ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Και το μαθαίνεις από άλλο άτομο τυχαία, και όχι από τον "αγαπημένο" σου... Και σκέφτεσαι τις στιγμές και τα λόγια. Και τα συναισθήματα που ένιωσες και είχες να νιώσεις πολύ καιρό, χρόνια ολόκληρα. Τι κάνεις; Και οι ελπίδες, και οι χαρές, και τα όνειρα που έκανες μόνη σου, πού πηγαίνουν; Και τα βράδια που χανόταν ήταν μαζί της και ζούσε μαζί της στιγμές και εσύ ονειρευόμουν...Πώς συνεχίζουν τώρα;...

Έχουμε 2 παιδιά στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και είμαστε κοντά σε 3η εγκυμοσύνη. Πώς ομως; Τα παιδιά μας ζητάνε ενάμιση χρόνο τώρα 3ο αδερφακι. Εμείς τους εξηγούμε ότι αυτό δεν είναι κάτι εύκολο και ότι έχουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αλλά αυτά επιμένουν. Σήμερα μας είπαν ότι προτιμούν να βγαίνουν (προφανώς με συνοδεία ενηλίκων) χωρίς να παίρνουν τίποτα έξω και ότι είναι διατεθειμένα να μην ξαναπάνε ποτέ διακοπές έξω. Εμείς τους λέμε ότι πρέπει να έχουμε μια ισορροπία κτλ αλλά ξαναθέλουν. Εμείς και οικονομικά μπορούμε και από όλες τις απόψεις. Απλα δεν θέλουμε και 3ο. Τους λέμε έτσι γιατί δεν μπορείς να πεις σε ένα παιδί:《δε Θέλω》. Ήδη είμαστε πολύ κοντά να ξεκινήσουμε την εγκυμοσύνη αλλά δεν ξέρω αν είναι υγιές ένα παιδί να ζητάει τόσο πολύ ένα αδερφάκι. Εγώ πχ μικρή ζητούσα γιατί ήμουν και μοναχοπαιδι και ήθελα παρέα. Δεν ξέρω αν είναι υγιές από τη στιγμή που τα δικά μου είναι και 2.

Πριν λίγο καιρό γνώρισα ένα παιδί από κοινή και είχαμε απίστευτη χημεία. Μιλούσαμε για ώρες και γενικότερα υπήρχε ένα πολύ ωραίο κλίμα. Όμως αυτός ήταν σε σχέση απο απόσταση και ήξερα ότι είναι πολύ πιστός οπότε δεν προσπάθησα παραπάνω καθώς το πιθανότερο ήταν να έτρωγα άκυρο. Έπειτα από μερικές βδομάδες χώρισε και την επόμενη φορα που τον είδα ήταν αρκετά απόμακρος και κάπως περίεργος. Έπειτα ήρθε το καλοκαίρι και χαθήκαμε λόγω διακοπών. Στο ενδιάμεσο έμαθα από κοινό φίλο ότι του αρεσα και ότι θα έκανε κάτι μαζί μου, αλλά το καλοκαίρι έκανε τη ζωή του κάνοντας φάσεις. Μετά τις διακοπές βρεθήκαμε πάλι όλοι και ηταν κι αυτός αλλά και πάλι ηταν λίγο περίεργος, λίγο αμήχανος και απόμακρος από όλους ενώ συνήθως είναι το ακριβώς αντίθετο. Θέλω να προσπαθήσω να τον προσεγγίσω αλλά ετσι όπως είναι δεν ξέρω πως να το κάνω. Φοβάμαι ότι την έχω πατήσει άσχημα μαζί του και δεν ξέρω τι θα γίνει..μετανιωνω τελικά που δεν προσπάθησα παραπάνω την πρώτη φορά που μιλήσαμε.. Κι ας ήταν σε σχέση..

