ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σταμάτησα να στέλνω μηνύματα και να τηλεφωνώ σε φίλους και συγγενείς,πέρα από τα τυπικά πχ γιορτές . Κουράστηκα να με θεωρούν δεδομένο άτομο στη ζωή τους. Όλες οι σχέσεις χρειάζονται ανταποδωση, αλλιώς δεν είναι σχέσεις. Το έχω παράπονο όμως που δεν υπάρχει ισότητα στις ανθρώπινες σχέσεις και που κανείς σχεδόν πια δεν συμπεριφέρεται δίκαια. Πάντα υπήρχαν τέτοιες περιπτώσεις απλά τώρα έχει παραγινει το κακό. Κουράστηκα να κάνω πάντα εγώ το πρώτο βήμα. Ξενέρωσα . Έχω κι εγώ δουλειές αλλά βρίσκω έστω και λίγο χρόνο να στείλω ένα μήνυμα να δω αν ζουν οι γύρω μου, αν είναι καλά. Δεν καλώ ,ούτε θυμάμαι για εξυπηρετήσεις και χαρες.

Τα τελευταια 6 χρονια (σε δύο βδομάδες μπαίνω στον 7ο χρονο) είμαι στην ίδια δουλειά. Όταν πήγα είπα ότι θα είμαι αδιάφορη προς τους συναδέλφους, γιατί είχα και καποια άσχημη εμπειρία. Όμως δεν κράτησε πολύ αυτή η υπόσχεση μου και μέσα σε λίγους μήνες τους συμπάθησα και τώρα μετά από χρόνια νιώθω ότι πραγματικά τους αγαπώ. Τοσο που δεν μπορω να φανταστώ ότι θα φύγω. Το θέμα είναι ότι παρουσιάστηκε μια ευκαιρία αλλά δεν ξέρω αν θέλω να την αρπάξω καθώς δεν νιώθω έτοιμη. Μου αρέσει που θέλω να πηγαίνω στη δουλειά μου, και κάτι αλλο καινουργιο θα με πιέζει ψυχολογικά, δεν θέλω να γνωρίσω καινούργιους συναδέλφους θα πάρει πολύ καιρό να τους συνηθίσω και αυτοί εμένα, υπάρχει το Ρίσκο να μην μου αρέσει Η δουλειά αφού είναι σε άλλο αντικείμενο, αλλά πάνω απ'όλα θα πεθύμω τους παλιούς μου συνεργάτες. θα στεναχωρηθω πολύ που θα τους αποχωριστώ, έχουμε άψογη εργασιακή χημεια και δεν θα βρω άλλους σαν και αυτους. Να πω ότι αν δεν ήταν αυτοί δεν θα με ένοιαζε να φύγω (Ίσως λίγο γιατί τώρα είμαι σε ενα σημείο που είμαι άνετη και παίρνω και πρωτοβουλίες). Δεν ξέρω τι να κάνω.

Θέλω να ακούσω κάποιες απόψεις για το φλερτ πως να φλερτάρω σωστά είμαι ντροπαλός και δεν μου βγενει ?

Και εξαιτίας αυτού έχω πολλές φορές χάσει πιθανές σχέσεις, φιλίες, κτλπ...απλά αρνούμαι να κάνω μόνο και μόνο επειδή έχουν όλοι, δηλαδή με αυτήν την λογική, αν όλοι πέσουν από έναν γκρεμό πρέπει να το κάνω κεγώ; Αυτό λέγεται peer pressure.

