγήκα με κανέναν από τους δύο. Το θέμα είναι ότι από την στιγμή που μου ζήτησαν να βγούμε τα έφτιαξαν σε μικρό χρονικό διάστημα με κάποια άλλη (ο ένας βαριά δύο βδομάδες και ο άλλος εναν μηνα). Παραξενεύτηκα μπορώ να πω. Μόνο εγώ κολλάω με κάποιον πόσους μήνες από την στιγμή που με απορρίπτει? Πώς μπορούν να ξεπερνούν ένα άτομο και να ερωτεύονται τόσο γρήγορα κάποιο άλλο? Εκτός αν δεν ερωτεύτηκαν (αν και για τον έναν ειμουν αρκετά σίγουρη με είχε ερωτευτεί γιατί το εδειξε και με αλλα πράγματα... Πχ. Όταν μου μιλούσε κομπλαρε κάποιες φορές κα. )

Βαρέθηκα τους γονείς μου. Ειμαι 24 και μένω μαζι τους δυστυχώς και ολη μερα εδω και δυο χρονια μαλώνουμε. Για τα πάντα! Ακόμα και για αστεία πραγματα.. Πρόσφατα βγήκα ραντεβού με ένα παιδι που γνώρισα στις διακοπές, ήρθε δλδ να με βρει στη πόλη μου και ενώ η μαμα μου μου έλεγε οτι χάρηκε πολυ στο μπαμπά τα ειπε αλλιως και βρέθηκαν και οι δυο να με λένε ανεύθυνη και οτι θα έπρεπε να ντρέπομαι που βγαίνω με ξένους. Ο καβγάς συνεχίστηκε και έφτασε σε άλλο επίπεδο! Έλεγαν πράγματα άσχετα μεταξύ τους μόνο και μόνο για να με μειώσουν. 4 στις 7 ημέρες είμαστε τσακωμενοι ! Έχω βαρεθεί αλήθεια! Θέλουν να επεμβαίνουν στα πάντα, να μας ελέγχουν και νας υποβιβάζουν. Οσο ειμαι κλεισμένη στο σπίτι δεν έχω όρεξη για τπτ γιατί μου παίρνουν ολη την ενέργεια.Νιώθω οτι οταν γίνω ανεξάρτητη θα ρίξω μαύρη πέτρα πισω μου. Και πολυ καλα θα κάνω.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Στη δουλειά που ειμαι βγάζω ένα αξιοπρεπές μεροκάματο.Το κλίμα μεταξύ των παιδιών είναι καλό.Εδω και δύο μήνες έχω τεράστιο πρόβλημα με τον εργοδότη μου, μου έχει προτείνει επανειλημμένα να βγούμε οι δύο μας, έρχεται στο κλείσιμο και επιμένει να με γυρίζει σπίτι, μου στέλνει μηνύματα με ερωτικό περιεχόμενο ..Αρνούμαι πάντα με όμορφο τροπο. Φοβάμαι για την δουλειά μου. Την προηγούμενη εβδομάδα μου έκανε μείωση μισθού άνευ λόγου 25% και μου έδωσε και άδεια 10 ημερών άνευ αποδοχών. Του ζήτησα εξηγήσεις και η απάντηση του ήταν ότι πρέπει να ξεκουραστώ και να σκεφτώ τι με συμφέρει. Έχω τρελαθεί. Συντηρω ένα σπίτι, εξαρτώνται από εμένα Αλλά δυο άτομα. Δεν γίνεται να μείνω χωρίς δουλειά. Όμως δεν θέλω να γυρίσω εκεί μέσα. Πνίγομαι. Από την άλλη ξέρω πώς αν συνεχίσω να αρνούμαι στο τέλος θα με διώξει. Σήμερα το πρωί μου έστειλε μήνυμα, ότι ελπίζει να έχω σκεφτεί και πως 9 η ώρα θα περάσει να με πάρει να πάμε για φαγητό. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι μου συμβαίνει αυτό. Ψάχνω αυτές τις μερες για δουλειά αλλά τίποτα. Τι να κάνω, τι να κάνω;; Φοβάμαι, όχι για εμένα για το σπίτι μου αν μείνω χωρίς δουλειά. Έχω αρρωστήσει από το άγχος.

