ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σήμερα πήγα για ιντερβιου υπάρχουν τρεις φάσεις και αν περάσεις τότε προσλαμβάνεται, αγχώθηκα γιατί αν με πάρουν φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω, ότι από το άγχος μου ειδικά τον πρώτο καιρό θα κάνω το ένα λάθος μετά το άλλο και δεν θα τα πάω καλά και θα με διώξουν κτλ κτλ.

το αγόρι μου πίνει πολύ. Μπύρες κυρίως και ποτά. το τελευταίο διάστημα το έχει τερματίσει, γυρίζει σχεδόν κάθε βράδυ σπίτι πιωμένος. Περα απ το ότι με ενοχλεί σαν εικόνα και στεναχωριεμαι για την υγεία του δεν με επηρεάζει κάπου αλλού άμεσα. Του το έχω πει ΠΟΛΛΕΣ φορές, ζητάει ένα συγγνώμη αλλά προφανώς δεν αλλάζει κάτι. Δυστυχως δούλευε χρόνια νύχτα και του έχει γίνει τρόπος ζωής μετά την πρωινή του δουλειά να πηγαίνει στο μπαράκι. Δεν ξέρω πως να το χειριστώ πια, στα υπόλοιπα απέναντι μου είναι άψογος. Ξέρω ότι όσο κι αν γκρινιάζω δεν θα αλλάξει, είναι σαν να μου λέει κάποιος εμένα κόψε τις σοκολάτες. Το γεγονός όμως ότι πάει στον βρόντο ο,τι λέω πάνω σε αυτό και το ότι με ξενερώνει πολυ που μυρίζει ποτό και δεν μπορεί να μιλήσει καθαρά απ το ποτο με φέρνει σε αδιέξοδο.

Άλλη μια χρονιά που τελειώνει άδοξα. Πού δεν κατάφερα να κάνω νέες φιλίες, πού δεν κατάφερα να αποκτήσω νέες εμπειρίες. Δεν απέκτησα νέα χόμπι και το πιο σημαντικό δεν κατάφερα να είμαι με τον άνθρωπο που αγαπάω και που δεν έχω εδώ και χρόνια στη ζωή μου. Μια διαρκή μοναξιά νιώθω εδώ και χρόνια. Ακόμα και όταν βγαίνω σπάνια με γνωστούς μου νιώθω πάλι μόνη μου. Ευτυχώς έχω τη μητέρα μου. Αν και τσακωνόμαστε και δεν καταλαβαίνει τίποτα απ' όσα της λέω αν δεν βρισκόταν στη ζωή δεν ξέρω τι θα έκανα.

Είμαι τρεις μήνες την καινούργια μου δουλειά. Εγώ είμαι 23 αυτός είναι 31 ελεύθεροι και οι δυο. όλο αυτό το διάστημα καταλάβαινα ότι με ήθελε αλλά δεν έκανε ποτέ κίνηση κάποιες άλλες φορές μου έδειχνε σαν να του περνάω αδιάφορη. Τώρα, λίγο πριν πάρω την άδεια των Χριστουγέννων ήρθε και κάθισε μαζί μου τα είπαμε περάσαμε λίγο χρόνο μαζί με πήγε σπίτι μου και κατάλαβα ότι με θέλει και όλες αυτές τις φορές π με απέφευγε το έκανε απ αμηχανία όπως και εγώ. Το πρόβλημα είναι ότι δε μου ζήτησε ούτε το τηλέφωνο ούτε να βγούμε και αυτός έχει άδεια μια βδομάδα μετά τη δική μου. Απορώ γιατί δεν έκανε βήμα δηλαδή τώρα δύο βδομάδες δεν θα τα πούμε ;! Ούτε έχει ψάξει να με βρει στα social. Και εγώ ντρέπομαι να κάνω το πρώτο βήμα.

Προσπαθώ να κάνω κάποια προσέγγιση στο αλλο φύλι βολτάροντας εντελώς άσκοπα στους δρόμους (πολυσυχναστους) μπας και αλλάξω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ την τύχη μου γνωρίζοντας τυχαία το άλλο μου μισό κάπου εκεί έξω. Είναι χαζό;; Συγκεκριμένα περπαταω καθε μερα σε 2 συγκεκριμένους δρόμους που μου αρεσουν. Ομως κάθε φορά που το κάνω αυτό, με καταλαμβάνει ενα αίσθημα ματαιότητας και η απελπισία μου γίνεται μεγαλύτερη απο πριν. Δεν ξέρω αλλον τροπο να γνωρίσω γιατί παρεες δεν εχω, σε πολιτιστικά δρώμενα δεν μου αρεσει καθολου να πηγαινω και στην δουλειά ειμαι μόνη μαζι με τους μαθητές μου. Ειμαι χρόνια μονη και ετσι κατέφυγα στην μεσοβέζικη αυτη λύση, το περπατημα στην πόλη. Κάνω κάτι λάθος;

Ας με θυμηθεί κι εμένα κάποιος. Μια ζωή ξεγραμμενη.

Από όταν έμαθα για τις πολλές φορές που με απάτησε, στα 5 χρόνια που είχαμε σχέση, έχει διαλυθεί τελείως η αυτοπεποίθησή μου. Προσπαθώ να το διαχειριστώ και να προχωρήσω, αλλά με έχει τσακίσει και με έχει κάνει να μην μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν, αλλά και να νιώθω ότι δεν αξίζω τίποτα.

Ακόμα μια χρονιά που ήμουν μέσα στο άγχος και το στρες, που νιώθω ανεπαρκής, που είμαι μόνη, που ερωτεύτηκα χωρίς ανταπόκριση, που τσακώθηκα, που στεναχωρέθηκα. Είχε και καλές στιγμές προς θεού όμως το μεγαλύτερο μέρος της ήταν απλά άγχος και στεναχώρια. Κάθε που φεύγει μια χρονιά φοβάμαι τι θα μου φέρει η επόμενη.

Είμαι με παρέα και ανάμεσα σε αυτους φιλος μου που τα τελευταία χρόνια σαν να κάτι παίζει δεν γνωριζω ας τον πούμε Χ . Δεν μιλάμε συχνά δεν είμαστε κολλητοί κολλητοί ,σπουδάζουμε σε διαφορετικά μερη αλλά είναι πάντα ενημερωμενος από τους αλλους για το life update μου χωρις να στέλνει μήνυμα σε μένα. Προχθές είδα έναν παλιό φιλο μου που είχα να δω καιρό . Όσο η παρέα περίμενε έτρεξα να αγκαλιάσω τον παλιό φίλο και με κράτησε στην μπαρλα. Μου λέει αχ αγάπη μου έλα να σε ξαναγκαλιασω φιλακια πολλά και εγώ ανταπόδωσα -όχι δεν είχαμε τίποτα ποτε-. Τέλος πάντων επιστρέφω στην παρέα δεν τον κοίταξα τον Χ γιατί είμαι σίγουρη πως είχε σκασει και όλη την ώρα θα μας έβλεπε που μιλούσαμε. Ενώ αλλες φορές και ως φιλος μόνο ο χ με ρωτάει ποιος είναι ο τάδε αυτος ο παρα άλλος όταν αναφέρομαι σε ανδρικά ονόματα αυτήν την φορά δε είπε τίποτα και είχε μούτρα . Μετά από το γεγονός αυτό ρώτησα τι έχει γιατί φαινοταν στεναχωρημενος και μου είπε ότι ήταν κουρασμένος. Προχώρησε μπροστά στο φιλο του ας τον πούμε Ψ και συζητούσε διαφορά και του λέει ο άλλος σε κάποια φάση πάνε να της ανοιχτείς γιατί μιλούσανε για κάποια αλλά δεν κατάλαβα ποια. Αυτός επανέλαβε πόσες φορές ότι όχι φιλαράκι η ιδανική διαφορά είναι 2 χρόνια . Και το έλεγε συνέχεια λες και το έκανε επίτηδες κοιτώντας με παράλληλα. Να σημειώσω πως αυτος ο αριθμός είναι η δίκη μας διαφορά. Τι να φανταστώ;

Ποσο σκατα συναισθημα να νιωθεις χαλια με τον εαυτο σου, να θελεις να μιλησεις σε κάποιον, και να μη ξερεις σε ποιον γιατι νιωθεις οτι κανεις δεν νοιαζεται για σενα