ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Χώρισα με την κοπέλα μου τον Ιούλιο και έκτοτε κάθε μέρα έμπαινα να δω στο Facebook της αν ανέβασε κάτι δημόσια (την είχα διαγράψει από φίλη), αν έκανε like σε κάποιον γνωστό της, αν είναι online στο viber αν άλλαξε φωτογραφία, αν έβαλε στην λίστα της στο YouTube κάποιο τραγούδι, αν έστειλε μήνυμα σε κάποιον στο Twitter, αν, αν, αν!Τελικά κατάλαβα πως κάθε φορά που έβλεπα κάτι, έκανα περίεργους συνειρμούς και ένιωθα άσχημα. Κάθε φορά ανέβαζα παλμούς λες και με έστελναν στον πόλεμο.Δεν ήταν καθόλου σωστό αυτό που έκανα στον εαυτό μου τρεις την ώρα. Ένιωθα stalker ενώ παράλληλα έδινα αξία σε έναν άνθρωπο που υποτίμησε την αξιοπρέπεια μου. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί χωρίσαμε, αλλά έκανε κάτι το οποίο θίγει αξιοπρέπεια και τιμή.Εγώ όμως γιατί ακόμα συνέχιζα να την ψάχνω στον ηλεκτρονικό κόσμο;Δεν έχει σημασία πλέον.Σημασία έχει ότι την μπλόκαρα από παντού, διέγραψα κάθε συνομιλία μας, όσες φωτογραφίες είχα στο κινητό μου τις πέρασα σε έναν φάκελο και τις έβαλα στον σκληρό δίσκο και στο cloud, όσα μου χάρισε τα πέταξα, ενώ κάποια ιδιαίτερα αντικείμενα τα έκρυψα.Πλέον νιώθω πολύ πολύ καλύτερα και επιτέλους δεν αυτοβασανίζομαι.Θα έρθει κάποια στιγμή που θα την ξεμπλοκάρω αλλά τότε πρέπει να νιώθω ότι την έχω ξεπεράσει. Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή όμως, τώρα πήρα την πιο σωστή απόφαση.Δεν χρειάζεται τρεις την ώρα να ελέγχετε άτομα που σας πλήγωσαν. Αυτό καταντάει βασανισμός της διάθεσής σας και σαν ψύχωση.Το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν.

Παίζω online τάβλι, σχεδόν καθημερινά.Το 80% των παιχτών είτε ψάχνουν να πηδήξουν μιλώντας πολύ χυδαία,είτε βρίζουν πάλι πολύ χυδαία άσχετα αν τους κερδίσεις ή όχι κερδίσεις.Τι στο καλό πια;Φυσιολογικοί άνθρωποι,με ευγενικούς τρόπους δεν υπάρχουν;

Ειμαι 19 και άντρας και μου έχει προτείνει ένα από τα καλύτερα πρακτορεία μοντέλων της νέας Υόρκης να πάω εκεί . Δεν το ξέρει κανένας ακόμα και οι γονείς μου και όλοι θέλουν να σπουδάσω και δεν ξέρω τι να κανω να σπουδάσω αγγλική φιλολογία η να φύγω και να ακολουθήσω το μοντελινγκ

Γενικά πιστεύω πως τις περισσότερες περιπτώσεις πρέπει ο αντρας να κάνει την πρώτη κίνηση και να πλησιάζει μια γυναίκα. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που δεν υπάρχει άλλος τρόπος και πρεπει η γυναίκα να εκφράσει τα συναισθήματά της? Πώς θα ένιωθε ένας άντρας αν μια γυναίκα του έκανε ερωτικη εξομολόγηση και πως θα ήθελε να του έλεγε όλα αυτά που νιώθει?

Πάντα ήμουν αυτός που πρότεινε εξόδους, έστελνε πρώτος για να βγούμε κτλ. Ξαφνικά βαρέθηκα τους πάντες και τα πάντα και δεν ξανά στείλε ποτέ. Από τότε μου στέλνουν συνέχεια αυτοί.

Νιώθω ότι τα έχω κάνει σκατα με τις παρέες μου. Πάντα από μικρή ήμουν ένα ήσυχο κοριτσι που το συμπαθουσαν όλοι. Βέβαια πήγα σε διαφορετικό δημοτικό και γυμνασιο οποτε εχω χάσει επαφή με πολλούς σχολικούς φίλους. Τώρα πάω Γ Λυκείου. Στο Λύκειο δεν έχω ιδιαίτερη σχέση με κανέναν. Αλλά αυτό δεν με νοιαζει γιατι ουτως η αλλως είναι η τελευταία μου χρονιά. Το θέμα μου είναι ότι έχω μόνο δύο φίλους μου αγόρια να βγαίνω και τίποτα άλλο. Δεν έχω μια κολλητή ή μια μεγάλη παρέα όπως σχεδον όλοι. Δεν ξέρω τι να κανω. Νιώθω ότι θα χαρω μόλις τελειώσω το Λύκειο αλλα ταυτόχρονα θα στεναχωρήσω Γιατι δεν μου έχει μείνει τίποτα. Τι να κάνω;

Αυτό που μου έχει λείψει ρε παιδιά είναι να βγω ένα ραντεβού.. Ένα κανονικό ραντεβού.