Ειμαι 6 μήνες με ένα παιδί τον οποίο ακόμη οι δικοί μου δεν έχουν γνωρίσει πέρα από φωτό που τους έχω δείξει..περνάω αρκετές ώρες μαζί τιυ και επειδή αυτός μένει μόνος του καμια φορα πηγαίνω και κοιμάμαι εκεί..η μάνα μου είναι καθετί με όλο αυτό γιατί δεν θεωρεί σώστο να κοιμάμαι σε κάποιον ππυ δεν ξέρει και που δεν είναι σίγουρο το μέλλον του μαζί μου..να υπενθυμίσω ότι εγώ είμαι 23 και αυτός 24 και δουλεύουμε και οι δυο..εγώ πριν 1μιση δυο χρόνια είχα μια μεγάλη σχέση ππυ τον είχαν γνωρίσει και ήταν σίγουροι πως θα καταλήξω με αυτόν και θα φτιάξω μάλλον μαζί του..όταν χωρίσαμε κάτι ππυ δεν περίμεναν η μάνα μου μου είπε να μην ξανά κουβαλήσω κάποιον στο σπίτι αν δεν είναι σίγουρο καο τώρα που δεν θέλω να το κάνω και Δεν βίαζομαι την χαλάει..Ναι μεν είναι σοβαρό αυτό που έχουμε δεν είναι απλά μια ξεπέτα αλλά δεν μπορώ να ξέρω ούτε εγω οττε αυτός αν οδηγήσει σε κάτι πολύ πολύ σοβαρό στο μάλλον ή όχι..όταν λείπω και καμία φορά της λέω να μείνω εκεί κάνει σαν τρελή..αρχίζει να με προσβάλλει και να με υποτιμάει ακόμη και αυτόν καμία φορά..σε αντίθεση με τον πατέρα μου που μρ υποστηρίζει..με φέρνει σε σημείο να κλαίω πολλεε φορές μπροστά στο αγόρι μου κάτι που με χαλάει και εχρι καταλάβει και εκείνος την συμπεριφορά της..εγώ μετά από όσα κάνει πως να έχω την ευχαρίστηση να της τον γνωρίσω κιόλας ; Θέλει να της πω σίγουρα οτθ αυτόν θα τον παντρευτώ για να μου έχει το ελεύθερο ; Ναι μένω ακόμη μαζί τους αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι..και αφού λέει οτθ λέει την επόμενη μετανιώνει ζητάει συγνώμη και ότι δεν θα ξαναμιλήσει κ μετά πάλι τα ίδια από την αρχή..δεν ξέρω τι να κάνω πραγματικά μου δημιουργεί συνεχής θέματα επειδή εκείνη ζει μέσα στο άγχος και τις φοβίες..το αγόρι μου δεν μου πρότεινε καν να μένουμε μαζί μόνο ότι η πόρτα του σπιτιού του θα είναι ανοιχτή πταν θέλω να πάω κάπου αν μαλώσω μαζο της..κ δεν έχω ακόμη την δυνατότητα να σηκωθώ να βρω άλλου σπίτι μόνη μου..

Εδώ κι ένα μήνα είναι λες και έχω κάνει ένα "διάλειμμα" από τη ζωή μου. Γενικά είμαι δραστήρια, βγαίνω συχνά έξω, κάθομαι συχνά σε μια συγκεκριμένη καφετέρια και γράφω το βιβλίο ή τις εργασίες ή βγαίνω απλά για καφέ. Όμως εδώ κι 1 μήνα με τόσα στραβά που μου προέκυψαν, έχασα κάθε όρεξη για ζωή. Με το ζόρι ξυπνάω το πρωί και δεν κάνω τίποτα όλη μέρα. Έχω απομακρυνθεί από όλους και από όλα. Ελπίζω μόνο να είναι προσωρινό γιατί αισθάνομαι πλέον ότι έχω κουραστεί με όλα.

Αφού της έδειξα με διάφορες κινήσεις το ενδιαφέρον μου και δέν είδα αντιδράσεις,αποφάσισα να εκφραστώ και με λόγια,της το είπα ευθέως.Έδειξε έκπληκτη,ότι δέν είχε καταλάβει τίποτα(ναί,καλά τώρα...)και μου είπε να της δώσω χρόνο για να γνωριστούμε καλύτερα.Φυσιολογικό μου φάνηκε αυτό που είπε,αλλά στο καπάκι μου πρότεινε να πάω αύριο στο σπίτι της(οι δικοί της λείπουν για τριήμερο και θα είναι μόνη)να πιούμε καφέ,να μαγειρέψουμε μαζί και να φάμε.Εντάξει,όπως νιώθει καλύτερα και πιό άνετα η κοπέλα και ό,τι επιλέξει εκείνη,όμως το ότι θα ήθελε να γνωριστούμε καλύτερα εγώ το είχα αλλιώς στο μυαλό μου.Πίστευα πως εννοεί να βγούμε έξω οι δυό μας και όσες φορές χρειαστεί,τα συνηθισμένα δηλαδή.Φυσικά και θα πάω,ομολογώ όμως ότι έχω ψιλομπλοκάρει.Εσάς πώς θα σας φαινόταν αυτή η πρόσκληση και τί θα καταλαβαίνατε;

Εδώ και καιρό,αρκετά συχνά παίρνω καφέ από ένα μαγαζί.Εκεί δουλεύει μια πανέμορφη κοπέλα σαν barista.Θέλω πολύ να της πιάσω την κουβέντα και να το πάω αλλού,καταλαβαίνετε τι εννοώ,αλλά δεν ξέρω πως.Δεν θέλω κι όλας να το κάνω αυτό στην δουλειά της,μην έχει πρόβλημα μετά.

