Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Tρεις ιστορίες του κομίστα Γιάννη Καλαϊτζή, που πέθανε χθες στα 71 του

Σκληρή κριτική με χιούμορ που γδέρνει από έναν από τους λαμπρότερους σκιτσογράφους μας

 

 

 

 

Tρεις ιστορίες

του κομίστα Γιάννη Καλαϊτζή,

που πέθανε χθες

στα 71 του

 

Σκληρή κριτική με χιούμορ που γδέρνει από έναν από τους λαμπρότερους σκιτσογράφους μας

Από τον Φώντα Τρούσα

 

Η πολιτικοκοινωνική σάτιρα του Γιάννη Καλαϊτζή υπήρξε από τις πιο ουσιαστικές στη χώρα τα τελευταία 50 χρόνια. Τούτο καταγράφεται (και αποδεικνύεται) ήδη από το πρώτο μισό του '60, όταν η Πανσπουδαστική (η δεκαπενθήμερη σπουδαστική επιθεώρηση) και οι Δρόμοι της Ειρήνης φιλοξένησαν τα πρώτα σκίτσα του. Αργότερα ήταν το Αντί, η Αυγή, η Ελευθεροτυπία φυσικά, το Ντέφι, ο Σχολιαστής, η Βαβέλ, η Γαλέρα (η οποία ήταν δικό του δημιούργημα), εσχάτως η Εφημερίδα των Συντακτών και διάφορα άλλα έντυπα ενδιαμέσως, που σχετίζονταν πάντα με την αριστερά ή τον εναλλακτικό (όπως τον αποκαλούμε) Τύπο.

Το βιογραφικό που ακολουθεί το είχε συντάξει, πάντα με χιούμορ και τόλμη, ο ίδιος (gianniskalaitzis.gr):

«Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δυο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το 'δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές.

Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα. Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου 'ριξαν κι έναν χρόνο επιπλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή.

Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπεία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο. Πανσπουδαστική, Δρόμοι της Ειρήνης, Αυγή.

Ακολουθεί μια χούντα που επί 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιώντας να κατανοήσω το προηγούμενο. Αντί, Ελευθεροτυπία, Σχολιαστής, Ντέφι, Βαβέλ, ΔΗΩ και Τσιγγάνικη Ορχήστρα, Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης, Τυφών, Γιαταλεφτά Νοέμβρη, 2000 στα 4. Γαλέρα στους πέρα κάμπους».

Από τρία τεύχη του περιοδικού Ντέφι (το 6, το 12 και το 14 – και τα τρία από τη δεκαετία του '80) σκανάρω τρεις ιστορίες του Γιάννη Καλαϊτζή. Εις μνήμην...

Η πολιτικοκοινωνική σάτιρα του Γιάννη Καλαϊτζή υπήρξε από τις πιο ουσιαστικές στη χώρα τα τελευταία 50 χρόνια. Τούτο καταγράφεται (και αποδεικνύεται) ήδη από το πρώτο μισό του '60, όταν η Πανσπουδαστική (η δεκαπενθήμερη σπουδαστική επιθεώρηση) και οι Δρόμοι της Ειρήνης φιλοξένησαν τα πρώτα σκίτσα του. Αργότερα ήταν το Αντί, η Αυγή, η Ελευθεροτυπία φυσικά, το Ντέφι, ο Σχολιαστής, η Βαβέλ, η Γαλέρα (η οποία ήταν δικό του δημιούργημα), εσχάτως η Εφημερίδα των Συντακτών και διάφορα άλλα έντυπα ενδιαμέσως, που σχετίζονταν πάντα με την αριστερά ή τον εναλλακτικό (όπως τον αποκαλούμε) Τύπο.
 
Το βιογραφικό που ακολουθεί το είχε συντάξει, πάντα με χιούμορ και τόλμη, ο ίδιος (gianniskalaitzis.gr):
 
«Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δυο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το 'δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές.

Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα. Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου 'ριξαν κι έναν χρόνο επιπλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή.

Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπεία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο. Πανσπουδαστική, Δρόμοι της Ειρήνης, Αυγή.

Ακολουθεί μια χούντα που επί 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιώντας να κατανοήσω το προηγούμενο. Αντί, Ελευθεροτυπία, Σχολιαστής, Ντέφι, Βαβέλ, ΔΗΩ και Τσιγγάνικη Ορχήστρα, Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης, Τυφών, Γιαταλεφτά Νοέμβρη, 2000 στα 4. Γαλέρα στους πέρα κάμπους».
 
Από τρία τεύχη του περιοδικού Ντέφι (το 6, το 12 και το 14 – και τα τρία από τη δεκαετία του '80) σκανάρω τρεις ιστορίες του Γιάννη Καλαϊτζή. Εις μνήμην...
Η πολιτικοκοινωνική σάτιρα του Γιάννη Καλαϊτζή υπήρξε από τις πιο ουσιαστικές στη χώρα τα τελευταία 50 χρόνια. Τούτο καταγράφεται (και αποδεικνύεται) ήδη από το πρώτο μισό του '60, όταν η Πανσπουδαστική (η δεκαπενθήμερη σπουδαστική επιθεώρηση) και οι Δρόμοι της Ειρήνης φιλοξένησαν τα πρώτα σκίτσα του. Αργότερα ήταν το Αντί, η Αυγή, η Ελευθεροτυπία φυσικά, το Ντέφι, ο Σχολιαστής, η Βαβέλ, η Γαλέρα (η οποία ήταν δικό του δημιούργημα), εσχάτως η Εφημερίδα των Συντακτών και διάφορα άλλα έντυπα ενδιαμέσως, που σχετίζονταν πάντα με την αριστερά ή τον εναλλακτικό (όπως τον αποκαλούμε) Τύπο. Το βιογραφικό που ακολουθεί το είχε συντάξει, πάντα με χιούμορ και τόλμη, ο ίδιος (gianniskalaitzis.gr): «Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δυο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το 'δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές. Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα. Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου 'ριξαν κι έναν χρόνο επιπλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή. Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπεία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο. Πανσπουδαστική, Δρόμοι της Ειρήνης, Αυγή. Ακολουθεί μια χούντα που επί 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιώντας να κατανοήσω το προηγούμενο. Αντί, Ελευθεροτυπία, Σχολιαστής, Ντέφι, Βαβέλ, ΔΗΩ και Τσιγγάνικη Ορχήστρα, Το Μαύρο Είδωλο της Αφροδίτης, Τυφών, Γιαταλεφτά Νοέμβρη, 2000 στα 4. Γαλέρα στους πέρα κάμπους». Από τρία τεύχη του περιοδικού Ντέφι (το 6, το 12 και το 14 – και τα τρία από τη δεκαετία του '80) σκανάρω τρεις ιστορίες του Γιάννη Καλαϊτζή. Εις μνήμην...
 
