Λένα Ντάναμ: Αφέθηκα, πήρα βάρος και νιώθω πιο ευτυχισμένη από ποτέ

Λένα Ντάναμ: Αφέθηκα, πήρα βάρος και νιώθω πιο ευτυχισμένη από ποτέ Facebook Twitter
7

Η Λένα Ντάναμ παραδέχθηκε πως από τότε που πάχυνε νιώθει πιο ευτυχισμένη, καθώς αποφάσισε να πιέζει λιγότερο τον εαυτό της ώστε να διαχειρίζεται καλύτερα τα προβλήματα ψυχικής υγείας της.

Η 32χρονη ηθοποιός είπε πως επειδή έχει περάσει πάρα πολύ χρόνο στη ζωή της ανησυχώντας για το τι πιστεύουν οι άλλοι για εκείνη, πλέον δεν θέλει να ασχολείται καθόλου με το θέμα. 

«Πέρασα πολύ καιρό σε αυτή τη ζωή νιώθοντας τα πάντα στην υπερβολή τους. Υπερβολικά πεινασμένη, Υπερβολικά αγχωμένη. Υπερβολικά θορυβώδης. Υπερβολικά απαιτητική. Υπερβολικά άρρωστη. Υπερβολικά δραματική. Υπερβολικά ειλικρινής. Υπερβολικά σέξι (απλώς αστειεύομαι). Πάντα έπαιρνα εμμέσως το μήνυμα πως πιάνω πολύ χώρο και πως ζητάω πολλά από τη ζωή και μερικές φορές έδινα πολλά σε ανθρώπους που δεν ήθελαν τίποτα απολύτως»,έγραψε στο μήνυμά της στο Instagram.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

I’ve spent a lot of time in this life feeling like too much. Too hungry. Too anxious. Too loud. Too needy. Too sick. Too dramatic. Too honest. Too sexy (jk lol.) I was always sent the message, in insidious ways, that I took up too much room and demanded too much from life and sometimes gave too much to people who didn’t want any at all. But something has changed, and it started  when I realized: I don’t have to be *for* everybody, and that for the right people, my too much is just enough. My too much also means I have room for their too much and we can take turns too muching all over each other. At 32: I weigh the most I ever have. I love the most I ever have. I read and write and laugh the most I ever have. And I’m the happiest I’ve ever been. Not the frail, precarious happiness of “things are going perfectly.” The big, generous, jiggly happiness of “I think I’m finally starting to get the hang of this.” Not too much... Just enough.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Lena Dunham (@lenadunham) στις


Όπως εξηγεί στην λεζάντα της φωτογραφίας που ανέβασε, στην οποία ποζάρει φορώντας εσώρουχα, πλέον εστιάζει περισσότερο σε εκείνα που θέλει.  

«Αλλά κάτι άλλαξε και άρχισε όταν συνειδητοποίησα πως δεν πρέπει να είμαι *για* όλους και πως για τους σωστούς ανθρώπους, το υπερβολικό μου είναι απλώς αρκετό. Επίσης η υπερβολή μου σημαίνει πως έχω χώρο και για την δική τους και μπορούμε να αλλάζουμε σειρές σε όλο αυτό», προσθέτει. 

Η Λένα Ντάναμ σχολίασε επίσης πως από τότε που άλλαξε την νοοτροπία της έχει αλλάξει επίσης το σώμα της. «Στα 32: ζυγίζω περισσότερο από ποτέ. Αγαπώ περισσότερο από ποτέ. Διαβάζω και γράφω και γελάω περισσότερο από ποτέ. Και είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Όχι η εύθραυστη, αβέβαιη ευτυχία του "τα πράγματα πάνε τέλεια". Η μεγάλη, γενναιόδωρη, τρελή ευτυχία του "νομίζω πως επιτέλους παίρνω το κολάι από όλο αυτό". Όχι υπερβολικά, απλώς αρκετά», καταλήγει. 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

TFW you feel it so hard that you take it from stories to feed

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Lena Dunham (@lenadunham) στις


Με πληροφορίες από People

Πολιτισμός
7

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Nan Goldin: «Είναι το Ολοκαύτωμα στα κινητά μας»

