ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τα είχαμε δύο χρόνια από απόσταση.Βλεπόμασταν κάθε σκ.Εγώ δεν άντεξα τη φάση και του είπα να χωρίσουμε ήρεμα και να μιλάμε όταν κάποιος έχει ανάγκη τον άλλον.Αυτος δεν το δέχτηκε με τίποτα.Με έπαιρνε τηλέφωνο καθημερινά και μου έλεγε πόσο μ'αγαπάει.Μετά από δύο βδομάδες μου είπε να ξαναπροσπαθήσουμε και δέχτηκα.Βρεθήκαμε και ήμασταν μες τα μέλια.Λόγια τρυφερά,φιλάκια κλπ.Του είπα να έρθει από το σπίτι μου αργότερα για καφέ,γιατί θα λειπαν οι δικοί μου.Τον περιμενα για έκπληξη με ρόμπα και κόκκινα εσώρουχα που ξέρω ότι του αρέσουν.Μολις μπήκε μου είπε ρίξε κάτι πάνω σου θα κρυώσεις.Εκατσε μια ώρα κοιτώντας συχνά το ρολόι του,ήπιε τον καφέ κι έφυγε... Έτσι,χωρίς καν να με ακουμπήσει.

Είμαι απόφοιτη νομικής, φέτος κάνω το δεύτερο μάστερ μου στο εξωτερικό και κυνηγάω εδώ και δύο μήνες μία απλήρωτη πρακτική άσκηση 3 μηνών... μου λένε ότι θα μου στείλουν επιβεβαίωση, μετά χάνονται και όταν παίρνω λείπει ο υπεύθυνος... για δουλειά δεν το συζητώ. Σήμερα το πρωί ξύπνησα νιώθοντας μια απίστευτη κούραση και θέλοντας να γυρίσω σπίτι

Μου έχει κάνει εντύπωση το γεγονός που συχνά λένε πολλές γυναικες ότι άντρες σε ινσταγκραμ, φεισμπουκ τους στέλνουν άσεμνες φωτογραφίες. Όντως κάνουν τέτοια ή είναι φήμες? Σ εμένα δεν έχει συμβεί ποτέ να μου στείλουν κάτι τέτοιο παρά μόνο φυσιολογικά μηνύματα. Δεν έχω γενικά προκλητικές φωτογραφίες ίσως να παίζει κι αυτο ρόλο. Γ24

"Αθήνα μου λειπεις...", Πότε μου δεν πίστευα πως θα έλεγα αυτη την φράση στην ζωή μου εννοώντας την πραγματικά. Και όμως η επιτυχία μου σε ένα από τα μεγάλα πανεπιστήμια της επαρχίας με έκανε να αναθεώρηση την στάση μου για την Αθήνα. Είναι αρχή ακόμα δε (μόλις 5 ημερες που βρίσκομαι εδώ), και όπως λένε κάθε αρχή και δύσκολη αλλά δεν νιώθω Ο ευατος μου, δεν νιώθω εγώ. Ένα κομμάτι του εαυτού μου λείπει και αυτό είναι η Αθήνα. Μου λείπουν οι παρέες μου (άσχετα που έχω κάνει φίλους εδώ), οι ατελείωτες βόλτες στο κέντρο, η νοοτροπία αυτής της ομορφοασχημης πόλης, τα κίτρινα ταξί, τα βρωμο-σαπιο λεωφορεία, ο ηλεκτρικός, το μέτρο, η γειτονιά μου... Αχ Αθήνα. Θελω να ελπίζω πως αυτά τα Χρόνια που σπουδάζω να περάσουν γρήγορα, έτσι οπως θέλω να έρθω και στην Αθήνα.

