ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Εγώ, 22 χρονών και παρθένος Λόγω αφοσίωσης και προσήλωσης στις σπουδές δεν είχα χρόνια για οτιδήποτε σταθερό και δεν είμαι ο κοινωνικός τύπος που θα κάνει της μίας βραδιάς. Εκείνη, 20 και με αρκετή εμπειρία στο σεξ, έχει πάει με διψήφιο αριθμό. Δε ξέρω κατά πόσο πρέπει να το σκέφτομαι και να ζηλεύω, το ξέρω οτί είναι παράλογο να ζηλεύεις κάτι που έγινε πριν από τη γνωριμία σας, απλά με ξενερώνει η ιδέα οτί μία τόσο γλυκιά κοπέλα με ευαίσθητη ψυχή, έκανε τόσα πολλά με τόσους πολλούς. Χαλάει λίγο την εικόνα που της έχω για την "ιδανική" κοπέλα. Ήθελα απλά να το γράψω κάπου, ελπίζω να το εγκρίνει ο/η διαχειριστής/ρια. Δε ξέρω γιατί όλα σχετικά με το σεξ τα χωρίζουν σε ή φεμινιστικά και "δικαίωμά μου" - "σώμα μου είναι, ό,τι θέλω κάνω" και στο άλλο άκρο, σεξιστικά και μισογύνικα. Δεν είμαι σε καμία περίπτωση μισογύνης ή σεξιστής, θα με ξενέρωνε το ίδιο αν μάθαινα πως ένας φίλος μου είχε πολλές εμπειρίες από αυτή την ηλικία. Ξέχασα να αναφέρω οτί αυτή κατάγεται από μικρό νησί. Δηλαδή οκ, μικρό νησί και διψήφιο νούμερο πρώην εραστών... Πείτε μου τι πιστεύετε, είναι red flag η τόση εμπειρία από τα 20; ή είναι φυσιολογικό για μία κοπέλα των 20 χρονών να έχει τόση εμπειρία;..

να πάνε διακοπές, σε εξωτερικό και εσωτερικό, 4-5 ταξίδια το χρόνο σε δημοφιλείς προορισμούς. Ακούγομαι μίζερη και ζηλιάρα το ξέρω απλά αναρωτιέμαι αν κανω κατι λάθος. Ούσα ελεύθερη επαγγελματίας που είχε κλειστό το γραφείο της 2 χρόνια λόγω covid προσπαθώ να ορθοποδήσω. Πληρώνοντας μόνοι μας το ενοίκιο του σπιτιού μας στην Αθήνα, τον Εφκα και την εφορία και με ένα μωρό 2 χρόνων δεν μένει να παω διακοπές, πέρα από το πατρικό μου. Ντρέπομαι να ζητήσω λεφτά από τη σύνταξη της μάνας μου ή να αφήσω τους λογαριασμούς μιυ απλήρωτους. Το fb δίνει και παίρνει με φωτο γυναικών από Πάρο, Κρήτη, Αντίπαρο και Ντουμπάι. Ακούω για φτώχεια αλλά γύρω μου δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος κσι δεν έχω πια αυτή την πολυτέλεια εδώ κσι 2 χρόνια. Παλιότερα γυρνούσα και εγώ σαν το σκυλι, τωρα προσπαθώ να ορθοποδήσει ξανά. Που τα βρίσκουν πια;;;

