ΑΠΟΨΕΙΣ

Σαλμάν Ρούσντι: «Σε κάποιους δεν άρεσε που συνέχιζα να ζω, και μάλιστα καλά»

Σαλμάν Ρούσντι: «Σε κάποιους δεν άρεσε που συνέχιζα να ζω, και μάλιστα καλά» Facebook Twitter
Το δημοσίευμα του New Yorker
0

Πέντε μήνες μετά την δολοφονική επίθεση εναντίον του που του στοίχισε το ένα του μάτι και του έχει προκαλέσει έντονες δυσκολίες στη χρήση των δακτύλων, ο διάσημος συγγραφέας μίλησε αποκλειστικά στον διευθυντή του New Yorker, Ντέιβιντ Ρέμνικ, με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του ‘Victory City’, περιγράφοντας τον αγώνα που κάνει για να επανέλθει στο γράψιμο αλλά και στην φυσιολογική ζωή.   

«Υπήρξα και καλύτερα, ξέρεις», δηλώνει στεγνά ο 75χρονος Σαλμάν Ρούσντι στον διευθυντή του New Yorker. «Αν αναλογιστούμε όμως τι συνέβη, δεν είμαι και τόσο χάλια. Όπως μπορείτε να δείτε, τα μεγάλα τραύματα έχουν ουσιαστικά επουλωθεί. Νοιώθω πλέον τον αντίχειρα και τον δείκτη μου και το κάτω μισό της παλάμης. Κάνω εντατική θεραπεία και μου είπαν ότι τα πάω πολύ καλά».

Μπορείς να δακτυλογραφείς;

«Όχι πολύ καλά, εξαιτίας της απώλειας αίσθησης στις άκρες των δακτύλων».

Και με το γράψιμο;

«Απλώς γράφω πιο αργά. Αλλά τα καταφέρνω».

Ο ύπνος δεν ήταν εύκολος. «Υπήρχαν εφιάλτες – όχι ακριβώς με θέμα το περιστατικό, απλώς τρομακτικοί. Μοιάζουν να μειώνονται πάντως. Είμαι καλά. Μπορώ να σηκωθώ και να περπατήσω. Όταν λέω ότι είμαι καλά, εννοώ ότι υπάρχουν κομμάτια του σώματός μου που χρειάζονται διαρκές τσεκάπ. Ήταν μια κολοσσιαία επίθεση».

Πολλές φορές στη διάρκεια της συζήτησης, ο Ρούσντι κοιτάζει τριγύρω στο γραφείο του και χαμογελά. «Είναι υπέροχο που επέστρεψα», λέει. «Που βρίσκομαι σ’ ένα μέρος που δεν είναι νοσοκομείο».

«Η διαταραχή μετατραυματικού στρες είναι μια πραγματικότητα, ξέρεις. Το γράψιμο μού  είναι πολύ δύσκολο. Κάθομαι να γράψω και δεν γίνεται τίποτα. Γράφω, αλλά είναι ένας συνδυασμός κενού και σκουπιδιών, πράγματα που γράφω και μετά τα σβήνω. Δεν έχω βγει ακόμα από αυτό το δάσος».

Και προσθέτει: «Δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να χρησιμοποιήσει τη φράση 'writer's block'. Όλοι αντιμετωπίζουν στιγμές που δεν υπάρχει τίποτα στο μυαλό σου. Και σκέφτεσαι ότι δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά. Ένα από τα πράγματα όμως που γνωρίζεις αν είσαι εβδομήντα πέντε ετών και έχεις γράψει είκοσι ένα βιβλία είναι πως, αν συνεχίσεις την προσπάθεια, κάτι θα έρθει».

Πριν από πολλά χρόνια, θυμάται, υπήρχαν άνθρωποι που έδειχναν να κουράζονται από την επίμονη ύπαρξή του. «Σε κάποιους δεν άρεσε. Θεωρούσαν ότι λογικά θα έπρεπε να είχα πεθάνει. Τώρα που αυτό σχεδόν συνέβη, όλοι με αγαπούν. . . Αυτό ήταν το λάθος μου, τότε. Όχι μόνο έζησα, αλλά προσπάθησα να ζήσω και καλά. Μεγάλο λάθος. Με τις δεκαπέντε μαχαιριές, αμέσως όλα καλύτερα».

