ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είναι 3-4 μήνες που γνωριζόμαστε,εγώ ήδη στην παρέα και εκείνος ήρθε μέσω ενός κοινού μας φίλου(συγκεκριμένα,είναι συνάδελφος του κοινού φίλου).Οι δυό μας δέν γίναμε φίλοι σε καμία περίπτωση,απλά είχαμε μία πολύ καλή επικοινωνία στα συνήθη πλαίσια της επαφής δύο ατόμων που είναι στην ίδια παρέα.Εχθές είχαμε βγεί με κάποια από τα άλλα παιδιά,και όταν εκείνοι έφυγαν,μου ζήτησε να μείνω γιατί είχε κάτι να μου πεί.Τότε άρχισε,με μεγάλη δυσκολία βέβαια,να μου λέει πώς νιώθει για εμένα,και μου έκανε κάτι σαν ερωτική εξομολόγηση.Εν τω μεταξύ,ήταν και πολύ ντροπαλός,τα λόγια έβγαιναν με δυσκολία από το στόμα του,και όσο μιλούσε,την περισσότερη ώρα είχε το βλέμμα του χαμηλωμένο.Άν εκείνος ντρεπόταν μία φορά,εγώ τί να πώ που δέν πίστευα στα αυτιά μου,που μου ήρθε κεραμίδα με αυτά που άκουγα;Όλο αυτό το διάστημα της γνωριμίας μας δέν είχε δείξει το παραμικρό,ήταν απόλυτα τυπικός,και μου κάνει εντύπωση πώς δέν πήρα μυρωδιά!Τέλος πάντων,τον άκουσα αποσβολωμένη,φυσικά και το κατάλαβε,και μάλιστα μου είπε ότι θα ήταν καλύτερο να μήν πούμε τίποτα περισσότερο εκείνη τη στιγμή και ότι θέλει να πάρω το χρόνο μου ώστε να σκεφτώ και να του απαντήσω.Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δέν έχω συνέλθει,είμαι μουδιασμένη.Τα αντικειμενικά στοιχεία είναι:1.Μου αρέσει εμφανισιακά 2.Αυτό το διάστημα των σχεδόν 4 μηνών(που είναι βέβαια μικρό διάστημα)έχω πολλή θετική άποψη για τον χαρακτήρα του 3.Ταιριάζουμε στην επικοινωνία και στα γούστα 4.Ενώ είναι πολύ ήρεμος σαν άνθρωπος και δέν έχει "θορυβώδη" παρουσία,ταυτόχρονα σου εμπνέει το να νιώσεις ασφάλεια μαζί του γιατί έχει τρομερή συνέπεια στα λόγια,στις πράξεις και στις απόψεις.Απλά,δέν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι θα μπορούσε να υπάρξει μία τέτοια εξέλιξη μεταξύ μας,εκεί είναι που κολλάω.Εγώ γενικότερα,ποτέ δέν ένιωσα για κάποιον που μου άρεσε,ούτε και στις δύο σχέσεις που έχω κάνει,αυτό που λέμε κεραυνοβόλο έρωτα.Πάντα,τα συναισθήματα μου για τον άλλο,αναπτύσσονταν στην πορεία της γνωριμίας και της συναναστροφής μας και κατόπιν επιχειρούσα να προχωρήσουμε σε σχέση.Σκέφτομαι λοιπόν αυτό,και λέω γιατί να μήν δώσω μία ευκαιρία και τώρα;Επίσης,κάτι που μπορεί να φανεί βλακειούλα,είναι ότι εγώ είμαι 23 και εκείνος 29,και σκέφτομαι λίγο τη διαφορά ηλικίας.Μήν με κράξετε βρε παιδιά,καταλαβαίνω ότι σιγά τα 6 χρονάκια,και ότι είναι χαζομάρα και μόνο που το σκέφτομαι,αλλά το έχω σκεφτεί και αυτό.Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά τη χθεσινή εξέλιξη,δέν νιώθω άσχημα,δέν νιώθω κάποιο αίσθημα πίεσης,και μάλλον γλυκιά γεύση μου έχει αφήσει όλο αυτό,όμως όπως έγραψα πιό πάνω,ακόμα δέν το έχω συνειδητοποιήσει.Ποιά είναι η γνώμη σας;

