Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΑΘΗΝΑ

Άγριες νύχτες στο Folie

Το υπερκάλτ κλαμπ Folie, πίσω από την Αλεξάνδρας, είκοσι οκτώ χρόνια μετά, είναι πιο τίγκα στον ερωτισμό παρά ποτέ

Στο κλαμπ Folie είχα πάει κάποιο βράδυ της νιότης μου, είχα χορέψει, είχα πιει κι αυτό ήταν όλο.

 

Δεν ήμουν τότε φαν του εξωτισμού και δεν συμπαθούσα ιδιαίτερα τη λάτιν μουσική, αλλά εκείνο το βράδυ θυμάμαι ότι ήταν εύθυμο.

 

Όταν φέτος ξαναβρέθηκα αργά το βράδυ με κάτι μουσάτες φίλες μου, ήταν σαν déjà vu και χρειάστηκε λίγος χρόνος για να καταλάβω ότι ήταν η ίδια πίστα που με είχε φιλοξενήσει σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια πριν.


Αίφνης όλα έμοιαζαν ίδια και όλα τόσο διαφορετικά.

 

Ένας  μαύρος DJ έπαιζε κάτι ανεβαστικές «μαύρες» μουσικές  και στην πίστα νεαρά  αγόρια έδιναν εύσημα στον ερωτισμό.

 

Δεν ξέρω αν έφταιγε το προχωρημένο της ώρας ή της ηλικίας, μπορεί να 'ταν και το αλκοόλ, αλλά αυτός ο χορός μού έκανε σαν τελετή των Μασάι για να ανοίξουν οι ουρανοί και να βρέξει γονιμότητα.

 

Έλα εδώ και άφησε τις σκοτούρες, τη θολούρα και τους εθισμούς σου έξω από την πόρτα. Έλα και σκέψου μόνο το σώμα σου, δώσ' του ελευθερία και άφησέ το να εκφραστεί.


Το μέρος μύριζε ερωτισμό και είχα καιρό να μυρίσω μαζικά αυτή την αυθεντική εσάνς.

 

Καθώς η νύχτα προχωρούσε, το ιδρώναμε το φανελάκι, χορεύαμε και πίναμε, και μοιάζαμε ξέγνοιαστοι.

 

Θα μπορούσαμε να ήμασταν σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, στο Καράκας, στην Ταϊλάνδη ή στην Κένυα – σίγουρα όμως όχι στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.

 

Το Folie είναι σαν τα βιβλία που ξεκινάς να τα διαβάζεις στα δεκαοκτώ και τα βαριέσαι και όταν τα ξαναπιάνεις, στα σαράντα, τα βρίσκεις αριστουργήματα.

 

Το Folie είναι σαν τα βιβλία που ξεκινάς να τα διαβάζεις στα δεκαοκτώ και τα βαριέσαι και όταν τα ξαναπιάνεις στα σαράντα τα βρίσκεις αριστουργήματα. Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Το Folie είναι σαν τα βιβλία που ξεκινάς να τα διαβάζεις στα δεκαοκτώ και τα βαριέσαι και όταν τα ξαναπιάνεις στα σαράντα τα βρίσκεις αριστουργήματα. Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης


Ξαναγράφω γι' αυτό το ξεχασμένο στέκι γιατί ανακάλυψα μια γάργαρη πηγή κεφιού, αισθησιασμού και φλερτ που παραπέμπει στις αρχές των '90s, που έβγαινες από το σπίτι με σκοπό να μη γυρίσεις μόνος.

 

Ένα καλτ μαγαζί με αλμοδοβαρικά στοιχεία που ξεχειλίζει από νεανικά σώματα τα οποία αφήνονται στον χορό και σε παρασύρουν σε ένα σχεδόν μυσταγωγικό πράγμα που το λες και κέφι.


Με τους θαμώνες να 'ναι φίφτι-φίφτι, μισοί Έλληνες και μισοί ό,τι μπορείς να φανταστείς, το πράγμα μπλέκεται όμορφα και βρίσκεσαι στις τέσσερις το πρωί να ξεσκονίζεις τη λιγκουαφόν και να προσπαθείς να θυμηθείς τι είχες μάθει στο ταχύρυθμο μάθημα Ισπανικών.

 

Τη βραδιά που πήγα δεν έπαιζε λάτιν μουσικές αλλά κάτι μαύρα σκληρά, ρυθμικά, ανεβαστικά κομμάτια, η Mama Africa στις δόξες της.

 

 

Όπως έμαθα αργότερα, η εβδομάδα είναι χωρισμένη σε βραδιές-αφιερώματα.

 

Βραδιά Brazil, βραδιά Exotica, βραδιά Romantica (τις Πέμπτες) με φώτα χαμηλά, και βοήθειά μας! Παρασκευή και Σάββατο ακούγονται και λίγο ντίσκο 80τίλες.

