Είμαι 18 χρόνων και έδωσα φέτος πανελλήνιες. Πέρασα στη σχολή που ήθελα, αλλά έχασα την πόλη που ήθελα (Αθήνα) για μόλις 33 μόρια. Πέρασα στην αντίστοιχη σχολή στην Πάτρα, η οποία ειναι περίπου 4.000 μόρια κάτω από την Αθήνα. Το γεγονός με τσάκισε, αλλά αναγκαστικά πήγα. Η σχολή μου αρέσει αλλά το ότι πρέπει να φεύγω απ'την Αθήνα και να πηγαίνω εκεί με χαλάει απίστευτα. Από την αρχή μέχρι και τώρα (Χριστούγεννα) το μόνο που σκέφτομαι είναι πως να φύγω από εκεί. Όλοι γύρω μου μου λένε για το πόσο ωραία είναι η φοιτητική ζωή στην Πάτρα και πόσο ωραία θα περάσω αλλά κανένας δεν καταλαβαίνει ότι εμένα με αφήνει αδιάφορη μια τέτοια ζωή. Εγώ αυτό που ήθελα από τη φοιτητική μου ζωή ήταν να μπορέσω να συνεχίσω τις δραστηριότητες που είχα αφήσει πριν τις πανελλήνιες. Πριν τις πανελλήνιες έκανα πιάνο μια φορά τη βδομάδα και ταεκβοντό τρεις φορές την εβδομάδα. Τώρα με το ζόρι πάω μια φορά την εβδομάδα προπόνηση. Το πρόγραμμα της σχολής είναι άθλιο και μας κρατάει ολόκληρη τη μέρα εκεί. Τα έξοδα είναι πάρα πολλά. Δεν κανω σχεδόν τίποτα απ'ότι ήθελα. Στην Αθήνα έχει καλύτερο πρόγραμμα και φυσικά λιγότερα έξοδα αφού μένω εκεί. Αλλά κανένας δεν το καταλαβαίνει αυτό. Όλοι νομίζουν ότι στην Πάτρα θα περάσω τέλεια αλλά τη δική μου πλευρά δεν τη βλέπουν. Με θεωρούν υπερβολικά αρνητική και νομίζουν ότι θα μαλακώσω αλλά όσο πάει ο καιρός, τόσο σκληραίνει η στάση μου. Όσο μου κάνουν κήρυγμα για το πόσο ωραία είναι εκεί,τόσο εκνευρίζομαι και ανυπομονώ να έρθει η νέα χρονιά για να μπορέσω να ξανδώσω και να φύγω. Ξέρω ότι οι περισσότεροι δε θα ταυτιστείτε και το καταλαβαίνω αλλά απλά ήθελα να το βγάλω από μέσα μου.Σοφία