Eιμαι 20 ετων, φοιτητρια. Αρχιζω να ανησυχω, καθομαι ολη μερα σχεδον στο σπιτι χαζευοντας αδιαφορα πραγματα ειτε στο ιντερνετ ειτε στη τηλεοραση. Παρατηρω στον ευατο μου μια γενικοτερη αδιαφορια. Oταν βγαινω νιωθω πλεον οτι δεν εχω υπομονη και οτι δεν περναω καλα. Ποτε δεν ημουν ιδιαιτερα δραστηρια αλλα αυτη τη φορα αισθανομαι οτι ολο και χειροτερευει. Κυριολεκτικα, βαριεμαι τη ζωη μου. Προσπαθω να δειχνω στους αλλους οτι περναω καλα λεγοντας ψεμματα. Ναι, ξερω ανασφαλειες. Αλλα γιατι; Eξωτερικα ειμαι μια χαρα. Ουτε βιωσα καποια ερωτικη απογοητευση προσφατα. Γενικοτερα, μικροπροβληματα και οχι κατι σημαντικο που να θεωρηθει ως αιτια ή λογος για αυτη τη κατασταση. Δεν μπορω να καταλαβω γιατι καθομαι ολη μερα και δεν εχω ορεξη για τιποτα. Τι εχω;

Είμαι 38.Η αδερφή μου 40.Και έχω φτάσει στα όριά μου με τους γονείς μου. Χώρισαν όταν ήμουν 11. Διαζύγιο δεν πήραν. Την ζωή τους δεν την ξαναέφτιαξαν. Και συνεχίζουν να μας βάζουν στην μέση. Ιδιαίτερα η μητέρα μου. Που είναι άνεργη ( με δουλειές όμως που παρουσιαστηκαν και αρνήθηκε να τις κάνει). Με προβλήματα που χρειάζονται λεφτά για να λυθούν και είμαι υποχρεωμένη εγώ να βρω την λύση. Όπου αυτό περιλαμβάνει να κλαφτω στον πατέρα μου γιατί σε εμάς δεν μπορεί να πει όχι. Αλλά εγώ δεν το θεωρώ τίμιο προς τον πατέρα μου αυτό, ούτε μπορώ να του πω τι θα κάνει με τα οικονομικά του. Δεν του τρέχουν από τα μπατζάκια άλλωστε.. και σκιζεται όλη μέρα για να τα βγάλει πέρα..Και αυτό με κάνει κακή κόρη, που δεν ξέρω να μιλήσω και δεν εκτιμώ τις θυσίες που έχει κάνει. Κι εγώ θέλω απλά να εξαφανιστώ. Γιατί με βαραίνει όλο αυτό. Με βαραίνει ο ορισμός της κακιάς κόρης κι ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι να την βοηθήσω. Γιατί μέσα σε όλα την καταλαβαίνω και λίγο. Αλλά δεν μπορώ άλλο..

Άρχισαν πάλι οι τσακωμόι των γονιών μου..Άρχισαν τα κλαματα οι υστερίες οι φωνές..Πόσο άσχημο είναι αυτό με κάνει να νιώθω απαίσια δεν ξέρω που να κρυφτώ να μην ακούω..Ψυχολογικος πόλεμος..Πραγματικά ο πατέρας μου φταίει για όλο αυτό κ αρχιζει τέτοιο πόλεμο στην μάνα μου κ Σε όλο το σπίτι..Οσω μεγαλώνει γίνεται κ χειρότερος έχει πάει 64 κ έχει ξεμωραθει τελείως προκαλεί τεράστιους καυγάδες..Δεν αντέχεται όλο αυτό θεέ μ..ντρέπομαι που τόσο πολύ. .