Να εχεις βιωσει bullying και να σου λενε οτι φταις; Ναι σιγουρα εχω μεριδιο απο την ευθυνη αλλα πως φταιω που ο αλλος αποφασισε να κανει κατι τετοιο. Αν φταιω εγω που το βιωσα τοτε αυτοι δεν φταινε; Τοτε γιατι δεν ειναι αυτοι που κλαινε; Φταιω μαλλον επισης που πιστευα οτι μπορουσαν να καταλαβουν οτι κατι τετοιο ειναι ασχημο και δεν επρεπε να συμβει. Μαλλον απ οτι καταλαβα δεν επρεπε να αντιδρασω αλλα απλα να το δεχτω. Ετσι μαλλον δεν θα μου ελεγαν οτι φταιω. Αλλα το να σε κατηγορουν που νιωθεις ασχημα για αυτο που βιωσες και να σου λενε πως η προσωπικοτητα σου φταει για αυτο χωρις καμια αναληψη ευθυνης ειναι κατι που με κανει να νιωθω πιο ασχημα . Πως το σταματαω αυτο; Γιατι δινω τοση σημασια στα λογια τους και περιμενω να καταλαβουν και να μετανιωσουν; Γιατι με ενοχλουν τοσο που μου λενε οτι φταιω αφου ο τροπος που το εννοουν δεν ειναι αληθεια; Τι να κανω για να αντιμετωπισω αυτα τα λογια και τις συμπεριφορες σκεφτομαι διαρκως. Πλεον ειμαστε πολυ μακρια αλλα παλι με ενοχλουν τα λογια τους.

πως θέλω με έναν μαγικό τρόπο να βρεθώ στην αγκαλιά του...

και περα απο 3 φιλες μου στη σχολη δν χαρηκε κανενας. στον πατερα μου αδιαφορο και η μανα μου ηταν σε φαση " μπραβο ενταξει ζεσταινομαι τωρα δν μπορω". για μια φιλη μου απο δω λυσσαξε και μου ειπε¨" μα πως περασες εσυ τα μαθηματα". (ελεος καπου). και καλα αυτη την εχω γραμμενη. αλλα οι γονεις μου? να συμπεριφερθουν σαν να μην τρεχει τιποτα?

που παει και ερχεται..δε φευγει..και με αγχωνει, μην τυχον χειροτερεψει.. και δεν ξερω τι αλλο να κανω.. κανω μπανια, περπατημα, βγαινω με φιλους, το συζηταω, αλλα δεν φευγει πληρως.. τρεις μηνες τωρα.. κι αυτος γιατ δεν ερχεται.. μια συζητηση ζητησα, για να τον δω να μου λεει τι αισθανεται..

Αρκετά με εκνευρίσατε σημερα. Μακάρι να γινοταν

Που ζηλεύουν αυτό που είσαι..που έχουν μηδενική ζωή και ζηλεύουν την εξέλιξη σου Προσωπικη ή επαγγελματικη. Όλοι θέλουν το καλύτερο για τον εαυτό τους και δεν είναι κατακριτέο..Το να υποσκάπτεις όμως τη ζωή του άλλου χωρίς να έχεις κάνει ούτε τον μισό από τον αγώνα του απλά και μόνον επειδή μπορείς,αντι να φτιάξεις λίγο χαρακτήρα μπας και αλλάξει η δικη σου τύχη,δείχνει πόσο κακομαθημενο γλυφτρονι είσαι.Καλα μυαλά.

τότε κι οι περισσότεροι μην πω όλοι σε αντιμετοπιζουν και ανάλογα . κακοπροαίρετα εχθρικά κι με άσχημο τρόπο η σε αγνοούν επιδεικτικά. το τι βλέπω γύρο μου κάθε μέρα κι κακοτροπια δε λέγετε. έχω κουραστεί πλέον να εξηγώ η να απολογούμαι στον καθένας γιατί δε είμαι αυτό που θέλανε να είμαι . μου βγαίνει εν τέλη το εχθρικό και μένα το αμυντικό και δε τους αρέσει αυτό που βλέπουν μα προκαλούν . αν ειμουν παιδάκι όλοι θα μου λέγαν τι χαριτωμένο τι γλυκούλι μωρέ . τώρα που είμαι ένα πράμα λίγο πριν τα 40 χοντρό και χαζοφατσα βλέπω κι την ανάλογη συμπεριφορά απ τους άλλους . μέσα μου τι κι αν νιώθω ακόμα 15 χρόνων .η φάτσα μου και η εμφάνιση μου βγάζουν άλλο πράμα παρόλο που ντύνομαι νεανικά . στεναχοριεμε πολύ που γίνομε κακιά με τον κόσμο μα όταν σε κτυπούν αμυνεσε .