 

Και τελικά καταλαβαίνω πως τον εξωτισμό, για να τον εκτιμήσεις, πρέπει να αφήσεις τον χρόνο να σου ρίξει πρώτα μερικά φλώρικα, ασπρουλιάρικα χαστουκάκια.

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Ο ιδιοκτήτης και ψυχή του μαγαζιού συστήνεται ως Γιάννης «Φολί» και είναι ένας πανύψηλος τύπος που έχει φάτσα ξηγημένου αρσενικού που, αν χρειαστεί, καθαρίζει για όλους.

 

Στην κουβέντα μαθαίνω ότι στο φανταριλίκι του ήταν τσολιάς στην προεδρική φρουρά.

 

Μετά τις φουστανέλες και τα τσαρούχια πήγε στο Λονδίνο, έζησε κάποια χρόνια εκεί, αγάπησε την acid jazz και όταν αποφάσισε να γυρίσει πίσω, θέλησε να ανοίξει ένα δικό του κλαμπ. Αυτά τη δεκαετία του '90.


Διάλεξε ένα στενό δρομάκι κάθετο στην Αλεξάνδρας γιατί εκεί υπήρχε το ακίνητο, και το επισκεύασε πέτρα-πέτρα, δημιουργώντας το κλαμπ που είχε ονειρευτεί, με tropical επιρροές από τα ταξίδια του σε Βραζιλία, Κούβα και Μεξικό.

 

Εκείνα τα χρόνια σε αυτά τα μέρη ξεχειμώνιαζε.


«Ήθελα να 'ναι ένα μέρος σαν αντίδοτο στο νταπαντούπα και τα σκυλάδικα, όπου θα άκουγες άφρο, ρέγκε, λάτιν, μπραζίλ και μουσικές απ' όλο τον κόσμο και θα ταξίδευες.

 

Ήταν όμως τόσο μεγάλος ο όγκος αυτής της μουσικής  που γρήγορα αποφάσισα να τη χωρίσω σε βραδιές για να έρχεσαι και να ακούς αυτό που πραγματικά γουστάρεις» μου λέει.

 

Το στοίχημά του πέτυχε και για είκοσι οκτώ χρόνια είναι ένα στέκι όπου έρχεσαι κατεξοχήν για χορό. «Αν κάποιος έρθει και δεν χορέψει, είναι για μένα μια αποτυχημένη βραδιά» λέει ο «Φολί» και συνεχίζει: «Στις αρχές του '90, μόλις ξεκινήσαμε, είχαμε μικρή απήχηση, γιατί ο κόσμος δεν έτρωγε ακόμα "φρούτα εξωτικά".

 

 

Τότε άκουγαν techno ή acid house, αλλά μετά από λίγο το στέκι μας έγινε εναλλακτικό και σημείο αναφοράς. Τώρα, με την κρίση, δεν μειώθηκε ο κόσμος αλλά τα ποτά. Ο κόσμος απλώς πίνει λιγότερο. Η ανάγκη τού να θες να βγεις έξω, να ξεσκάσεις και να ερωτευτείς όμως δεν αλλάζει».

 

Ο κόσμος που έρχεται στο Folie είναι από δεκαοκτώ μέχρι εξηνταπέντε χρονών. Εντελώς ετερόκλητοι. Από καλλιτέχνες, γιατρούς μέχρι φοιτητές και μαθητές σχολών χορού. Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης... Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Ο κόσμος που έρχεται στο Folie είναι από δεκαοκτώ μέχρι εξηνταπέντε χρονών. Εντελώς ετερόκλητοι. Από καλλιτέχνες, γιατρούς μέχρι φοιτητές και μαθητές σχολών χορού. Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης... Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης


Έχουν γεννηθεί μεγάλοι έρωτες στο μαγαζί άλλα και μεγάλες καψούρες και κολλήματα που έγιναν έως και επικίνδυνα κι έχουν αφήσει εποχή.

 

«Ερχόταν ένας τύπος κάθε βράδυ για να δει μια κοπέλα που συνάντησε τυχαία μια βραδιά, αλλά εκείνη δεν ξαναεμφανίστηκε.

 

Σαν υπομονετικός Μανδαρίνος ερχόταν κάθε βράδυ για περίπου έναν χρόνο – τη βραδιά που δεν ξαναήρθε, εμφανίστηκε η κοπέλα.

 

Χτυπάγαμε όλοι το κεφάλι μας στον τοίχο, γιατί δεν υπήρχαν κινητά ή τρόπος να τον ειδοποιήσουμε. Τiming σου λέει, μετά».