Διορίζομαι φέτος και σκέφτομαι να πάω στη Βοιωτία που ζει η κρυφη μου καψούρα. Ένας πανέξυπνος ,δημιουργικός και ξεκάθαρα θεοπάλαβος καλλιτέχνης που θα σκότωνα να ξαναδώ τα ματάκια του, έστω και τυχαία(πωωωω δείτε ρε μελό, τι σου κάνει ο έρωτας). Οχι ότι αν διοριστω εκεί θα τον δω ντε και καλά (τεράστιος νόμος) ή οτι θα γίνει ποτέ κάτι μεταξύ μας (άλλωστε ομολογώ μου αρέσει που έχει μείνει στα ανεκπλήρωτα η όλη φάση γιατί έτσι διατηρείται μια γλυκιά μαγεία που δεν ξεφτιζει) ,αλλά ίσως σε βάθος χρόνων τυχαία να συναντηθούμε, ποιος ξέρει; Ίσως πάλι και ποτε ,αλλά δεν ξέρω γιατί με τριβελιζει αυτή η σκέψη ,σαν ένστικτο θα ελεγα. Πιάνω βέβαια και άλλες περιοχές πιο κοντά στον τόπο καταγωγής μου. Είναι τρελά θεωρείτε αυτό που σκέφτομαι; Παιδιά σκυλιά δεν έχω οπότε γιατί στην τελική να διοριστω στον τόπο καταγωγής μου; Η ζωή θέλει κ λίγο τρέλα. Σαφέστατα έχω κάνει σχέσεις από όταν τον είχα γνωρισει, δεν είναι ότι έμεινα μόνη με τη σκέψη του, απλά με το που έμαθα ότι διορίζομαι ,μου ήρθε αυτή η ιδέα. Ε ,κι αν δεν περάσω καλά στον νομό κι αν δεν τον πετύχω ποτέ και πουθενά να του πω ένα "με συγχωρεις ,ήταν τυχαίο" τουλάχιστον θα τρώω ωραία κοψιδια στη Λιβαδειά. Μμμμ βρε μπας και είμαι εγώ η θεοπαλαβη τελικά; Γλυκή μου μυθική μορφή σε φιλώ νοερά!

Είμαστε 4 άτομα στη παρέα μας. Όλοι γνωριζόμαστε από το γυμνάσιο περίπου και είμαστε όλοι στα 26. Καταλαβαίνετε για τι δέσιμο μιλάμε. Και τελευταία αρχίζω να νευριάζω και να ξενερώνω μαζί τους επειδή διαπίστωσα πως δεν συμβαδίζουμε στις απόψεις, π.χ εγώ θέλω να συζητάω και πιο ψαγμένα πράματα, όπως υπαρξιακά ή φιλοσοφία. Αυτοί κατά 99% θα μιλήσουν ή για ποδόσφαιρο ή για γκόμενες ή θα κουτσομπολήσουν για ερωτικά γνωστών τους. Τόσο καιρό δεν το είχα παρατηρήσει επειδή δεν έτυχε να προσπαθήσω εγώ να στρέψω τη συζήτηση κατά πιο κουλτουριάρικα θέματα, όταν όμως πήγα να το κάνω κατάλαβα πως αυτά τα άτομα δεν ενδιαφέρονται για τα πράματα τα οποία ενδιαφέρομαι εγώ. Είναι κακό να αναζητήσω νέες παρέες με σκοπό τη φιλία και να συζητάω μαζί τους διαφορετικά πράματαω από αυτά με τα οποία συζητάω με αυτούς; ή είναι σαν να τους προδίδω κατά κάποιο τρόπο; Ευχαριστώ για κάθε απάντηση..

είμαι με το αγόρι μου εδώ και 3 μήνες περίπου, και ενώ αυτοί οι 3 μήνες ήταν καλοί, δεν ένιωθα τόση χημεία μεταξύ μας, και σκεφτόμουν αρκετά το σενάριο να χωρίσω, αλλά λέω...είναι καλό παιδί, με κάνει να περνάω όμορφα και νοιάζομαι για αυτόν. αλλά έτυχε κάπως να γνωρίσω ένα παιδί την τελευταία βδομάδα, και δεν παίζει να έχω ταιριάξει με άτομο τόσο πολύ...συναισθηματικά. το θέμα είναι ότι για το αγόρι μου είναι η πρώτη του σχέση...δε θέλω να πληγωθεί. το σωστό θα ήταν να απομακρυνθώ από το καινούριο παιδί...αλλά νιώθω πως αν τον χάσω δε θα βρω άλλο άτομο σαν αυτόν; τι κάνεις εδώ..

