ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τις τελευταιες μερες εχω αυτη τη κακια διαθεση, το φοβο, το υπερβολικο και ανεξέλεγκτο αγχος που ειχα παλιοτερα σε δυσκολες φασεις που περνουσα(καταθλιψη, κριση πανικού) Ξέρω πως οταν βγω απο ολα αυτο θα μου φαίνεται αστειο, εχει ξανασυμβει στο παρελθον... Αλλα προς το παρών νιωθω σαν ενα φυλλο στον αερα, ξερω τι πρεπει να κανω για να το ελέγξω, αλλά νιωθω οτι δε μπορω. Νιωθω τοσο εξαντλημένη απο αυτη τη ψυχολογικη κατασταση, που δεν εχω δύναμη να χτυπήσω το χερι στο τραπεζι και να το πάρω πεισματικά... Και ξερω οτι πραγματικά κανενας δε μπορει να με βοηθησει, και ότι εξαρτάται από εμενα... Νιωθω πολύ αδυναμη, το συζηταω με το σύντροφό μου, αλλα η απαντηση μην αγχώνεσαι σίγουρα δεν είναι τοσο ευκολη για μενα... Δε θέλω να τον κατηγορώ, δεν ειναι ειδικος... Με ενθαρρύνει με λογια, αλλα εγω νιώθω μονη μου... Δε ξέρω τι να κανω... Θα τα κανω θάλασσα παλι ολα. Επαγγελματικά, αισθηματικά... Ολα!! ... Με τον σύντροφο μου μας χωρίζει η αποσταση λογο εργασιας. Βλεπόμαστε 1-2 φορες τη βδομαδα... Ολο τον υπόλοιπο καιρό διαμενω σε κατάλυμα που μου προσφέρει η εργασια μου... Οταν ειμαι μαζι του νιωθω πως αυτος με κανει καλα, δεν αντεχω την ησυχια και τη μοναξια... Αλλα οταν ειμαστε μαζι θελω γρηγορα να επιστρέψω εκει για να μη τον επιβαρρυνω... Δε ξερω τι θελω πραγματικά! Η δουλειά μου απαιτεί χαμόγελο, θετικη σταση. Και εγω δεν είμαι καθόλου σε τετοιο μουντ. Και ειμαι σιγουρη οτι αργα η γρηγορα θα έχω θεμα.

οταν βλεπω την maisie williams διπλα στην sophie turner ειναι το physical embodiment του διπολου εξομολογησεις - ινστα λιφο

Η μητέρα μου είναι καθηγήτρια πανεπιστημίου, με έργο και αναγνώριση στον τομέα της. Διδάσκει ανθρωπιστικό μάθημα με έντονο κοινωνικό ενδιαφέρον. Της παρουσίασα προχτές τον φίλο μου ένα παιδί που δουλεύει σε ένα σούπερ μάρκετ. Η μητέρα μου τον καλοδέχτηκε και του μίλησε με τα καλύτερα λόγια. Το ίδιο και ο πατέρας μου. Όταν όμως έκλεισε η πόρτα μου πρότεινε να πάμε μια βόλτα με το αυτοκίνητό της για να συζητήσουμε. Εγώ χαρούμενη για την πρότασή της και με πήγε στον Υμηττό σε ένα ξέφωτο για να δούμε τη θέα. Εκεί άρχισε να φωνάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής της πως αν δεν ξεκόψω αμέσως με αυτόν θα με εκδικηθεί με κάθε τρόπο και θα με αποκληρώσει. Μου είπε ότι χωρίς λεφτά δεν είσαι ευτυχισμένη και να την ακούσω γιατί είναι "ογκόλιθος της σκέψης και της διανόησης στην Ελλάδα". Δεν αμφισβητώ τη μόρφωσή της αλλά μου φαίνεται γελοία εντελώς. Της το είπα και μπήκε στο αμάξι και έφυγε για να μου δείξει ότι είναι αποφασισμένη. Αναγκάστηκα να καλέσω ταξί για να γυρίσω σπίτι. Νομίζω ότι η μητέρα μου έχει ανάγκη από ψυχίατρο.

