Είτε τη λατρέψεις, είτε τη μισήσεις, η σειρά «Kantaro: The Sweet Tooth Salaryman» (στα ελληνικά: «Κάνταρο, ο Λαίμαργος Έμπορος») είναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Αυτό είναι σίγουρο.

 

Ας πούμε ότι είναι ένα σίριαλ με κακό τίτλο, απλοϊκό στόρι και αντιπαθητικό πρωταγωνιστή (τόσο αντιπαθητικό που σιγά-σιγά σου δημιουργείται γι’ αυτόν ένα συναίσθημα συμπόνοιας), που διαδραματίζεται στο Τόκιο, σε μια εταιρεία που πουλάει βιβλία, που έχει δομή manga και που οι ήρωές του μιλάνε γιαπωνέζικα.

 

Ο Κάνταρο είναι πλασιέ, κάθεται σε ένα γραφείο πλήττοντας φρικτά και ψάχνει αφορμή να βγει στους δρόμους. Όχι φυσικά για να πουλήσει βιβλία.

 

Έτσι όπως ξεκινάει το πρώτο επεισόδιο, είσαι σίγουρος ότι δεν έχεις ξαναδεί πιο βαρετή σειρά. Ο ήρωας βαριέται τη ζωή του και εσύ τον ήρωα... μέχρι που κάθεται στο πρώτο μαγαζί που πουλάει γλυκά. Και τότε συμβαίνει ένα θαύμα. Κυριολεκτικά.

 

Η σειρά μεταμορφώνεται στην πιο θεαματική εκπομπή για γλυκά που έχεις δει, γιατί περιγράφει το κάθε ένα έτσι όπως δεν το έχει κάνει καμία εκπομπή φαγητού, με έναν τρόπο μοναδικό, που σε κάνει να λαχταράς να δοκιμάσεις αυτό που φτιάχνεται στην οθόνη.

 

Κάθε φορά, παρακολουθείς μια ιεροτελεστία με τον ήρωα να παραγγέλνει το γλυκό, να το ετοιμάζουν μπροστά στα μάτια του (ενώ αυτός περιγράφει απολαυστικά την διαδικασία) και μετά να το δοκιμάζει και να παθαίνει παροξυσμό, να έχει οργασμικές εξάρσεις ικανοποίησης, τόσο υπερβολικές που νομίζεις ότι θα εκραγεί σαν σαπουνόφουσκα και θα χαθεί από την πολλή απόλαυση.

 

Ο Κάνταρο ξεφεύγει από την ρουτινιάρικη ζωή του και την αφόρητη καθημερινότητα κάνοντας επισκέψεις σε καφέ και ζαχαροπλαστεία, σε μαγαζιά με πολύ ειδικά γλυκά, τοπικές σπεσιαλιτέ ή γλυκά της Ευρώπης ή της Αμερικής που φτιάχνονται στο Τόκιο με έναν απίστευτα σχολαστικό τρόπο.

 

 

Κάθε φορά, στα 25 λεπτά που διαρκεί το κάθε επεισόδιο, παρακολουθείς μια ιεροτελεστία με τον ήρωα να παραγγέλνει το γλυκό, να το ετοιμάζουν μπροστά στα μάτια του (ενώ αυτός περιγράφει απολαυστικά την διαδικασία) και μετά να το δοκιμάζει και να παθαίνει παροξυσμό, να έχει οργασμικές εξάρσεις ικανοποίησης, τόσο υπερβολικές που νομίζεις ότι θα εκραγεί σαν σαπουνόφουσκα και θα χαθεί από την πολλή απόλαυση.

 

 

Και μετά... το κάθε γλυκό ζωντανεύει και το επεισόδιο γίνεται σαν ψυχεδελικό καρτούν, κάτι μεταξύ ονείρωξης και μιούζικαλ του Δαλιανίδη. Κι όλα αυτά ενσωματωμένα μέσα στο στόρι, γιατί ο Κάνταρο έχει ένα μπλογκ, το Ameblo, όπου γράφει με το ψευδώνυμο Sweets Knight (ο Ιππότης των Γλυκών) για αυτά που δοκιμάζει.

 

 

Kantaro: The Sweet Tooth Salaryman

 

Στο μεταξύ, οι συνάδελφοί του στο γραφείο που υποψιάζονται ότι ο Sweets Knight είναι ο Κάνταρο, προσπαθούν να τον ξεσκεπάσουν. Οι κοπάνες την ώρα της δουλειάς είναι πολύ σοβαρό παράπτωμα και αν το μάθει το αφεντικό θα τον απολύσει. Το αφεντικό είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, το ίδιο και ο ιδιότροπος γιος του, τον οποίο ο Κάνταρο καταφέρνει να εξημερώσει με... γλυκά.   

Αυτό που έχει αξία εκτός από την πρωτότυπη σκηνοθεσία είναι ότι η σειρά λειτουργεί ως οδηγός της γαστρονομικής σκηνής του Τόκιο, τουλάχιστον των εξωτικών γλυκών της Ιαπωνίας, επειδή όλα τα μαγαζιά που επισκέπτεται ο Κάνταρο είναι αληθινά, από παραδοσιακά ζαχαροπλαστεία μέχρι trendy χιψτεροκαφέ, το ίδιο και τα γλυκά που τρώει.

 

Η σειρά -που είναι η μεταφορά ενός πολύ δημοφιλούς manga σε σίριαλ (του «Saboriman Ametani Kantarou»)- αποτελείται από 12 επεισόδια που το κάθε ένα έχει το όνομα του γλυκού που παρουσιάζει: Αντμίτσου, Κακιγκόρι, Μαμεκάν, Παρφέ, Pancakes, Κρέμα μπαβαρουάζ με τσάι, Σβαρέν, Οχάγκι, Εκλέρ, Πουτίγκα καραμέλα, Σοκολάτα, Μον Μπλαν.

