H παζολινική αναλύζα Anne Wiazemsky πέθανε σήμερα σεηλικία 70 ετών. Ως φιγούρα μαζί με την υπηρέτρια και τη μητέρα του παζολινικού Θεωρήματος εκφράζουν βασικές γυναικείες πλευρές του χαρακτήρα μου και η είδηση με κεραυνοβόλησε.

 

 

 

 

 

Αν σε κάτι έχει ωφελήσει πάντως η μαζική κυριαρχία των πίξελ στη ζωή μας είναι πως κατέστησε την ηδονική περικύκλωση από την αύρα του νεκρού και οτι τον συνιστούσε είτε απο τα γκρουπίς του ειτε απο τους δημοσιογράφους που θα αναλάβουν προβλεπόμενα την εξόδια δημοσιογραφική λειτουργία κατάσταση πανεύκολη και μαζοχιστική. Ολοι ξέρουμε το είδος της ηδονολύπης που προκαλει άλλωστε ο χαμός ειδώλων, ασχέτως κλίμακας.

 

 

 

 

 

 

Κλαίμε για τη απώλεια και την ίδια στιγμή μαζεύουμε κάθε παραφερναλιο του ειδωλου, που διαθέτουμε και μέσω πια των σόσιαλ μίντια τον θρηνούμε, του καταλόγιζουμε θετικά και αρνητικά και ύστερα παίρνει τη θέση του στο πάνθεον.

 

 

 

 

Ο καλός είναι καλός, ο κακός είναι κακός και η Μεγάλη Αμερικάνικη Κληρονομιά που πάνω της βαδίζουμε λέει πια πως ο σύγχρονος καλλιτεχνικός κόσμος της ανήκει, είναι το δικαιωματικό της playground, μπορεί να τον κάνει να γελάσει μπορεί να τον κάνει να κλάψει, γιατί είναι οι κυριάρχοι baby, ενός κόσμου τρομακτικά κατακερματισμένου που χάνεται κάτω από το βάρος των δικών του λαθών κάθε φορά και που αυτοί ως πραγματικοί σωτήρες, φλογεροί παγκόσμιοι αλτρουιστές, μεγάλοι καλλιτέχνες, έχουν την αίσθηση πως οι πράξεις τους εκπέμπονται από κάποια θεία δύναμη, ίσως και θεία πορδή god damn it!

 

  

 

 

 

Άλλωστε έχει περάσει η χρυσή εποχή του ευρωπαικού σινεμά και ό,τι κι αν πρεσβευε ο Παζολίνι και οι ηθοποιοι του μοιάζει για τους νέους κινηματογραφιστές όχι βασική αλφάβητα αλλά υποσημείωση. Το παζολινικό σύμπαν άλλωστε δεν είχε ποτε την εκλέπτυνση της νουβέλ βαγκ ή την καταιγιστική δράση του αμερικάνικου σινεμά.

 

 

 

 

 

Εις το επανιδείν αναλύζα Anne Wiazemsky. Τα φιδοπουκάμισά σου τελειώσαν, ήσυχη κάθισες και περίμενες τις γενοβέζικες γαλέρες να σε πάνε απέναντι, τώρα που η Ευρώπη στην οποία έζησες, βαδίζει με τις σημαίες χεσμένες, τους ακροδεξιούς λοστρόμους να εχουν ξεθαρρέψει και να μην υπάρχει ένας απο μηχανής καταλύτης σαν την έτερη θέοτητα, τον Τέρενς Σταμπ

 

 

 

 

 

 

να διεισδύσει να καταστρέψει και να ξαναφτιάξει το καινούριο θεώρημα.