Καλημέρα σας! Και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού ευχομαι! Ήθελα τη γνώμη σας μέσα σε μια- δύο γραμμές. Κάνεις μια γνωριμία με μια κοπέλα (γραπτή), διαπιστώνετε ότι υπάρχει πολύ καλή επικοινωνία-χημεια, αλλά όταν ανταλλάσσετε φωτογραφία, καταλαβαίνεις πως δεν είναι αυτό που θα ήθελες περισσότερο.Πώς το χειρίζεσαι από εδώ και πέρα; Πάντα με σεβασμό, ειλικρίνεια και ενσυναίσθηση.. Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας! *Μία ομοφυλόφιλη κοπέλα

Πόσο εύκολο είναι για μια μάνα να αποχωριστεί το παιδί της; Το σπλάχνο της; Εδώ σε άλλη πόλη πάνε να σπουδάσουν και τρελαίνομαστε. Εμένα το παιδί μου είναι 18 χρόνων γεννημένο το 04. Έγκυος με ένα κοριτσάκι. Ο άνθρωπος της ελληνοαυστραλος. Έχει ήδη ένα παιδί (δεν ζει η πρώην γυναίκα) δείχνει έτοιμος για μια σοβαρή σχέση. Πως θα είμαι σίγουρη πως αυτός όντως την αγαπάει και δεν θα την παρατήσει μόνο σε ξένη ήπειρο; Αυτός σίγουρα επέλεξε το δικό μου παιδί να γίνει η μητέρα του παιδιού του; θα σπουδάσει, θα είναι ανεξάρτητη αλλά... αλλά... πόσο εύκολα αφήνεις το παιδί σου;

Είμαστε 4 παιδιά. 23, 20 (εγώ), 10 και 1μιση. Πέρυσι χάρηκα με το μωρό, το βλέπω ως πολύ ωραία πρόκληση που είμαστε διαφορετικές ηλικίες και διαφορετικές γενιές. Ξαφνικά ακουω χθες τηλεφώνημα ότι την Κυριακή στο τραπέζι θα μας έχουν έκπληξη και τούρτα με ροζ μπλε χρώμα για το φύλο του μωρού. Σε μια νύχτα μαθαίνω όχι μόνο ότι θα έχουμε μωρό, αλλά και το φυλο. Πως να το διαχειριστω; Μου ήρθε σοκ. Θέλω να χαρώ αλλά δεν μπορώ. Επειδή είναι και κορίτσι από τώρα νιώθω έναν ανταγωνισμό, ήμουν η μοναδική κόρη. Νιώθω περίεργα. Νιώθω ότι η σχέση με τους γονείς μου αλλάζει. Ότι θα στερηθώ πράγματα. Ακόμη και οικονομικά. Θα συγκρουστούν οι προτεραιότητες που έχω ως φοιτήτρια και ως γυναίκα με τις ανάγκες ενός μωρού. Νιώθω κακιά. Γιατί να μη χαίρομαι;

Νιώθω μόνη, δεν έχω ουσιαστική παρέα (όλες οι προσπάθειες για φιλίες με νόημα έιναι μάταιες), δεν τα πηγαίνω καλά με τη σχέση μου που είμαστε χρόνια μαζί (πάμε για χωρισμό), δεν περνάω τα μαθήματα της σχολής με βαθμούς που θέλω ενώ διαβάζω, δεν είμαι σε δουλειά που να μου αρέσει αυτό που κάνω απλά το κάνω για να είμαι ανεξάρτητη, δεν μου αρέσει που είμαι στην Αθήνα, μακριά από το σπίτι μου, δεν μου αρέσει που κόλλησα κοβιντ, δεν μου αρέσει τίποτα! ΝΙΩΘΩ ΜΟΝΗ