Καλησπέρα σας, ειμαι σε μια σχέση εδώ και 5 μήνες και νιώθω πολύ άσχημα , ότι πλησιάζει το τέλος. Η σχέση αυτή θα την χαρακτήριζε κάποιος εξ αποστασεως γιατί σπουδάζουμε και οι δυο σε άλλη πόλη απλά και που είμαστε στην ίδια πόλη και έχουμε λίγες μέρες βρισκόμαστε 1 φορά την εβδομάδα… έχει πολλά προβλήματα αυτή η σχέση και όσο κι να προσπαθώ δεν φτιάχνει η κατάσταση , κι εγώ φταίω σίγουρα αλλά το αγόρι μου δεν είναι καθόλου εκφραστικός κι δεν μιλάω καν για κομπλιμέντα (μπορεί να μην το νιώθει…αν και λέει αλλες ωραιεσ Μπροστά μου) αλλά για τα συναισθήματα του , δεν ξέρω τι θέλει και αυτό με μπλοκάρει. Πολλες φορές έχω επικοινωνήσει ότι αυτό με ενοχλεί και δεν το αλλάζει. Δεν μπορω να κανω άλλο υπομονή νιώθω πολύ άσχημα και μειονέκτημα , ότι μου λείπει κάτι ενώ κανω πραγματικά προσπάθεια , πηγα χθες να τον δω και δεν ήθελε καν να με ακουμπάει , για αρκετή ώρα ήταν στο κινητο ενω είχα κάνει 4 ώρες ταξιδι. Τις τελευταίες μέρες δεν μου μιλάει καν στα μηνύματα με φτηνές δικαιολογίες και όταν του είπα ότι με ενοχλεί μου απάντησε να σταματήσω να γκρινιάζω ενω εγώ όταν θυμώνει κάθομαι και του εξηγώ τι ακριβώς έγινε. Δεν ξέρω τι να κανω η αλήθεια , δεν θέλω καθόλου να τελειώσει , νιώθω πολύ όμορφα μετά από πολύ καιρό όταν είμαστε καλα αλλά έχω χάσει τον εαυτο μου , επηρεάζομαι πολύ δεν μπορω να φάω , να κοιμηθώ , να κανω τιποτα γιατί σκέφτομαι ότι έχει άλλη και ότι δεν θελει. Τι λέτε να κανω ; Σας ευχαριστώ εκ προτέρων

Γνώρισα κάποιον(δέν θα αναφερθώ στο ιστορικό της γνωριμίας μας γιατί θα γράψω σεντόνι υπέρδιπλο)με τον οποίο έχουμε κάποια σχετική διαφορά ηλικίας,συγκεκριμένα εγώ 26 και εκείνος 41.Έχουμε συνεχή επικοινωνία,έχουμε βγεί και τρείς φορές,και η συμπεριφορά του γενικότερα απέναντι μου έχει υπάρξει άψογη.Δέν είναι παντρεμένος ούτε έχει σχέση(και κατά δήλωσή του αλλά και από διασταύρωση στοιχείων που έκανα η ίδια)οπότε τέτοιο κώλυμα δέν υπάρχει.Ποιό είναι το πρόβλημα; Ότι δέν νιώθω ερωτευμένη μαζί του,αλλά νιώθω για εκείνον μία απίστευτη ερωτική έλξη,κάτι που δέν έχω ξανανιώσει ποτέ μέχρι τώρα,γιατί πολύ απλά είναι πολύ όμορφος,είναι γοητευτικός(αντικειμενικά εντελώς,όχι μόνο στα δικά μου μάτια)έχει ένα στύλ που τον κάνει ακαταμάχητο και ποθητό όσο δέν πάει.Δέν γίνεται να σας περιγράψω πώς έχω νιώσει τις φορές που ήμασταν μαζί,και ακόμα και όταν μιλάμε ή επικοινωνούμε μέσω οθόνης.Δέν προσβλέπω σε κάτι που θα ευδοκιμήσει και θα κρατήσει,έχω όμως μία ακατανίκητη ανάγκη να προχωρήσω μαζί του και δέν έχω καταλάβει τί με συγκρατεί.Από τη στιγμή όμως που μου έτυχε κάτι τόσο απίστευτα ελκυστικό,δέν θα ήταν κρίμα να το προσπεράσω; Έχω τρελαθεί με τις σκέψεις που κάνω,έχω τσαντιστεί με τον εαυτό μου που δέν μπορώ να πάρω την απόφαση που πρέπει.