 
 
 
 
Κάποτε τελείωσα το Πολυτεχνείο. Δημοσιεύω κείμενα (για τη μουσική κυρίως) από τα τέλη του ’80. Το 1996 έγραψα ένα βιβλίο για το Ελληνικό Ροκ. Για 17 χρόνια (1996-2013) ήμουν αρχισυντάκτης στο περιοδικό Jazz & Τζαζ. Από το 2009 τρέχω το on line Δισκορυχείον και από το 2014 γράφω για το LiFO.gr…

1992: Πεθαίνει στην Αθήνα η Τζένη Καρέζη

Σαν σήμερα φεύγει από τη ζωή η μελαχρινή με το ακατανίκητο πράσινο βλέμμα: τα παιδικά χρόνια, οι γάμοι, ο δρόμος προς την Τέχνη

Γιώργος Μαρίνος, αυτός ο πολύ μεγάλος τραγουδιστής

Σαν σήμερα γεννήθηκε το 1939 ένας από τους σημαντικότερους showmen της Ελλάδας

Η στεγαστική αποκατάσταση των προσφύγων

Η Αγροτική και Αστική αποκατάσταση ως κύρια προτεραιότητα, η οικιστική πολιτική του Ταμείου Περίθαλψης Προσφύγων, και τα βασικά κριτήρια επιλογής των περιοχών εγκατάστασης των προσφύγων στην Αθήνα και στον Πειραιά

Στα ξεχασμένα ιερά της Ανατολικής Αττικής

Βραυρώνα, Ραμνούς, Αμφιάρειο: Ένα οδοιπορικό του LIFO.gr σε τρεις παραμελημένους τόπους υψηλής αρχαιολογικής αξίας

Λαϊκές ντίβες σε ανθισμένες αμυγδαλιές. Από τον Σπύρο Στάβερη

Λαϊκές τραγουδίστριες φωτογραφημένες για τις «Εικόνες του Κόσμου» σε περιβόλια της Αττικής, πάνω σε μια ιδέα του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου.

Πλέοντας με τον Λεβιάθαν στον Νότιο Ειρηνικό

Στην Τόνγκα, εκεί που συγκεντρώνονται οι φάλαινες για να φέρουν στον κόσμο τα μικρά τους

H LIFO μέσα στο Άουσβιτς

Ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στο πρώην ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, σύμβολο του Ολοκαυτώματος και της Γενοκτονίας των Εβραίων

Τα Λιπάσματα Δραπετσώνας όταν ήταν ερείπια

Ένα απόγευμα του '18 στο μισογκρεμισμένο εργοστάσιο της Δραπετσώνας που για 90 χρόνια σηματοδοτούσε την περιοχή και σήμερα έχει γίνει ένας ακμαίος πολυχώρος δίπλα στη θάλασσα

Στον απαράβατο κήπο της Κατερίνας Αγγελάκη - Ρουκ

Ένα αφιέρωμα στην μεγάλη Ελληνίδα ποιήτρια που σχεδόν αθόρυβα τις τελευταίες δεκαετίες δημιούργησε ένα συμπαγές ποιητικό σώμα ιδιαίτερης αξίας και ομορφιάς.

FAz: εδώ ξεκίνησαν όλα!

Η Φώφη Τσεσμελή καταγράφει την εποποιία του πρώτου και θρυλικότερου αθηναϊκού dance κλαμπ

Η εικονογραφημένη ιστορία του τατουάζ, από την αρχαιότητα ως σήμερα

Οι εθνογραφικές του ρίζες, η μαγική του δύναμη, η σύγχρονη μανία

20 συγκλονιστικές μαρτυρίες από τον ξεριζωμό και την καταστροφή της Σμύρνης

Ένα μεγάλο ανάγνωσμα, σε επιμέλεια του M.Hulot, με αφηγήσεις όσων έζησαν την Ελληνική προσφυγιά

Το μεγάλο και ένδοξο Ελληνικό Καλοκαίρι. Από τον Μιχάλη Μιχαήλ

Ένα καλειδοσκόπιο μνήμης κι επιθυμίας για την πιο καλωσυνάτη εποχή του χρόνου.

Μύκονος- Μια μυθολογία

Ένας βετεράνος dj του νησιού από τα 70s της απόλυτης ανεμελιάς και ελευθεριότητας (πριν το aids, το νεοσυντηρητισμό, την τρύπα του όζοντος και τη glamorous πόζα), περιγράφει το ατέλειωτο πάρτυ του στην Ναταλί Χατζηαντωνίου και προδημοσιεύει αποσπάσματα από το βιβλίο του.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή