ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πριν τρία χρόνια σαν φοιτήτρια κάπου ( δεν αναφέρω μέρος εσκεμμένα γιατί θα γινόταν χαμός στα σχόλια όπου και αν ήταν , δηλαδή Ελλάδα ή εξωτερικό) δέχτηκα ελαφριάς μορφής σεξουαλική παρενόχληση. Ο άντρας αυτός ήταν φιλικός προς όλους στο πανεπιστήμιο και στις εστίες. Είχε θέση κύρους για κάποιους ( φοιτούσε σε δεύτερη σχολή) αλλά εγώ ήμουν συμφοιτήτρια και φίλη και κάναμε παρέα μαζί με άλλα άτομα . Έτυχε να είμαστε σε πολλά μαθήματα μαζί και κάναμε κοντινή παρέα. Μια μέρα από αυτές που έλειπε ζήτησε σημειώσεις για τα μαθήματα . Μέχρι τότε συναντιόμασταν σε κοινούς χώρους και διαβάζαμε μαζί... αλλά εκείνη τη φορά είχε αποσυρθεί στο δωμάτιο του , η ώρα περνούσε και αύριο είχαμε μάθημα. Πηγαίνω στο δωμάτιο του και του δίνω το φυλλάδιο και τις ασκήσεις. Εκείνος, όμως ζήτησε μία μικρή επεξήγηση καθώς είχε χάσει δύο τρία μαθήματα και εγώ δέχτηκα γιατί τον θεωρούσα καρδιακό φίλο. Έπειτα, κάπως μου έκανε διακριτικό κοπλιμέντο που κολλούσε με ένα τηλεφώνημα που είχε δεχτεί. Κάποια στιγμή μου είπε να ακούσω την καρδιά του και αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι το λόγο, ούτε αν μου φάνηκε λογικό και ντράπηκα.. αλλά το έκανα για χάρη της φιλίας. Τότε με έσπρωξε ελαφρώς με τέτοιο τρόπο που ακουμπούσε το στήθος μου επάνω του. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου είχε παγώσει και τα έχασα. Δεν περίμενα ποτέ από αυτό τον άνθρωπο κάτι τέτοιο. Μετά από λίγο μόλις ανασυγκροτήθηκα σηκώθηκα και έφυγα χαμογελαστά αλλά κάπως απότομα ( ακόμα δεν ξέρω πως βρήκα το κουράγιο). Αυτός μου έλεγε να μείνω αλλά αρνήθηκα και ήμουν ήδη στην πόρτα.Βρισκόμουν σε μεγάλη αναστάτωση επειδή ήταν κάτι αναπάντεχο. Σκεφτόμουν διάφορα. Ένιωσα ενοχές και ο ευατός μου μου έλεγε πως είναι η ιδέα μου. Ήθελα να το πω στα κοντινά μου πρόσωπα αλλά αφενός όλοι τον ήξεραν και ήταν αγαπητός και αφετέρου δεν ήθελα να τον καταστρέψω γιατί πιστεύω στην μετάνοια. Μέσα σε αυτές τις σκέψεις παίρνω τηλέφωνο την μητέρα μου (όπου μέχρι σήμερα είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει το περιστατικό) και της διηγούμαι όσα συνέβησαν. Συζητήσαμε διάφορα αλλά το τραγικό είναι ότι μου είπε ότι αυτά συμβαίνουν. Μπορούν να λεχθούν διάφορα και να συγχωρήσουμε τους θύτες που μπορεί να μετανόησαν μια μέρα αλλά δεν είναι δυνατόν να δικαιολογήσουμε την σεξουαλική παρενόχληση σαν να μη συνέβη.Την επόμενη μέρα ήμουν απόμακρη αν και προσπαθούσα να μην φανεί και δώσω δικαιώματα . Μετά από λίγο καιρό έφυγε από τη σχολή και δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματά μου. Έμαθα νέα του μέσω τρίτων. Νομίζω ότι το μετάνιωσε και τον έχω συγχωρήσει σε μεγάλο βαθμόΥ.Γ 1 Μετέπειτα προσπαθούσα να θυμηθώ τι ρούχα φορούσα ( αν και όπως εγώ δεν θα παρενοχλούσα έναν προκλητικά ντυμένο άντρα αυτό θα περίμενα και από την αντίθετη πλευρά αλλά δεν λειτουργούν όλοι έτσι δυστυχώς) και ήταν ένα τζιν και μία μακρυμάνικη μπλούζα.Υ.Γ 2 Αν σας συμβεί σεξουαλική παρενόχληση πρέπει να μιλήσετε σε όποιον εμπιστεύεστε από την μαμά σας μέχρι την κολλητή αλλιώς είναι πολύ δύσκολο.