Η παρέα μου πλέον μου δείχνει καθαρά ότι δεν με υπολογίζει.Το να κάνω συνεχώς προσπαθείες εγώ μόνο τον εαυτό μου υποβαθμίζω.Αλλά άτομα όμως δεν έχω για παρέα όποτε δεν έχω και επιλογές παρα μόνο να κάθομαι σπίτι.Νιώθω τόση μοναξιά που με αρρωσταίνει όλη αυτή η κατάσταση.Όσο και να μην θέλω να το παραδεχτώ και να λέω στον εαυτό μου πως δεν με νοιάζει,καταβαθος με πονάει πολύ να βλέπω ότι μετά από τόσα χρόνια και αναμνήσεις που έχω μαζί τους να με πετάνε έτσι σαν να με γνώρισαν φέτος,να βλέπω στορυ ότι είναι έξω να μην μου έχουν πει το παραμικρό και να νιώθω σαν σκουπίδι…. Η ζωή μου παει από το κακό στο χειρότερο και δεν ξέρω πλέον πως θα το αποτρέψω!

Στα 17 τότε,συμμαθητές και οι δύο,και εκείνη μου είχε δειξε ότι ενδιαφέρεται.Δέν την απέρριψα με άσχημο τρόπο,απλά δέν της έδινα σημασία.Φυσιολογικό νομίζω,γιατί τα μυαλά σ'αυτές τις ηλικίες,ειδικά των αγοριών,είναι αλλού.Πέρασαν 8 χρόνια,και την ξαναείδα και πάλι σε ένα reunion που κάναμε πρίν από 2 μήνες.Δέν την γνώρισα όταν την είδα,η αλλαγή της εμφανισιακά είναι εκπληκτική.Ήταν τόσο όμορφη που δέν υπάρχουν λόγια να πώ.Σίγουρα η εμφάνιση ήταν το πρώτο που πρόσεξα,δέν θα πώ ψέματα,αλλά στη συνέχεια αυτό μου με κέρδισε ήταν ο τρόπος που μιλούσε,η συμπεριφορά της,το στύλ της γενικότερα.Καλλιεργημένη,λογική,και ταυτόχρονα ανέμελη,αυτό κατάλαβα.Επαναλάβαμε την έξοδο με τους παλιούς φίλους άλλες δύο φορές και το κλίμα μεταξύ μας ήταν πολύ καλό,δηλαδή δέν μου έδειξε ότι κρατάει κακία να το πώ έτσι,από το παρελθόν.Την σκέφτομαι,θέλω πολύ να την προσεγγίσω.Έμαθα από μία κοινή μας φίλη ότι είχε σχέση και χώρισε πρίν από περίπου 6 μήνες,και μου έδωσε το τηλέφωνο της,να είναι καλά που με διευκόλυνε.Στα social θα μου ήταν πιό εύκολο πιστεύω,αλλά δέν έχει.Κάποια στιγμή ανέφερε ότι είχε insta αλλά το έκλεισε γιατί δέν έβρισκε κάποιο ενδιαφέρον,και η αλήθεια είναι ότι αυτό μου άρεσε γιατί κι εγώ μία απ'τα ίδια.Όταν δύο από τους φίλους σχολίαζαν και έλεγαν πόσο όμορφη είναι και πόσο έχει αλλάξει κλπ,ζήλεψα πολύ και τότε σιγουρεύτηκα για το πώς νιώθω.Θέλω να κάνω προσπάθεια,αλλά πώς να επικοινωνήσω μαζί της έτσι στο άκυρο και τί να της πώ;Ψάχνω να βρώ τρόπο και λόγους και δέν βρίσκω κανένα.

Θέλω τόσο πολύ να βρω ένα φιλαράκι να γίνουμε κοληταρια να επενδύσω συναισθηματικά.. να είναι δίπλα μου ότι χρειαστώ και να είμαι δίπλα της ότι χρειαστεί να βρίσκουμε χρόνο η μία για την άλλη και να έχουμε ουσιαστική φιλιά!!!