Τα έφτιαξα με υπέρβαρο και άρχισα να παχαίνω κι εγώ. Πήγα σε διαιτολόγο και μου είπε ότι είχα τέλειο σώμα και άρχισα να το χαλάω αναίτια λόγω της κακής επιρροής του σκουπιδοφάγου φίλου και συντρόφου μου. Η διαιοτολόγος μου είπε να διακόψω επαφή γιατί ο υπέρβαρος έχει σίγουρα ψυχολογικά θέματα και θα με κάνει να πάρω πολλά κιλά λόγω του στρες. Προφανώς και έφυγα και της χτύπησα και την πόρτα δυνατά χωρίς να πληρώσω ούτε σεντς. Δεν θα μου πει αυτή τι θα κάνω στη ζωή μου. Ουστ.

Δεν ξέρω τι πάει λάθος πραγματικά. Το αγόρι μου δεν τους αρέσει, τι. Θεωρούν λίγο για εμένα, κάθε φορά που βλέπουν μια φίλη μου επίσης δεν τους αρέσει θεωρούν πως δεν μου ταιριάζει, θέλουν να έχουν λόγο σε όλα. Με πιέζουν τόσο που με πνιγουν και δεν το καταλαβαίνουν. Δεν γίνεται κάνεις να μην είναι άξιος να είναι δίπλα μου κ πάντα κάτι στραβό να βρισκουν. Αναφέρομαι στους γονείς μ. Το τραβάνε κ δεν το βλέπουν ότι έτσι με απομακρύνουν από τους ίδιους περισσότερο.

Κερατωθηκα 2η φορα σε 4 σχεσεις...κατα ταλλα οι αντρες θελουν αποκλειστικοτητα.απο δω και περα τελος οι αγαπες και τα λουλουδια.λυπαμαι οσους βρεθουν στο δρομο μου αλλα κι αυτοι ενα ματσο απο τα ιδια θα ειναι προφανως.απο δω και περα εγω θα ταζω και θα φευγω.θα αρχισω να μετραω ποσοι θα παρουν το πρασινο φως και δεν θα δουν απαντηση ποτε κ θα το φχαριστιεμαι.ευχομαι σε αυτους τους 2 να μην βρουν ποτε αληθινη αγαπη

Είμαι στη δουλειά και βλέπω τον άνθρωπο με τον οποίο ήμασταν μαζί μέχρι πριν λίγες μέρες, να φλερτάρει με τη νέα του γκόμενα από τη δουλειά, με την οποία τα είχε παράλληλα με εμένα από τότε που αυτή ήρθε στο μαγαζί. Πώς ξεπερνάω όλα αυτά τα ψέματα; Από τη μια σκέφτομαι ότι έχω καλό μισθό κι ότι εγώ δεν έκανε κακο σε κανέναν για να φύγω έτσι. Από την άλλη, όλο αυτό με φθείρει ψυχολογικά και συναισθηματικά. Ήθελα να ήξερα δεν ντρέπεται καθόλου για τον πόνο που μου προκάλεσε..

Δεν έχω παρέες δεν έχω φίλους δεν έχω με ποιον να μιλήσω με ποιον να βγω έχω το αγόρι μου που έχει φύγει σεζόν στο νησί του αλλά αυτός είναι ο λόγος που έχω μείνει μόνη δεν μπορώ να βγω χωρίς να υπάρχει θεμα και αυτό γίνεται εδώ και 2 χρόνια δεν με ακούει όταν του μιλάω ότι και να είναι αυτό που λέω. Δεν ξέρω τι να κάνω νιώθω λες και είμαι σε ένα κουτί!!!! Δεν έχω λύσει

Εδω και 10 μερες εχω τελειωσει με τις πανελληνιες,πηρα και αποτελεσματα...ολα καλα.Ομως θελω να ψαξω να βρω μια δουλειαΔεν μπορω ομως το σέρβις. Τι προτείνετε; πως να το ψαξω;