Ένας από τους DJs, o Theo από τη δυτική Αφρική, την Μπουρκίνα Φάσο συγκεκριμένα, μου λέει ότι το μαγαζί είναι σαν οικογένειά του και μερικές βραδιές που χάνει τον χώρο και τον χρόνο νομίζει ότι είναι στα μέρη του. Βγαίνει μετά στην Αλεξάνδρας και τον χαστουκίζει η πραγματικότητα.


Από τους βασικούς χορευτές είναι ο Μιχάλης από τον Άγιο Δομίνικο. Μου διηγείται ότι γεννήθηκε στην Αθήνα και το πρωί δουλεύει στο μετρό, όμως βασικά είναι χορευτής.

 

 

Με δέκα ευρώ, λέει, που είναι η είσοδος στο μαγαζί, και δύο ποτά που πίνεις σ' αυτή την τιμή, σου κάνει και δωρεάν μαθήματα χορού. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έρχονται κανονικά για το μάθημα και μέσα σε τρεις μήνες πετάνε.

 


Ο σέξι Ροκίνιο, επίσης χορευτής, ήρθε από την Μπαΐα της Βραζιλίας όταν πια ήταν ενήλικος και αγαπάει την Ελλάδα ακόμα και με την κρίση, γιατί, όπως λέει, παραμένει μια χώρα με ανθρωπιά.

 

Μας βρίσκει σέξι ως λαό και ανοιχτό σε πολλά πράγματα, παρ' όλη την αρχική στενοκεφαλιά.

 

Η Βάνεσα είναι από το Ζαΐρ. Μιλάει άπταιστα ελληνικά – ο χορός για εκείνη είναι κάτι τόσο φυσικό όσο το να πίνει νερό και να τρώει.

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης


Έχουν περάσει πολλά μουσικά «διαμάντια» από το μαγαζί. Κάποιοι από αυτούς έφτιαξαν συγκροτήματα και κάποιοι που σπούδαζαν ασχολήθηκαν με την επιστήμη τους.

 

Ένας παλιός σερβιτόρος είναι σήμερα καθηγητής πανεπιστημίου κι έρχεται πια στο μαγαζί ως θαμώνας.

 

Υπάρχουν τόσες άλλες ιστορίες.

 

Ένα παιδί, ο Έρικ, ήρθε από την Αφρική. Ήθελε να γίνει στρατιωτικός, μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, μετά ξεκίνησε πόλεμος στην πατρίδα του και δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Το πρωί εύελπις, το βράδυ φοράει στραβά το καπελάκι του, έρχεται και τα δίνει όλα στην πίστα.


Ο κόσμος που έρχεται στο Folie είναι από δεκαοκτώ μέχρι εξήντα πέντε χρονών, εντελώς ετερόκλητος. Από καλλιτέχνες, γιατρούς μέχρι φοιτητές και μαθητές σχολών χορού.


To μαγαζί σκόπιμα δεν έχει WiFi, εξηγεί ο «Φολί». «Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι να μην έχουν καθόλου σήμα και στο κινητό. Δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους που έρχονται να περάσουν καλά και είναι απορροφημένοι με τα κινητά τους. Είναι αρρώστια αυτό το πράγμα. Έλα εδώ και άφησε τις σκοτούρες, τη θολούρα και τους εθισμούς σου έξω από την πόρτα. Έλα και σκέψου μόνο το σώμα σου, δώσ' του ελευθερία  και άφησέ το να εκφραστεί».

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης
Φωτο: Μάνος Χρυσοβέργης

 

 

Club Folie, Έσλιν 2, Αμπελόκηποι, 6978 157802 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γιατί το Shamone είναι ένα από τα λίγα κλαμπ της Αθήνας όπου περνάμε πραγματικά καλά;
Το μαγαζί των Φώτη Σεργουλόπουλου και Βαγγέλη Γερασίμου έγινε 6 χρονών και, καθώς βρίσκεται στην καλύτερη φάση του, οι ίδιοι εξηγούν την επιτυχία του
FAz: εδώ ξεκίνησαν όλα!
Η Φώφη Τσεσμελή καταγράφει την εποποιία του πρώτου και θρυλικότερου αθηναϊκού dance κλαμπ
Μπήκαμε πρώτοι στο ανανεωμένο Rock 'n' Roll της Λουκιανού
Το θρυλικό bar-restaurant επέστρεψε στη βάση του, 30 χρόνια μετά την πρώτη μέρα λειτουργίας του