Έχει γίνει και εχω κάνει πολύπλοκη τη ζωή μου. Εντωμεταξύ για να φτάσω μέχρι εδώ εκανα πολύ κόπο. Ήταν οι στόχοι μου και τους πέτυχα με πολλή προσπάθεια. Και τώρα ΤΙ; Δεν ξέρω τι να κανω από δω και πέρα. Νιώθω ότι δε θελω να συνεχίσω σε αυτούς τους ρυθμούς. Νιώθω κουρασμενη, αγχωμένη, μπερδεμένη. Θα ήταν ακραίο να τα παρατήσω όλα και να φύγω. Γιατί πρωτίστως δεν έχω δυνάμεις για καινουρια ξεκινήματα, αλλά και γιατί δε θελω να γκρεμίσω όσα έχτισα. Κανω προσπαθειες να κανω πιο εύκολη και απλή τη ζωή μου, να ξεκουράζομαι όποτε μπορώ, να κανω πράγματα που με ευχαριστούν. Αλλά για να γράφω εδώ, μάλλον δεν τα πολυκαταφέρνω...

Διαβασα μια εξομολογηση πριν απο καιρο που ελεγε τα αρνητικα της δουλειας του, κ μετα οτι παρολα αυτα ποσο του αρεσει η δουλεια του..κ θελω ν πω κατι αντιστοιχο για μεναΔουλευω σε ειδικο σχολειο, με βαριες αναπηριες, με πολλες κρισεις των παιδιων, με ουρλιαχτα ολη μερα, με επιθετικη συμπεριφορα, με αρρωστιες συνεχεια, κ πολλα αλλα, που φυσικα προκαλουν αγχος, κουραση, σωματικη κ ψυχολογικη εξαντληση, πονο σε ολο μου το σωμα..παρολα αυτα ομως αυτα που ζω με τα παιδια καθε μερα, την αλληλεπιδραση, τις εμπειριες, την αγαπη κ.α. δεν τα αλλαζω.. κ χαιρομαι που με αξιωσε ο θεος να γινω εκπαιδευτικος, κ να δωσω "στα παιδια μου" την αγαπη που δεν πηρα στο σχολειο οταν ημουν μαθητρια, και ναχω τη δυναμη κ την υγεια να δουλευω για πολλα χρονια

Πως πρέπει να νιώθεις αν είσαι αρραβωνιασμένη και κοντά στον γάμο με προστάτη οικογένειας?? Τι εννοώ δεν υπάρχει πατέρας λόγο θανάτου και τα αναλαμβάνει όλα ο γιος λόγο ότι υπάρχει πίσω μια μάνα και μια αδερφή?? Αντέχεται αυτό?? Είμαι εγώ κακιά που νευριάζω πολλές φορές που τρέχει από εδώ και από εκεί εξ αιτίας τους? Αν κάνουμε ένα παιδάκι αυτό θα γίνεται?? Γιατί ξέρω ότι αν γίνει πατέρας που τόσο θέλει πρέπει να έχει την προσοχή του σε μένα και στο παιδί μας και όχι στους δικούς του και στο παιδί της αδερφής του . Ένα παράδειγμα θα πω και κλείνω. Χθες επειδή κρύωσε ο ανιψιός του το μικρό είχε ανεβάσει πυρετό αλλά αυτό από πείσμα δεν πίνει ούτε το Ντεπον. Εγώ με τον άντρα μου είμασταν βόλτα βράδυ Σαββάτου και τον έπερναν συνέχεια τηλέφωνο και του φωνάζανε να πάμε σπίτι επειδή δεν πίνει το ντεπον. Γυρίσαμε και τον πήγαμε στον γιατρό ο γιατρός βέβαια δεν έκανε τπτ είπε το λογικό ο άνθρωπος να πίνει το ντεπον του δεν μπορώ να κάνω κάτι. Και λέω εμείς νέο ζευγάρι γιατί να τα τραβάμε αυτά και ο πατέρας του παιδιού να κοιμάται ήσυχος?? Είμαι κακιά??