δε είναι τρολια παρακαλώ ανεβάστε το .η μάνα μου ήταν και είναι από τους πιο μιζεριαριδες ανθρώπους που έχω γνωρίσει. από τότε που την θυμαμαι ποτέ δε είπε αυθορμητα πάμε εδώ πάμε εκεί να έχει φίλες να καλεί ευκολα κόσμο σπίτι κι να πηγαίνουμε σε σπίτια άλλων. τυπικά αν που και που σε κανα συγγενή και γεια σας μια φορά τον χρόνο η σε κανα φιλικό σπίτι σπάνια κι αν. περάσαμε χρόνια απομονωμένοι σπίτι μας οι τρεις μας πατέρας εγώ μάνα ίσα ίσα έξω για δουλειές που χρειαζόταν τράπεζα να πληρώσουμε δεκο δεη νερό τηλέφωνο απλά ψώνια τετεια πράματα. η ζωη μας ουσιαστικά ήταν αυτό η μόνη διέξοδος μου έμενα να πηγαίνω τα πρωινά με τον πάτερα μου σε αυτά. μετά σπίτι τίποτα άλλο . σπάνια να βγαίναμε σε ταβέρνα κι αυτό πολύ το θεωρούσαν. ζούσαμε σε μέρος μη ευκολα προσβάσιμο σε μέρη για ψυχαγωγία. θα πηγαίναμε σε κάτι εκδηλώσεις το καλοκαίρι τύπου κάτι θεατράκια κάτι χορωδίες αυτά που διμιουργουν οι δήμοι. επειδη το ήθελε η μάνα μου αυτό αλλιώς ούτε σε αυτά θα πηγαίναμε . εγώ έπρεπε να ειμαι απ δίπλα της μην και πέσει μην και πάθει κάτι έπρεπε να της ειμαι αφοσιωμένη ολόψυχα. τώρα καταλήξαμε να ζούμε ναι μεν σε μέρος που είναι όλα αυτά δίπλα μας που ήθελα μα δε έχουμε κύκλο δε έχουμε φίλους τίποτα. ο ο πατέρας δε ζει που λίγο αυτός μας ξεσήκωνε να πάμε σε κανα μέρος κάποιες φορές καμιά εκδρομή. τώρα έχουμε κλειστεί τελείως μέσα και με κρατά και μένα ουσιαστικα δίπλα της μην πάθει κάτι. δε έχω πλέον εγώ διάθεση να πάω πουθενά γερνάω και εγώ δίπλα της το καταλαβαίνω που όλοι πλέον οι ανθρωποι που βλεπω με αντιμετωπιζουν τυπικά και με σεβασμό. ούτε λόγος φυσικά για φλερτ και αγάπες και τετοια. στα 36 πέρασα στην εφεδρεια και αυτό με πονάει πολύ ειλικρινα έχω πάψει να ελπίζω. μεγαλοδείχνω και ολας και αυτό είναι πιο άσχημο. η μανα μου ξαφνικά μετά απ τόσα χρόνια χαμένα ξύπνησε και μου λεει γιατί δε έμεινε κοντά μας ανθρωπος ???εσύ ποτέ θα παντρεύεις ???γερνάς πότε θα βρεις άντρα ??? θέλει να με πάει σε γραφείο συνοικεσιων εγώ δε πάω δε με ενδιαφέρει πια κάτι τετοιο . ότι δε ερχεται όταν πρέπει μετά είναι κρύο φαγητό που δε τρώγεται. έχει κολλήσει μα υτη την καραμέλα και ότι δε έχουμε κανέναν κοντά μας. με ψυχολογικό πόλεμο με κράτησε κοντά της με το ζόρι λόγο ανασφαλειών και θεμάτων της και τώρα μου την λεει. μα και πάλι ενώ όλο λεει λεει πάλι στον ίδιο βούρκο μένουμε. μόνον λόγια και γκρίνια . όλα εδώ πληρωνονται μα με πήρε και μένα στο βυθό της.ΑΥΤΗ ΦΤΕΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!aganaktish