ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Υπάρχουν άνθρωποι που όσο βρίσκονται στο σκοτάδι, σε χρειάζονται. Σε αναζητούν, σε εμπιστεύονται, στηρίζονται πάνω σου. Κι εσύ είσαι εκεί, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ακούς, συμπαραστέκεσαι, αγωνιάς. Κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να τους κρατήσεις όρθιους. Έτσι έκανα κι εγώ. Για χρόνια στάθηκα δίπλα σε έναν άνθρωπο που περνούσε μια πολύ δύσκολη ψυχολογική περίοδο. Υπήρξαν στιγμές που φοβήθηκα πραγματικά για την ασφάλειά της και έφτασα μέχρι και να ειδοποιήσω την αστυνομία, γιατί πίστευα ότι κινδύνευε. Δεν το έκανα από υποχρέωση, αλλά από πραγματικό ενδιαφέρον. Με τον καιρό η ζωή της άλλαξε. Βρήκε φίλους, έκανε μια νέα αρχή και, ευτυχώς, φάνηκε να ξαναβρίσκει τον εαυτό της. Εκεί που πίστευα πως μια τόσο δύσκολη διαδρομή θα της είχε μάθει την αξία της ανθρώπινης στήριξης, συνέβη το αντίθετο. Ξέχασε όλους όσοι στάθηκαν δίπλα της. Όχι μόνο εμένα, αλλά και έναν κοινό μας γνωστό, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε χάσει τη μητέρα του και είχε κι εκείνος ανάγκη από λίγη ανθρώπινη παρουσία. Αντί να δείξει την ίδια κατανόηση που κάποτε είχε λάβει, απομακρύνθηκε από όλους μας. Εγώ δεν της ζήτησα ποτέ να αφήσει τη ζωή της στην άκρη για μένα. Δεν απαίτησα καθημερινές συζητήσεις ούτε ατελείωτες ώρες. Ήθελα μόνο λίγα λεπτά, μια ανθρώπινη κουβέντα πού και πού. Να νιώσω ότι δεν έγινα ξαφνικά αόρατος επειδή εκείνη ήταν πλέον καλά. Όταν της είπα πως αυτή η σχέση είχε γίνει μονόπλευρη και ότι δεν μπορούσα άλλο να νιώθω δεδομένος, αντί να αναλογιστεί τη στάση της, επέλεξε να με πληγώσει. Χρησιμοποίησε εναντίον μου προσωπικά βιώματα που της είχα εκμυστηρευτεί με εμπιστοσύνη και τα έκανε όπλο σε έναν καβγά. Αυτό ήταν ίσως το πιο οδυνηρό απ' όλα, γιατί όταν κάποιος σου εμπιστεύεται τις πιο ευάλωτες πλευρές του, τις προστατεύεις· δεν τις χρησιμοποιείς για να τον πληγώσεις. Η φράση που μου έμεινε περισσότερο ήταν: «Δεν έχω χρόνο για άτομα από το ίντερνετ. Μόνο τυπικές ευχές. Αν σου αρέσει. Έχω και ζωή, ξέρεις». Κι όμως, όταν εκείνη δεν είχε ζωή, όταν περνούσε ώρες, μέρες και χρόνια μέσα στην απόγνωση, εγώ ήμουν εκεί. Δεν μέτρησα τον χρόνο μου, ούτε σκέφτηκα αν άξιζε. Το έκανα γιατί πίστευα ότι έτσι φέρονται οι άνθρωποι. Τελικά, η μεγαλύτερη απογοήτευση δεν είναι ότι κάποιοι αλλάζουν. Είναι ότι, όταν η ζωή τους χαμογελάσει, ξεχνούν εκείνους που τους κράτησαν όρθιους όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν. Και αυτό δεν λέγεται εξέλιξη. Λέγεται αχαριστία.