Ο άντρας μου έμενε από παλιά σε μια πολυκατοικία και δούλευε στους σπιτονοικοκυρηδες. Αυτοί δεν του παίρνουν ενοίκιο λόγω της εργασίας του σε αυτούς. Αυτοί παιδιά δεν έχουν . Κάποια στιγμή συγκατοικησαμε και η σπιτονοικοκυρα μύριζε αβγό από πάνω και έβγαινε και μου έλεγε 'τηγανιζεις αβγό;', 'ναι!' και έμπαινε μέσα. Μετά άρχισε να μπαίνει σπίτι με διάφορες δικαιολογίες και όλο κάτι σχολίαζε π.χ. είδε σε ένα σημείο ιστό αράχνης και λέει 'α δεν το καθάρισες εκεί,δύο άπλυτα πιάτα; Γιατί δεν τα έπλυνες;'. Άρχισα να εκνευρίζομαι και ο άντρας μου μου έλεγε να μη δίνω σημασία. Κάποια στιγμή δούλεψα για αυτήν και θέλησε να με ρίξει στα λεφτά αλλά δεν το δέχτηκα και όταν ζήτησα να πληρωθώ όπως πρέπει είπε στον άντρα μου 'τι τη θέλεις αυτή είναι φτώχια!τι θα σου προσφέρει;'. Σε αυτό το σημείο να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη χωριατοπούλα σπούδασε στην Αθήνα με τη βοήθεια της πρόνοιας τότε ενώ κατάγεται από ένα χωριό ξεχασμένο από το Θεό και επειδή ήταν οι χρυσές εποχές του ΠΑΣΟΚ διορίστηκε αμέσως. Εγώ ανήκω στην άτυχη γενιά μας που για να διοριστείς ή να σε πάρουν θέλουν ένα κάρο πτυχία και εμπειρία. Τώρα μεταφερθηκαμε σε άλλο σπίτι κατά ένα δωμάτιο μεγαλύτερο και βγαίνει αρκετές φορές στο μπαλκόνι όταν ακούει ομιλίες από εμάς και μας μιλάει. Τις προάλλες έλεγε ότι είμαι 'βλαχακι' χαριτολογώντας και της λέω 'βλαχαρα τι βλαχακι;', μετά όπως έπλενα πιάτα μου επεσε μια πλαστική κανάτα η οποία δεν έκανε θόρυβο ιδιαίτερο ούτε ήταν ώρα κοινής ησυχίας και πέρασαν κάτι κοπέλες απ' έξω που μπέρδεψαν το δρόμο και βγαίνει αυτή πάλι από πάνω και μου λέει 'Τι ακούστηκε ετσι; ' 'ο βραστηρας λεω' και λέει 'ακουστηκε έτσι ο βραστηρας;;;;οι κοπέλες που πέρασαν ήταν ξαδέρφες σου; Ναι ο άντρας μου μου λέει να μη δίνω σημασία γιατί είναι μαγκουφα και ότι δε βγαίνουμε οικονομικά να πάμε να νοικιάσουμε και να πληρώνουμε ενοίκιο. Εγώ όμως λίγο λίγο εκνευρίζομαι με τις βλακείες της. Είδε το σκυλάκι μας που καθόταν έξω και λέει 'δε σε πάει βόλτα η τεμπελα η αφεντικινα σου;' ενώ το είχα πάει πιο πριν. Τάχα τα λεει για πλάκα όλα. Σήμερα έτυχε να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια την ώρα που έφευγα και γω και με φωναξε και δε γύρισα. Δε βρίσκω κανένα λόγο να ανέχομαι μια γριά άτεκνη που δεν έχει παιδιά και ζαλίζει τα παιδιά των άλλων. Αγαπώ τον άντρα μου και δυστυχώς ξέρω πόσο δύσκολο είναι να ζεις με ενοίκιο και γω δεν εργάζομαι τώρα όμως δε βρίσκω κανένα λόγο να την ανέχομαι αυτή και τη βλακεία της. Στην τελική ο άντρας μου δούλευε σε αυτήν και έκαναν τη συμφωνία με το σπίτι όχι μαζί μου. Τι να κάνω; Δε γίνεται να μη δίνεις σημασία ποτέ.