Οταν μιλαμε και της την λεω (την πειραζω θα πω εγω) παραπονιέται οτι δεν ειμαι καλος μαζι της και τι θελω; οταν ειμαι καλο μαζι της και της κανω κοπλιμέντα δεν απαντάει ή με λεει υπερβολικό. Δε καταλαβαινω πως πρεπει να ειμαι απεναντι της. Εχουμε φιλικη και επαγγελματική σχεση. Αλλα μου αρεσει και κατα 99% το ξερει απο το τροπο που φερομαι και καποια πράγματα που εχω πει στην κοινη μας παρεα. Δεν το εχω πει ξεκαθαρα.

Καλησπέρα στην παρέα. Όντας πλέον ελεύθερος μετά από μεγάλη σχέση (9 χρόνια για την ακρίβεια) και επειδή είχα χάσει αρκετούς φίλους/γνωστούς λόγω της κατάστασης με την σχέση (πάμε παρακάτω το είχαμε αποδεχτει) είπα και εγώ σαν καλό παιδί απ' το να ψάχνω έξω να βρω μια κοπελίτσα να συνεχισω και εγώ την ζωή μου να κατεβάσω γνωστότατη εφαρμογη γνωριμιών. Εν τέλη μην τα πολυλογω κάθετε το πρώτο match και βγαίνω με μια κοπέλα ( αρκετά πιο μακριά από εκεί που εμένα) και πρόσφερα καφέ να τα.πουμε από κοντά. Πήγα την γνώρισα φαινόταν μια χαρά κοπέλα και πρόθυμη κλπ. Εγώ κλασικά ήμουν απλός και έξω απ' τα νερά μου αφού είχα να παίξω μπάλα από τα 20 μου...αλλά οκ σιγά σιγά έδειξα το ποιος είμαι απ' την αρχή και πήγε καλά με αποτέλεσμα να την δω 3-4 φορές ακόμα. Μετά από τις 4 φορές που την είδα μου πέταξε μια φθηνή δικαιολογία για να μην βρεθούμε για 1 εβδομάδα ... Τις μέρες παρεπιπτόντως που βρισκόμασταν έβλεπα μηνύματα από την εφαρμογή ότι επικοινωνουσε και με άλλους αλλά τι να πω αφού ήταν αρχή ακόμα και γνωριμία απλά είπα οκ ξερω γω θα ρίχνει άκυρα, Δεν ήταν και πολύ τον social media απλά αρκέστηκα σε ένα viber για επικοινωνία αλλά και που πήρα viber ουδέποτε μου έστειλε μήνυμα αλλά κ σαν κλασικός μακακας που είμαι λέω να μην την στέλνω δεν την ξέρω κιολας να μην ενοχλώ, περνάει η εβδομάδα και ούτε φωνή ούτε ακρόαση, της έστειλα ένα μήνυμα αν είσαι καλά κ τα.σχετικα.και δε.πηρα ποτέ απάντηση, χαχαχ ξέρω θα με βρίζετε κ θα λέτε τι Πάπαρι πρεπει να με και να ασχολουμε ακόμα απλά απορώ γιατί δεν τα είχα ζήσει αφού ήμουν πολύ καιρό σε σχέση οπότε τα βλέπω λίγο κάπως όλα αυτά σαν πρώτη εμπειρία μετά από χωρισμό...είπαμε να είμαστε ο εαυτός μας αλλά ξέρω γω πολύ δεν πάει αυτό ? Τέτοια κοροϊδία? Με βρίζετε για την εφαρμογή σίγουρα αλλά απ' το να βγω κ να φλερταρω σε μπαρ όχι δεν θα το έκανα ,πιο εύκολο μου φάνηκε και είπα να προσπαθήσω αλλά τι φάση ? .... Ευχαριστώ για τα σχόλια σας εκ τον προτέρων