 

Όλα τα μαγαζιά που επισκέπτεται ο Κάνταρο είναι αληθινά, από παραδοσιακά ζαχαροπλαστεία μέχρι trendy χιψτεροκαφέ, το ίδιο και τα γλυκά που τρώει.
Όλα τα μαγαζιά που επισκέπτεται ο Κάνταρο είναι αληθινά, από παραδοσιακά ζαχαροπλαστεία μέχρι trendy χιψτεροκαφέ, το ίδιο και τα γλυκά που τρώει.

 

Η αγάπη που έχουν τα manga και τα anime για το φαγητό είναι κάτι που γνωρίζουν καλά όσοι ασχολούνται μαζί τους, οι περιγραφές φαγητών γίνονται με τόσο μεγάλη λεπτομέρεια που φτάνουν στα όρια της υπερβολής. Τα περιγράφουν όμως έτσι όπως δεν το έκανε ποτέ κανένα άλλο μέσο, δημιουργώντας ολόκληρη κουλτούρα γύρω από το φαγητό. Και ο «Κάνταρο, λαίμαργος έμπορος» είναι το πρώτο σίριαλ που βάζει σάρκα και οστά σε αυτή την κουλτούρα. Κι όταν δεις το πρώτο επεισόδιο, θα καταλάβεις τι σημαίνει στην κυριολεξία η φράση «food porn».

 

Κι αυτή είναι η λίστα από τα γλυκά που τρώει σε κάθε επεισόδιο, έχουν δημιουργηθεί ακόμα και οργανωμένα tour στο Τόκιο με επισκέψεις στα μέρη που τρώει ο Κάνταρο, ενώ έχουν γραφτεί ολόκληρες αναλύσεις για τα συγκεκριμένα γλυκά.

 

Το βασικό γλυκό που δοκιμάζει στο πρώτο επεισόδιο είναι το Αμνίτσου στο Hatsune (αυτό είναι το όνομα του μαγαζιού). Το Αμνίτσου είναι ένα παραδοσιακό επιδόρπιο από πάστα κόκκινων φασολιών (anko), kanten (κύβους από ζελέ άγαρ άγαρ), shiratama (ντάμπλινς από κολλώδες ρύζι) και kuromane (γλυκά φασόλια σόγιας). Σερβίρεται με σιρόπι (shiroi mitsu-διαυγές σιρόπι ή kuro mitsu-σκούρο σιρόπι) και φρούτα εποχής.

 

Αμνίτσου
Αμνίτσου
Κακιγκόρι
Κακιγκόρι

 

Το Κακιγκόρι στο δεύτερο επεισόδιο που τρώει στο Amaikko είναι επίσης παραδοσιακό, ένα βουνό από «ξυρισμένο» πάγο, που σερβίρεται με σιρόπι, ένα παγωτό που έχει ξαναγίνει της μόδας τα τελευταία χρόνια, με ουρές στα μαγαζιά που το πουλάνε. Στο ίδιο επεισόδιο τρώει κι άλλο ένα κακιγκόρι στο Kouriya Peace.

 

Στο τρίτο επεισόδιο τρώει Μαμεκάν (στο Irie) ένα επίσης παραδοσιακό γιαπωνέζικο γλυκό με τρία μόνο συστατικά: μαύρα φασόλια σόγιας, kanten (δες πιο πάνω) και σιρόπι. Μέχρι το τέλος του επεισοδίου τρώει και άλλα δύο μπολ, σε διαφορετικά μαγαζιά.

 

Στο τέταρτο επεισόδιο τρώει παρφέ φρούτων (στο Kajitsuen Libre / Riiberu), που δεν χρειάζεται και ιδιαίτερες πληροφορίες (ένα ποτήρι γεμάτο κομμάτια φρούτων και σαντιγί) και στο πέμπτο «αέρινες» τηγανίτες, pancakes με βούτυρο και σιρόπι (στο Coffee Tengoku).

 

Μαμεκάν
Μαμεκάν
Κρέμα μπαβαρουάζ με τσάι μάτσα
Κρέμα μπαβαρουάζ με τσάι μάτσα

 

«Σκούρα γη, άσπρα σύννεφα και υπέροχο βουνό από τσάι μάτσα» περιγράφει την κρέμα μπαβαρουάζ με τσάι μάτσα που τρώει στο έκτο επεισόδιο. Στο Kinozen. Στο έβδομο επεισόδιο τρώει το σβαρέν του Cafe Recherche, ενώ το όγδοο επεισόδιο είναι αφιερωμένο στα Οχάγκι, τις μπάλες από κολλώδες ρύζι και πάστα κόκκινων φασολιών, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδοσιακά γλυκά της Ιαπωνίας. Το Takeno to Ohagi προσφέρει εφτά είδη από οχάγκι: τα κλασικα koshian και tsubuan (από δύο διαφορετικά είδη κόκκινων φασολιών) και πέντε διαφορετικές γεύσεις που αλλάζουν κάθε μέρα.

 

Στο επεισόδιο εννιά τρώει εκλέρ στο Rue de Passy, στο επεισόδιο δέκα τρώει την πουτίγκα καραμέλα (κάτι σαν κρέμα καραμελέ) στο Esse Due, στο επεισόδιο έντεκα τάρτα σοκολάτας στο Minimal και ο κύκλος κλείνει με το αριστουργηματικό μον μπλαν του Waguriya.

 

Οχάγκι
Οχάγκι
Πουτίγκα κραμέλα
Πουτίγκα κραμέλα

 

Μον Μπλαν
Μον Μπλαν

 

Η σειρά προβάλλεται από το Netflix.