Με χώρισε επειδή με βαρέθηκε και ήθελε να είναι καλά με τον εαυτό του υπάρχει περίπτωση να το μετανιώσει και να τα ξανα βρούμε ;

Θα κουράσω αλλά θα ήθελα να παραθέσω κάποιες πληροφορίες πολύ συνοπτικά να καταλάβετε. Άσχημος χωρισμός, λασπολογία εκ μέρους της σε όποιον έβλεπε, ένοχη όμως ήταν εκείνη και δεν το λέω για να ρίξω ευθύνες ούτε για να αμυνθω, απλά έτσι έχουν τα πράγματα. Τον Φλεβάρη τυχαία είχα δει στον δρόμο ένα από αυτά τα άτομα που στο μυαλό τους με έχουν για τέρας. Με είχε επηρεάσει και είχα στεναχωρηθεί πολύ να με μισεί ένας άγνωστος. Πάμε στο σημερα. Μέσα Οκτώβρη την ξαναείδα σε κοινή παρέα όπου με κοίταζε με μίσος, δεν χαιρέτησε καν, την βοήθησα όταν της έπεσε κάτι και δεν είπε τίποτα απλά ένα βλέμμα δολοφονικό. Ξέρετε ρε παιδιά όμως τι αλλαξε; Δεν με ενδιέφερε στο ελάχιστο. Ένιωσα ότι ξαναπήρα τη δύναμη στα χέρια μου. Ότι κατάφερα να πάρω πάλι τον έλεγχο του εαυτού μου. Δεν με ενδιαφέρει πλέον αν οι άλλοι με συμπαθούν είναι έξω από τις δυνάμεις μου. Το μόνο πράγμα που ένιωσα για αυτή την κοπέλα είναι λύπη. Βασισμένη σε απαίσια ψέματα μισεί έναν άνθρωπο που δεν ξέρει καν. Την λυπήθηκα πραγματικά.

Υγεια που ειναι πανω απο ολα εχουμε. Αλλα ριξε μια ζαρια καλη και για μενα βρε ζωη

Γυναίκα εδώ. Καλές οι συμβουλές για το φλερτ αλλά το φλερτ δεν είναι όλη η ζωή. Το φλερτ είναι ένα υπερεκτιμημένο αρχικό στάδιο το οποίο κάποια στιγμή φεύγει and reality sinks in. Όταν είσαι 20 και 25 μπορεί να ενθουσιάζεσαι με τα δείπνα και τα κεριά και τις σούπερ ερωτικές ατάκες γιατί μέχρι εκεί σου κόβει. Όσο μεγαλώνεις θες πιο ανθρώπινα και πρακτικά πράγματα. Όχι τραβηγμένους ιπποτισμούς που εκ των πραγμάτων δεν θα κρατήσουν. Ευγένεια και σεβασμό ναι αλλά αυτά εκφράζονται και εκτός ψαγμένων εστιατορίων ή μπαρ και χωρίς κεράσματα. Όταν βγαίνω με άντρα και μου αρχίζει τις υπερβολές προσωπικά ανατριχιάζω. Δεν το θεωρώ ειλικρινές ούτε κάτι που θα έχει διάρκεια. Μου φαίνεται σαν στρατηγική να πλασάρει κάτι που δεν είναι για να κερδίσει δεν ξέρω τι. Επίσης δεν θεωρώ ειλικρινές να σκάσω εγώ σε ραντεβού με προσωπείο και ντυμένη και φτιαγμένη στην πένα εάν αυτό δεν είναι η καθημερινότητά μου. Θέλω να είμαι ο εαυτός μου και να αγαπηθώ γι' αυτό. Το ίδιο θέλω και από τον άντρα.