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τα παλιά μέρη στην Αθήνα που δεν τ' άγγιξε ο χρόνος
Στην Αθήνα του gentrification υπάρχουν κάποια μπαρ, εστιατόρια και εμπορικά καταστήματα που είναι πάντα εκεί κι έχουν να αφηγηθούν πολλά για την ιστορία της πόλης
Η παρεξηγημένη «ανώνυμη» αρχιτεκτονική της καθημερινότητας
O καθηγητής αρχιτεκτονικής Δημήτρης Φιλιππίδης αποτυπώνει στο βιβλίο του «Ανώνυμη αρχιτεκτονική - Μια άρρητη παρουσία» όλα εκείνες τις αρχιτεκτονικές δημιουργίες που προσπερνάμε καθημερινά.
Τα νέα καφέ στην Αθήνα έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο
Νέα μέρη με μοντέρνα αισθητική και άποψη, καφέ κορυφαίας ποιότητας και νόστιμα συνοδευτικά που παρασκευάζονται επί τόπου –μέχρι και το ψωμάκι για τα σάντουιτς.
Το  '21 αλλιώς: Η Ελληνική Επανάσταση με φιγούρες Playmobil στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο
Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο παρουσιάζει μικρά και μεγάλα διοράματα, κατασκευασμένα με φιγούρες και εξαρτήματα Playmobil, που απεικονίζουν σκηνές από την καθημερινή ζωή στην Ελλάδα των αρχών του 19ου αιώνα και γεγονότα της Επανάστασης του 1821.
Πώς ο τουρισμός μεταμόρφωσε την Αθήνα
Με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ «Push» στο φετινό CineDoc εξετάζουμε το φαινόμενο της στεγαστικής κρίσης που πλήττει πολλές περιοχές της Αθήνας, καθώς και το πώς έχουν αλλάξει σημαντικά οι ισορροπίες στην αγορά κατοικίας.
Νύχτες στην Κυψέλη: Εδώ παίζει η επόμενη μεγάλη «φάση» της αθηναϊκής νύχτας
Η 16η πιο κουλ γειτονιά του κόσμου, σύμφωνα με το «Time Out», ξαναμπαίνει με σταθερά, αλλά δυναμικά βήματα στον χάρτη της αθηναϊκής βραδινής διασκέδασης.
Το εφιαλτικό ελικόπτερο πάνω από την Αθήνα
Το ελικόπτερο που πλανάται ολημερίς πάνω από το κέντρο της πόλης, κάθε φορά που γίνονται επίσημες επισκέψεις ή απλώς διαδηλώσεις είναι πηγή εφιαλτικής ηχορύπανσης.
Δυτικά προάστια: Πέρα από το ποτάμι κάτι έχει αλλάξει διά παντός
Η ιδιαίτερη γοητεία μιας αγαπημένης περιοχής της πόλης.
«Δεν βγαίνουμε πια όπως παλιά»: Μερικές σκέψεις για την αθηναϊκή νύχτα
Και τι ακριβώς εννοούν αυτοί που λένε «τότε, εποχές Κάπα, σκέψου...»
«Δεν βρίσκω να νοικιάσω…»: Airbnb και real estate στην Αθήνα
Η ραγδαία ανάπτυξη του Airbnb και του real estate στην Αθήνα απογείωσε τις τιμές, φέρνοντας τα πάνω-κάτω στις ενοικιάσεις και αγορές σπιτιών και αναστατώνοντας τη ζωή της πόλης.
Παρατηρώντας ένα παλιό αθηναϊκό περίπτερο
Αξίζει κανείς να παρατηρήσει τί είναι κρεμασμένο και να το συγκρίνει με το σήμερα.
Yellow Days Festival: Μια γιορτή της διαφορετικότηας, της αποδοχής και της συνύπαρξης στην ΑΣΚΤ
Ξεκινά σήμερα στην ΑΣΚΤ το πολυεθνικό καλλιτεχνικό-πολιτιστικό τριήμερο πρότζεκτ που έχει στόχο ένα πιο αισιόδοξο και βιώσιμο μέλλον
Στην ταράτσα του Γαλλικού Ινστιτούτου στη Σίνα που μόλις άνοιξε για το κοινό
Θέα που κόβει την ανάσα, καλλιτεχνικές δράσεις και πολλά ακόμα στον 5ο όροφο του Γαλλικού Ινστιτούτου.
20 λόγοι που αγαπάμε το Κουκάκι!
Κάθε γωνιά της πιο hot περιοχής της Αθήνας κρύβει από μια έκπληξη για τον καθένα
Βαδίζω και παραμιλώ: Πώς τα κινητά αλλάζουν τον τρόπο που κινούμαστε στην πόλη
Από την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου ως τα τροχαία ατυχήματα
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Πράγματι μαζαγάρα, μπράβο για το ρεπορταζ! (να θυμηθώ να ξαναπάω κι εγώ..)
Για την παρέα μου ήταν από τα πρώτα καταφύγια από την "χούντα" του mainstream στις αρχές των 90's, μαζί με το ξαδερφάκι-;- του λίγο πιο πάνω, Κηφισίας & Κατεχάκη.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή