Πριν λίγες μέρες έμαθα πως έγινα δεκτή για προπτυχιακές σπουδές στην Οξφόρδη. Δεν μπορώ να πω πως ήταν εύκολη η είσοδος, ωστόσο έβαλα τα δυνατά μου. Τα παντα κανονισμένα και προγραμματισμένα, ο ενθουσιασμός των γονιών μεγάλος και ο δικός μου, φυσικά. Όμως τώρα, τι; Νιώθω πως δεν θα είμαι αντάξια του επιπέδου, νιώθω πως εισέρχομαι πια σε ένα περιβάλλον γεμάτο ταξικές ανισότητες και τεράστιο ανταγωνισμό. Πνίγομαι και δεν ξερω πως να το διαχειριστώ... Και κει που λεω δεν θα τα παρατήσω για τον δικο μου κόπο αλλα κυρίως των γονέων μου νιώθω να βρίσκομαι σε ένα χάσμα στο μεταξύ που καταλήγει σε αδιέξοδο...