Πιστεύει ίσως ότι ήταν λάθος του που είχε χαλαρώσει τα μέτρα ασφαλείας από τότε που μετακόμισε στη Νέα Υόρκη; «Λοιπόν, κάνω στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση και απάντηση δεν παίρνω. Έζησα είκοσι χρόνια. Επίσης, έγραψα πολλά βιβλία. Οι «Σατανικοί στίχοι» ήταν το τέταρτο μυθιστόρημά μου που δημοσιεύτηκε και αυτό εδώ είναι το εικοστό πρώτο μου. Έτσι, τα τρία τέταρτα της ζωής μου ως συγγραφέας έχουν συμβεί μετά την φάτβα. Πώς μπορείς να μετανιώσεις για τη ζωή σου; Ένας από τους τρόπους με τους οποίους αντιμετώπισα όλο αυτό το θέμα ήταν να κοιτάζω μπροστά και όχι πίσω. Αυτό που θα συμβεί αύριο είναι πιο σημαντικό από αυτό που συνέβη χθες».

«Δεν έχω τίποτα άλλο πέρα από το γράψιμο», λέει. «Πολύ θα ήθελα να έχω μια δεύτερη δεξιότητα, αλλά δυστυχώς δεν έχω. Πάντα ζήλευα συγγραφείς όπως ο Γκίντερ Γκρας, ο οποίος είχε μια δεύτερη καριέρα ως εικαστικός καλλιτέχνης. Σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα πρέπει να είναι το να περνάς μια μέρα παλεύοντας με τις λέξεις και μετά να σηκώνεσαι και να περπατάς στο δρόμο με προορισμό το ατελιέ σου, εκεί όπου γίνεσαι κάτι εντελώς διαφορετικό. Εγώ δεν το έχω αυτό. Το μόνο που έχω είναι το γράψιμο. Και όσο υπάρχει μια ιστορία στην οποία πιστεύω ότι αξίζει να αφιερώσω το χρόνο μου, θα εξακολουθήσω να το κάνω. Όταν έχω ένα βιβλίο στο μυαλό μου, είναι σα να βρίσκεται στη σωστή του μορφή ο υπόλοιπος κόσμος».

«Νοιώθω ότι όλα είναι εντάξει όταν κάθομαι εδώ στο γραφείο και έχω κάτι να σκεφτώ. Επειδή αυτό είναι κάτι που υποκαθιστά τον έξω κόσμο. Φυσικά, ο εσωτερικός κόσμος συνδέεται με τον εξωτερικό, όταν όμως είσαι στην πράξη της δημιουργίας, αυτό υποκαθιστά όλα τα υπόλοιπα».

Πηγή: The New Yorker

Θέματα
0

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ποιος σκότωσε τον Τζορτζ Πολκ

Σαν Σήμερα Βρέθηκε Νεκρός / Ποιος σκότωσε τον Τζορτζ Πολκ;

Σαν σήμερα, το 1948, ένας βαρκάρης βρίσκει το πτώμα του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ να επιπλέει κοντά στον Λευκό Πύργο. Η σειρά ηχητικών ντοκιμαντέρ της Κωνσταντίνας Βούλγαρη ρίχνει φως σε μια δολοφονία με μεγάλες πολιτικοκοινωνικές προεκτάσεις για την Ελλάδα του εμφυλίου.
Μα μπορούν και χορεύουν οι ανάπηροι;

Ζούμε, ρε! / Μα, μπορούν να χορεύουν οι ανάπηροι;

Μπορεί ένα ανάπηρο άτομο να εκπαιδευτεί στον χορό; Ποια είναι τα στερεότυπα που υπάρχουν γύρω από τη σχέση χορού-αναπηρίας τόσο από τα άτομα χωρίς αναπηρία όσο από τα ίδια τα ανάπηρα άτομα; Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τον ψυχολόγο, χορευτή και ηθοποιό Ανδρέα Κολίσογλου.
THE LIFO TEAM
Τα «Φωτεινά Ξυστά», «Φωτοσύναξη» και το «Πέρασμαν» στη γειτονιά των Ποντίων στην Ελευσίνα

LiFO X 2023 ΕΛΕVΣΙΣ / Πώς οι Beforelight φώτισαν τις μέρες και τις νύχτες της Ελευσίνας

Ο Χρήστος Παρίδης συζητά με την Ειρήνη Στείρου και τον Βασίλη Ντόβρο της ομάδας Beforelight για τα «Φωτεινά Ξυστά», τη «Φωτοσύναξη» και το «Πέρασμαν», τις πρωτότυπες φωτιστικές εγκατάστασεις που δημιούργησαν, στο πλαίσιο της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η συμπερίληψη στον ελληνικό εργασιακό χώρο είναι ουσιαστικό και απαραίτητο στοιχείο του επιχειρείν

THE UPFRONT INITIATIVE 2024 / Η συμπερίληψη στον ελληνικό εργασιακό χώρο είναι ουσιαστικό και απαραίτητο στοιχείο του επιχειρείν