Είμαι φοιτήτρια και 3 χρόνια τώρα μένω με μια θεία μου στην πόλη που σπουδάζω. Όλα καλά αλλά είναι κάποιες φορές νιώθω να πιέζομαι, να θέλω το χώρο μου και δεν μπορώ να τον έχω. Και όλο αυτό μου βγαίνει σε αντίδραση στους γονείς μου. Τους μιλάω απότομα, τους λέω αυτά που μου συμβαίνουν και είναι σαν να τους ριχνω το φταίξιμο. Και νιώθω απεσια όταν τα σκέφτομαι γιατί εκείνοι κάνουν ότι μπορούν κι εγώ τους φερομαι έτσι, λες και φταίνε αυτοί. Αλλά δεν μπορώ ειναι οι μόνοι που μπορώ να τα πω για να τα βγάλω από μέσα μου..θέλω να το σταματήσω δεν θέλω να τους φορτώνω τα δικά μου αλλά κάποιες φορές οι καταστάσεις με ξεπερνάνε..

Γιατί καποιος ή κάποια να επιλέγει να κάνει μόνο σχέσεις από απόσταση;

Ότι στη στήλη του αναζήτησε(ειδικά οι αντρες) ελάχιστοι γράφουν την ηλικία τους αλλά λένε ότι αν είσαι από τόσο έως τόσο επικοινώνησε μαζί μου.Και οσοι βάζουν ηλικία βάζουν η άλλη να είναι το λιγότερο 5 χρόνια μικρότερη.Στη δεύτερη περίπτωση μιας και το βλέπω να συμβαίνει από άντρες 40+ υποθέτω ότι το κάνουν γιατί έχουν στο μυαλό γάμο και παιδί και οι γυναίκες έχουν κάποια ηλικία μέχρι την οποία μπορούν να κάνουν παιδια.Αν και για να είμαστε ειλικρινείς αν είσαι 50 χρόνων χωρίς παιδιά δεν θα έπρεπε να ψάχνεις γυναίκα 20 χρόνια μικρότερη αλλά καμία χωρισμένη με παιδιά αλλά anyway.Αλλα στην πρώτη περίπτωση τη φάση;Εγώ και να ήθελα να στείλω δεν στέλνω γιατί πολύ απλά ο άλλος μπορεί να είναι 20 χρόνια μεγαλύτερος και να ψάχνει τις μικρουλες,ας γράφουν και αυτοί την ηλικία τους γιατί μην νομίζουν ότι μόνο αυτούς τους ενοχλεί η ηλικία μας και εμάς μας ενοχλεί αν ο άλλος είναι παππούς!

Πώς θα περιγράφατε οι αντρες που το έχετε βιώσει την "κριση μέσης ηλικιας"? Τί συμπτωματα παρατηρείτε? Εγώ θα το έλεγα σαν μια προειδοποίηση του οργανισμού ότι πρέπει κάτι ν αλλάξεις στον τρόπο ζωής σου, να συνεχίσεις να ζεις και να μην τα παρατήσεις.

Γι' ακόμη μια φορά, σκοτώνονται άμαχοι, αθώοι, άνθρωποι σαν κι εσάς κι εμένα κι ένας ολόκληρος κόσμος απλώς καθόμαστε, κοιτάμε κι ακούμε σαν χάνοι. Θεωρούμε δεδομένο έως και τετριμμένο τον όλεθρο που αντικρίζουμε στην οθόνη, απλώς γιατί συνηθίσαμε στην εικόνα του από παιδιά. Αυτό που συμβαίνει, συμβαίνει στη γειτονιά μας. Ας μη μας περνάει ούτε μια στιγμή από το μυαλό ότι δεν μας αφορά. Μας αφορά και θα έπρεπε να μας καίει και να μας κόβει την ανάσα.Δεν βαριέστε. Άλλο ένα θέμα στα δελτία ειδήσεων είναι. Προέχουν οι καψούρες μας, το νέο i-phone, τι θα φορεθεί τον προσεχή χειμώνα και πού θα πάμε τριήμερο. Καληνύχτα μας, κόσμε. Λύπη κι οργή.