Να είσαι μήνες μαζί του... Όταν είμαστε καλά όλα καλά όταν διαφωνούμε καχυποψία να μου λέει δεν πιστεύω ότι έχεις συναισθήματα για εμενα.. Να κάνει ζήλιες πραγματικά χωρίς λόγο.. Και να μην νιώθει ικανοποίηση ότι και να κάνεις για αυτόν.εχω νιώσει ότι απολογούμαι για τις πράξεις μου.βαρεθηκα!!!μα τι στυλ είναι αυτό?και με τις φίλες μου που το έχω συζητήσει της έχουν τύχει τέτοιες περιπτώσεις.. Ανασφάλεια? Εγώ πιστεύω αυτό δεν αλλάζει και διαλύει τις σχέσεις.Ήδη έχω κουραστεί και βαρεθεί. (και όταν του τα λέω να λέει μα εγώ δε ζηλεύω....)

Ειμαι 22 και μολις τωρα συνηδητοποιησα πως δεν εχω πει ποτε Σαγαπω και πολύ φοβάμαι πως δεν το χω κανει πει Ουτε στους γονείς μου! Ποσο χαζή και μετα αναρωτιέμαι αν ποτε θα με αγαπήσει κανεις Οντως ...

Έναν λόγο μόνο να μου δώσει ότι με γουστάρει και θα της φέρω τα αστέρια από τον ουρανό!!! Τόσο πολύ την θέλω!!!Την γουστάρω τρελά,την ποθώ,την θέλω δική μου!!!Έχω τόσα να της δώσω,τα πάντα δικά της!!!Ουφφφ με έχει τρελάνει ο έρωτας τι θα κάνω???

θελω για μια φορα τα πραγματα να πανε ολα καλα...

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι ειναι σωστό και τι λάθος αν δλδ σε ολα υπάρχουν γενικοί κανόνες που πρεπει να ακολουθούμε ή αν ο καθένας πρεπει να πράττει με τη δίκη του κρίση σε μια κατασταση και Οχι σύμφωνα με τις γνώμες των άλλων ! Μεχρι τωρα το μόνο που εχω παρατηρήσει ειναι πως όσες φορες εχω κανει αυτο που ένιωθα Εγω μου βγήκε σε καλο και αν τουλάχιστον δεν έβγαινε θα ηταν δικο μου λάθος! Ενώ το εχω δοκιμάσει και ετσι δεν ξερω γιατι δυσκολευομαι να κανω και να τολμήσω πραγματα ακόμη και το να πω αυτα που σκεφτομαι ή να στειλω ενα μήνυμα , ίσως επειδη παντα σκεφτομαι πως πράττουν οι αλλοι κι αν αυτο που θα κανω Εγω θα ειναι σωστό σύμφωνα με τους άλλους ...

Τελικά γύρισα πίσω στο χωριοο... Τέλος οι σπουδές οι πρακτικές κ οι δουλειές στην πόλη.. Δυστυχώς ήταν η καλύτερη επιλογή να γυρίσω πίσω γτ ενώ κ αν είναι εύκολο ν βρω μια δουλειά ως νοσηλεύτρια στην πόλη τα λεφτά θ μου φτάνουν ίσα ίσα για ν ζω.. Τα νοίκια είναι τραγικά στην Θεσσαλονίκη κ οι μισθοί επίσης. Όσο κ αν αγαπώ αυτήν την πόλη κ νομίζω ότι όσο είμαι εκεί η ζωή μου είναι τέλεια τόσο δεν ισχύει αυτό. Στην πραγματικότητα θ ζω σε ένα σπίτι μόνη μου, δεν θ βλέπω το αγόρι μου ποτέ κ ακόμα και οι φίλες μου δεν θα είναι τόσο δίπλα μου όσο νομίζω..στην ουσία θα δουλεύω για να επιβεβαιώσω κ δεν θ μπορώ να κάνω και πράγματα για τον εαυτό μου. Ενώ στο χωριό, θα βρω μια δουλειά πάλι με βασικό μισθό, και όλα τα λεφτά θα μένουν στην τσέπη μου και θα έχω κ το αγόρι μου και πιο κοντινούς φίλους. Μπορεί ακόμα όταν σκέφτομαι ότι δεν θα είμαι στην πόλη να με στεναχωρεί αλλά το χωριό πλέον για εμένα η καλύτερη λύση..