Η Ντάλια Τόμπρου, Γενική Διευθύντρια Ανθρώπινου Δυναμικού‎ στην Εθνική Ασφαλιστική, εξηγεί πώς η εταιρεία της έχει ψηλά στην ατζέντα τη συμπερίληψη αλλά και πώς αυτό γίνεται με ουσιαστικές αποφάσεις και στρατηγικές.
NEWSROOM
«Δεν είμαστε μόνο ανάπηροι»

Ζούμε, ρε! / «Δεν είμαστε μόνο ανάπηροι»

Συνήθως τα άτομα με αναπηρία καλούνται να μιλήσουν δημόσια μόνο για ζητήματα που άπτονται της αναπηρίας. Πόσο εύκολο είναι να εκφράσουν δημόσια και άλλα σημαντικά στοιχεία της ταυτότητας τους; Πόσο δεκτικά είναι τα media και γενικά οι διοργανωτές εκδηλώσεων σε κάτι τέτοιο; Η Xρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Tσάτσος συζητούν για το θέμα και μοιράζονται προσωπικές τους εμπειρίες.
THE LIFO TEAM
Η υπόθεση της γυναικοκτονίας της Ανθής Λινάρδου: Την σκότωσε και την έθαψε σε χωράφι

Αληθινά εγκλήματα / Τη σκότωσε και την έθαψε σε χωράφι: Η γυναικοκτονία της Ανθής Λινάρδου

Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος ερευνά και αφηγείται την υπόθεση της άγριας γυναικοκτονίας της Ανθής Λινάρδου που αναστάτωσε, τον Ιανουάριο του 2016, τη μικρή κοινωνία του Βελβεντού Κοζάνης.
THE LIFO TEAM
Νίκος Παπαγγελής: Οι περιορισμοί που θέτουμε στον εαυτό μας, είναι μόνο στο μυαλό μας

Αθλητισμός / Νίκος Παπαγγελής: Οι περιορισμοί που θέτουμε στον εαυτό μας, είναι μόνο στο μυαλό μας

Ο Νίκος Παπαγγελής, παραολυμπιονίκης στο άθλημα της ποδηλασίας, μιλά για τις διακρίσεις που έχει δεχθεί από τότε που ακρωτηριάστηκε το πόδι του σε ηλικία 14 ετών, δίνει ξεκάθαρο μήνυμα κατά των διακρίσεων και ανυπομονεί για τη συμμετοχή του στους Παραολυμπιακούς Αγώνες 2024 στο Παρίσι, με την έμπρακτη στήριξη της Visa.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ
Η ΔΕΗ μεγαλώνει και επιταχύνει τον πελατοκεντρικό μετασχηματισμό της

Οικονομία / Η ΔΕΗ μεγαλώνει και επιταχύνει τον πελατοκεντρικό μετασχηματισμό της

Η ΔΕΗ αποτελεί σήμερα τον μεγαλύτερο προμηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα και στη Ρουμανία, εξυπηρετώντας 8,7 εκατομμύρια πελάτες, στους οποίους παρέχει περίπου 35TWh ενέργειας και μια ευρεία σειρά ενεργειακών προϊόντων και υπηρεσιών.
NEWSROOM
Κλέλια Ρένεση, μετάνιωσες τελικά που στήριξες τον Άλλο Άνθρωπο;

Ρώτα με ό,τι θες / Κλέλια Ρένεση, μετάνιωσες τελικά που στήριξες τον Άλλο Άνθρωπο;

Ένιωσε να την παραβιάζουν τα media με αφορμή τη συνεργασία της με τον Manu Chao; Ποιος θα είναι ο ρόλος της στη νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη; Η ηθοποιός Κλέλια Ρένεση απάντησε στις ερωτήσεις του κοινού.
THE LIFO TEAM
Σοφία Μαλκογεώργου στη LiFO: «Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ντόχα ήταν ο σημαντικότερος αγώνας της ζωής μου, τώρα σκέφτομαι μόνο τους Ολυμπιακούς στο Παρίσι»

Αθλητισμός / Σοφία Μαλκογεώργου: «Οι νεαρές αθλήτριες δεν πρέπει να τα παρατάνε»

Η πρωταθλήτρια μιλά στη LiFO για την «τυχαία» στιγμή που αποφάσισε να ασχοληθεί με την καλλιτεχνική κολύμβηση, για την ισότητα στον αθλητισμό, για το ντουέτο με την Ευαγγελία Πλατανιώτη, για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ντόχα, όπου και πραγματοποιήθηκε το όνειρο με το «εισιτήριο» της πρόκρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι.
ΠΕΝΝΥ ΜΑΣΤΟΡΑΚΟΥ