Πολιτισμός / Ναν Γκόλντιν: «Είναι το Ολοκαύτωμα στα κινητά μας»

Το νέο βιβλίο του Μπέντζαμιν Μόζερ επιστρέφει στη βραδιά στην Αρλ όπου η Γκόλντιν χρησιμοποίησε τη μορφή με την οποία επί δεκαετίες κατέγραφε τη δική της κουίρ κοινότητα για μια δημόσια προβολή εικόνων από τη Γάζα.
THE LIFO TEAM
Ναόμι Γουότς στο Σαν Σεμπαστιάν: «Οι μειονότητες δέχονται επίθεση, είναι φρικτό και απαράδεκτο»

Πολιτισμός / Ναόμι Γουότς: «Οι μειονότητες δέχονται επίθεση, είναι φρικτό και απαράδεκτο»

Λίγες ώρες πριν παραλάβει το βραβείο Donostia στο Σαν Σεμπαστιάν, η Ναόμι Γουότς μίλησε για τις ηλικιακές διακρίσεις στο Χόλιγουντ, τον Ντέιβιντ Λιντς και την άνοδο του μίσους. Και εξήγησε γιατί η υπεράσπιση της LGBTQ+ κοινότητας είναι για την ίδια προσωπική υπόθεση.
THE LIFO TEAM
«Γερνάω χωρίς εσένα»: Τα γράμματα δύο queer καλλιτεχνών που δεν μπόρεσαν να αντικαταστήσουν ο ένας τον άλλον

Πολιτισμός / «Γερνάω χωρίς εσένα»: Τα γράμματα δύο queer καλλιτεχνών που δεν μπόρεσαν να αντικαταστήσουν ο ένας τον άλλον

Στο καινούργιο Artforum, δύο γράμματα του Σκοτ Μπέρτον και του Εντουάρντο Κόστα από το 1973 ανοίγουν για λίγο μια σχέση γεμάτη τέχνη, γκόμενους, χρέη, Bowie, Watergate και κάτι πολύ πιο δύσκολο να ονομαστεί: έναν άνθρωπο που εξακολουθεί να θυμάται ποιος είσαι όταν εσύ το έχεις ξεχάσει.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Μπορεί ο Άντριου Σκοτ να γίνει ο πρώτος ανοιχτά γκέι άνδρας που κερδίζει Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου;

Πολιτισμός / Μπορεί ο Άντριου Σκοτ να γίνει ο πρώτος ανοιχτά γκέι άνδρας που κερδίζει Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου;

Ο Άντριου Σκοτ μπαίνει στην κούρσα των Όσκαρ με έναν ρόλο που μπορεί να γράψει ιστορία. Η ερμηνεία του στο Elsinore, ως Ίαν Τσάρλσον, συζητιέται ήδη ως μία από τις πιο δυνατές της σεζόν.
THE LIFO TEAM
Ντάγκλας Στιούαρτ: Η γκέι ορατότητα δεν έλυσε τη μοναξιά

Πολιτισμός / Ντάγκλας Στιούαρτ: Η γκέι ορατότητα δεν έλυσε τη μοναξιά

Ο βραβευμένος με Booker συγγραφέας μιλά με αφορμή το νέο του βιβλίο για τη φτώχεια που δεν φεύγει ποτέ, τη gay ζωή πριν και μετά τις εφαρμογές γνωριμιών και τη βιομηχανία της πολυτέλειας ως μικρογραφία ταξικής κοινωνίας.
THE LIFO TEAM
Αγόρασε έναν πίνακα για 30 δολάρια — ήταν χαμένο έργο της Gertrude Abercrombie

Πολιτισμός / Χαμένο έργο της Gertrude Abercrombie αγοράστηκε για 30 δολάρια και τώρα εκτιμάται έως 250.000

Ένας χαμένος πίνακας της Gertrude Abercrombie αγοράστηκε για 30 δολάρια, ταυτοποιήθηκε χάρη σε μια αρχειακή φωτογραφία του 1952 και τώρα ο Freeman’s τον εκτιμά από 150.000 έως 250.000 δολάρια.
THE LIFO TEAM
Σαράντα τεράστιοι βίσονες κατέλαβαν τους δρόμους της Νέας Υόρκης