Είμαι 25 και κάνω φιλική παρέα με μια γυναίκα δέκα χρόνια μεγαλύτερη μου, με διαφορετικό χαρακτήρα από εμένα που έχει ήρεμη ζωή γενικά και οπότε βρισκόμαστε περνάμε όμορφα. Το πρόβλημα μου είναι πως ο σύντροφός μου με παροτρύνει συχνά να μην κάνω παρέα μαζι της και να βγαίνω με μια άλλη κοπέλα από την παρέα μας η οποία είναι 20. Το θέμα μου είναι πως η 20χρονη οπότε βρισκόμαστε μιλάει ακατάπαυστα για ανούσια πράγματα και με κουράζει πολύ, γενικότερα θέλει να κάνει και να δει πράγματα τα οποία εγώ έχω ήδη κάνει και δεν έχω καμία όρεξη να τρέχω από εδώ και από εκεί μαζί της. Σε αντίθεση η 35χρονη φίλη μου είναι χαλαρή, δεν με κουράζει ποτέ και μου δίνει πάντα καλές συμβουλές ακούγοντας με και χωρίς να μιλάει ακατάπαυστα! Ο σύντροφός μου δεν τα καταλαβαίνει ολα αυτά και εγώ νευριάζω που θέλει να επέμβει στο ποια θα διαλέξω για κολλητή μου φίλη...

Είμαι στα 26 και βγαίνω εδώ και 2 μήνες με κάποιον στα 28 και ποτέ δεν μου λέει να πάω σπίτι του, έχει ηλικιωμένη μητέρα με μεγάλο ποσοστό αναπηρίας και επειδή ο πατέρας του δεν ζει, τη φροντίζει αυτός.. είναι πολύ καλό παιδί και ταιριάζουμε σε όλα, δε μπορώ να πω κανένα αρνητικό επειδή απλά δεν υπάρχει.. το μόνο μου παράπονο είναι αυτό, δηλαδή καταλαβαίνω οτί αγαπάει τη μητέρα του και θελει να τη φροντίζει αλλά αυτός την παίρνει τηλέφωνο συνέχεια όταν βγαίνουμε να δει άμα είναι καλά, ταξίδια για παραπάνω από 3-4 μέρες δε μπορούμε να πάμε (είχαμε κανονίσει για να πάμε σε νησί αλλά το ακύρωσε) επειδή δε μπορεί να αφήσει τη μητέρα του μόνη τόσο καιρό, για 2-3 μέρες υποχρεώνεται στη θεία του (η οποία είναι συνομήλικη με τη μητερα του και δεν έχει κάτι να κάνει όλη μέρα, δεν έχει οικογένεια, οπότε πηγαίνει και της μαγειρεύει, καθαρίζει, κτλπ) αλλά παραπάνω δε γίνεται.. Μπορεί ένας άνθρωπος που έχει φορτιστεί κάτι τέτοιο να αφοσιωθεί σε σένα, να κάνετε κάποτε τα όνειρά σας για οικογένεια πράξη; Ή είναι καταδικασμένο να αποτύχει αφού πάντα θα με βάζει σε δεύτερη θέση; Ευχαριστώ για κάθε συμβουλή, πραγματικά θέλω να ξεκαθαρίσει το τοπίο επειδή νιώθω πως χαραμίζομαι μαζί του..