Πολιτισμός / Σαράντα τεράστιοι βίσονες κατέλαβαν τους δρόμους της Νέας Υόρκης

Σαράντα μαριονέτες βισόνων σε φυσικό μέγεθος διέσχισαν το Lower Manhattan, σε μια μεγάλη πομπή δημόσιας τέχνης που συνδέει τη παρ' ολίγο εξαφάνιση του ζώου με την ιστορία των αυτόχθονων λαών της Αμερικής
THE LIFO TEAM
«NAZA»: Το ντοκιμαντέρ που προκάλεσε πολιτική θύελλα στο Ισραήλ βγαίνει στις αμερικανικές αίθουσες

Πολιτισμός / «NAZA»: Το ντοκιμαντέρ που προκάλεσε πολιτική θύελλα στο Ισραήλ βγαίνει στις αμερικανικές αίθουσες

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ των Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Ζορ θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ χωρίς παραδοσιακό διανομέα, με τους δημιουργούς και τους παραγωγούς να οργανώνουν οι ίδιοι τη διανομή του.
THE LIFO TEAM

σχόλια

3 σχόλια
Από πότε τα προβλήματα ψυχικής υγείας (έτσι αναφέρει το άρθρο) λύνονται αποκτώντας έναν εθισμό (το φαγητό αυτή τη φορά);Προσέξτε πολύ τα πρότυπα που προβάλλετε! Έχετε ευθύνη.Κάποτε κάνατε επανάσταση κατά των υπεραδύνατων μοντέλων ως πρότυπα νευρικής ανορεξίας. Δεν βλέπω καμία διαφορά στις δύο περιπτώσεις.
Το ότι η κοινωνία έχει κάνει εμάς τις γυναίκες να φοβόμαστε σε όλη μας την ζωή μήπως πάρουμε μισό κιλό, ενώ αντίθετα οι άντρες μπορούν να τρέφονται αποκλειστικά με πίτσες και σουβλάκια και να μην τους λέει κανείς τίποτα αν πάρουν κιλά, είναι άλλη μια ανισότητα των δύο φύλων, που πρέπει επιτέλους να διορθωθεί.
Αυτό που φοβόσαστε είναι η γνώμη των άλλων για το σώμα σας. Ξεπεράστε το, βάλτε όσα κιλά θέλετε και να που επήλθε η ισότητα (προς τα κάτω βέβαια).Θα είμαστε όλοι παχύσαρκοι.Εντάξει;Υ.Γ.1 Σας πέρασε από το μυαλό να γίνει μια προσπάθεια για φυσιολογικό βάρος όλων;Υ.Γ.2 Από πότε η παχυσαρκία έγινε δικαίωμα του ενός φύλου και ξεκίνησε η μάχη σας να το κατακτήσετε κι αυτό; Προσωπικά ως άνδρας με αρκετά παραπανήσια κιλά ούτε ευτυχισμένος αισθάνομαι, ούτε υγιής είμαι, ούτε παράδειγμα προς μίμηση. Ζηλεύετε κάτι από αυτά;
Όλοι οι άνθρωποι φοβούνται την γνώμη των άλλων για όλα τα ζητήματα. Και αυτός γιατί ο άνθρωπος δεν αντέχει να περιθωριοποιείται κοινωνικά. Και η παχυσαρκία είναι δικαίωμα των αντρών εδώ και χιλιάδες χρόνια. Εσύ ως παχύσαρκος άντρας πόσα αρνητικά σχόλια έχεις ακούσει; Γιατί να είσαι σίγουρος ότι μια παχύσαρκη γυναίκα έχει ακούσει απείρως περισσότερα.
Αγαπητή Φωτεινή,Θα είναι κρίμα να καταστρέψεις την υγεία σου μόνο και μόνο για να κερδίσεις αυτό το ανδρικό (;) δικαίωμα. Ρίξε κανένα άλλο κάστρο του εχθρού καλύτερα.Υ.Γ. Φυσικά και έχω ακούσει αρνητικά σχόλια. Φαντάζεσαι ότι με συγχαίρουν;