Εφυγε στο εξωτερικο για 4 μηνες. Τον πρωτο καιρό μιλουσαμε καθε μερα. Καθε μερα. Στη κυριολεξια. Τηλεφωνα, μηνυματα. Σχεδον ολη μερα. Και ξαφνικά χαθηκε. Εκανα κρουση εγω και εμφανιστηκε. Μετα ξανα για ενα μεγαλο διάστημα μιλουσαμε 3-4 φορες τη βδομαδα. Μιλουσαμε για τα παντα. Για τη δουλεια, για το περναει, πως περναω, για ταινιες, σειρες, μουσικες, για χαζομαρες. Πειραζαμε ο ενας τον αλλον. Και ξαφνικα εξαφανιστηκε παλι. Βεβαια οχι τοσο ξαφνικα αφου πηγε εκει ο φιλος της. Ειχαμε ανταλλαξει 2-3 μηνυματα. Και μετα απο 15 μερες με παίρνει τηλεφωνο, σαν να μην συμβαινει τιποτα. Αλλα εγω ημουν πολυ απομακρος, αφου δεν ηξερα τι να της πω. Μιλησαμε περιπου μιση ωρα γιατι εβγαινε εξω. Και απο τοτε ανταλλαξαμε 2-3 μηνύματα μεχρι που με αφησε στο διαβαστηκε. Δεν εχω ξανα στειλει και ουτε θα το κανω. Αλλα ποναει. Τη σκεφτομαι καθε μερα. Πριν φυγει υπηρχε φλερτ αλλα μεχρι εκει. Θεωρω ηξερε πως μου αρεσει αν και δε της το ειχα πει ξεκαθαρα. Το θεμα μου ειναι πως γίνεται να μιλας με εναν ανθρωπο καθε μερα ή σχεδον καθε μερα, να μοιραζεσαι τη καθημερινοτητα σου και ξαφνικα να τον βγαζεις τοσο ευκολα απο τη ζωη σου. Και να περιμένει πως οταν γυρισει θα ειναι ολα οπως πριν. Την θελω, ειμαι ερωτευμενος μαζι της, αλλα μεσα μου εχω ψιλο παγωσει. Ειμαι θυμωμενος με ολη αυτη τη φαση. Καθε μερα, ολη μερα ειναι στο μυαλο μου. Και αυτη εξαφανισμένη...

ειμαι αντρας 33 χρονων. γνωριζω μια γυναικα 24 χρονων απο κοινη παρεα. μου λεει οτι δε θελει σχεση παρα μονο να περναει καλα. δλδ να βρησκομαστε και μονο σεξ. λεω οκ. βρησκομαστε τη πρωτη φορα, κανουμε σεξ, αλλα μετα ηθελε να κοιμηθει σπιτι μου. ηθελε χαδακια. φιλακια. μου εκανε και μια σταμπα στο λαιμο, ΝΑ. λες και με μαρκαρε. βγαιναμε για βολτες με τη μηχανη. το βραδυ στο σπιτι παλι τα ιδια. οταν θες μονο σεξ, , μετα ο καθενας σπιτι του. δε συμπεριφερεσαι λες και εχεις σχεση. τη τελευταια φορα της προτεινω να παμε βολτα. μου λεει, οτι δε γινεται. λεω οκ. μετα απο λιγες μερες κανω βολτα με τη μηχανη με μια αλλη κοπελα . φιλη, οχι κατι ερωτικο. αυτη η κοπελα βγαζει στορυ την ωρα που κανουμε βολτα και το ανεβαζει με σταμπαρισμενο το ονομα μου. τις επομενες ωρες, βλεπω στορυ της 24χρονης με εναν αλλο σε μια καφετερια. τι ηταν αυτο? αντιποινα? η τυχαιο μηπως? τι συμβαινει τελικα? ολοι μου λενε, οτι ανθρωπος που θελει μονο να περναει καλα, και οχι σχεση, δε καθεται να σου κανει σταμπαρισμα στο λαιμο, ουτε να κοιμαται στην αγκαλια σου, ουτε να κυκλοφορει στο σπιτι σου με τα μποξερακια σου