Ο Νάσος Δάφνης εμπνέεται από ένα Atari ST

 Ο Νάσος Δάφνης εμπνέεται από ένα Atari ST Facebook Twitter
0

Στην γκαλερί Richard Taittinger, στη Νέα Υόρκη εκτίθενται τα έργα του Νάσου Δάφνη,  Pixel Fields. Πρόκειται για έργα του καλλιτέχνη που δεν έχουν εκτεθεί ξανά και δημιουργήθηκαν  από το 1988-1992 με την βοήθεια ενός Atari ST.

O Δάφνης με αιχμή του δόρατος την εισαγωγή νέων μέσων, όπως ήταν ο υπολογιστής δημιούργησε γραφικά και σχήματα pixelated, χρησιμοποιώντας παράλληλα την πιο παραδοσιακή μορφή της ζωγραφικής στη δεκαετία του 80.

«Γεννήθηκα στις Κροκεές, ένα μικρό χωριό κοντά στην Σπάρτη, κάτω  από τον Ταΰγετο. Ήρθα στην Αμερική το 1930 σε ηλικία 16 χρονών. Τότε για πρώτη φορά είδα ζωγραφική διαφορετική από τις εικόνες που έβλεπα στην εκκλησία του χωριού μου. Οι οικονομικές δυσκολίες εκείνης της εποχής, επισκίασαν κάθε επιθυμία μου να ασχοληθώ με τη ζωγραφική. Όμως η σκέψη μου ήταν γεμάτη με χρώματα και θέματα από τη μυθολογία, με γραμμές του ορίζοντα να τέμνονται από παραστάσεις δέντρων.»

ΔΑΦΝΗΣΟ Νάσος Δάφνης έζησε όλα του τα χρόνια στο Μανχάταν και πέθανε το 2010 σε ηλικία 96 ετών.

Τα πρώιμα έργα του είναι βασισμένα στις αναμνήσεις του από την Ελλάδα, είναι ναΐφ, ωστόσο διακρίνει κανείς το ένστικτό του στο χρώμα και τη φόρμα. Μοιραζόταν το ατελιέ του με το Θόδωρο Στάμο και αργότερα αφού είχε υπηρετήσει στον στρατό, και χρησιμοποιώντας τα προνόμια που είχαν οι βετεράνοι πήγε στις αρχές της δεκαετίας του '50 για σπουδές σε Γαλλία, Ιταλία, αλλά και Ελλάδα. Επηρεάστηκε από τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό που κυριαρχούσε στην Ευρώπη και άρχισε να ζωγραφίζει με βασικά χρώματα και άσπρο μαύρο, γεωμετρικές φόρμες που χαρακτηρίζουν το έργο του.  Ο περίφημος γκαλερίστας Λίο Καστέλι όταν πρωτόδε τα έργα του Δάφνη σημείωσε δίπλα στο όνομά του: Piet Mondrian. Τη δεκαετία του 60 άρχισε να ασχολείται με τα σφαιρικά σχήματα, ενώ αργότερα έγινε ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της γεωμετρικής αφαίρεσης στην Αμερική.

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να αναφερθεί κάποιος στον Δάφνη, χωρίς να επισημάνει την μεγάλη του αγάπη στην ανθοκομία. Λάτρευε τις παιώνιες και διασταύρωνε τα δέντρα τους δημιουργώντας νέα υβριδικά είδη, τα οποία ονόμασε Ηφαιστος, Πλούτωνας, Νίκη αλλά και Γκογκέν. Είναι μια ιδιότητα που υπάρχει παντού σε κάθε λεξικό τέχνης: καλλιεργητής δέντρων παιώνιας.

 Ο Νάσος Δάφνης εμπνέεται από ένα Atari ST Facebook Twitter
Nassos Daphnis, 7-90, 1990, oil on canvas, 24¼ x 30 inches.COURTESY RICHARD TAITTINGER GALLERY
 Ο Νάσος Δάφνης εμπνέεται από ένα Atari ST Facebook Twitter
Nassos Daphnis, ‘Pixel Fields,’ 2015, installation view.CHARLIE RUBIN/COURTESY RICHARD TAITTINGER GALLERY
 Ο Νάσος Δάφνης εμπνέεται από ένα Atari ST Facebook Twitter
Nassos Daphnis, 6-88, 1988, enamel on canvas, 45 x 55 inches.COURTESY RICHARD TAITTINGER GALLERY
 Ο Νάσος Δάφνης εμπνέεται από ένα Atari ST Facebook Twitter
Nassos Daphnis, ‘Pixel Fields,’ 2015, installation view.
 Ο Νάσος Δάφνης εμπνέεται από ένα Atari ST Facebook Twitter
Nassos Daphnis, ‘Pixel Fields,’ 2015, installation view.
 Ο Νάσος Δάφνης εμπνέεται από ένα Atari ST Facebook Twitter
Nassos Daphnis, 6-87 THE EXPLOSION, 1987, enamel on canvas, 76¼ x 92¼ inches.CHARLIE RUBIN/COURTESY RICHARD TAITTINGER GALLERY
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η κουίρ καλλιτεχνική σκηνή δεν κατοικεί πια στο περιθώριο

20 ΧΡΟΝΙΑ LIFO / Η κουίρ καλλιτεχνική σκηνή δεν κατοικεί πια στο περιθώριο

Η ανάδειξη του κουίρ στοιχείου στον εικαστικό χώρο και η αλληλεπίδρασή του τόσο με τις σύγχρονες πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις όσο και με την ιστορία, τη μνήμη και το βίωμα.
ΠΑΝΟΣ ΦΟΡΤΟΥΛΑΚΗΣ/ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΠΕΞ ΕΜΣΤ και Πινακοθήκη κλειστά για χρόνια

20 χρόνια LiFO / ΕΜΣΤ και Πινακοθήκη: Τόσα χρόνια κλειστά που κοντέψαμε να τα ξεχάσουμε

Η Εθνική Πινακοθήκη και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης είναι σήμερα δύο από τα σημαντικότερα καταφύγια πολιτισμού της Αθήνας. Για να ανοίξουν όμως τις πόρτες τους στο κοινό, χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες σχεδίων, ανατροπών, ματαιώσεων και διαδοχικών εξαγγελιών.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θυμάσαι την Marina Abramović στο Μπενάκη; Ξεχνιούνται κάτι τέτοια;

20 χρόνια LiFO / Θυμάσαι την Abramović στο Μπενάκη; Ξεχνιούνται κάτι τέτοια;

Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά εικαστικά events της πόλης όπου τα περασμένα 20 χρόνια είδε την πρώτη της Μπιενάλε, την σημαντική Documenta αλλά και μεγάλες αναδρομικές ελλήνων ζωγράφων. Διαλέξαμε 10 που αξιζει να τις θυμηθούμε ξανά.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Όποιος δεν έχει γάτα δεν μπορεί να συμμετέχει στη συζήτηση»

Studio Visit / Ηλίας Παπαηλιάκης: «Όποιος δεν έχει γάτα δεν μπορεί να συμμετέχει στη συζήτηση»

Ο Ηλίας Παπαηλιάκης ανοίγει το ατελιέ του στον Κολωνό και μιλά στη LiFO για τη ζωγραφική, τη μνήμη, το φως, τις γάτες, τον δημόσιο χώρο και όλα όσα κρύβονται πίσω από τις χαρακτηριστικές μονοκοντυλιές του.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Το «Κυνήγι» του The Krank: Μια παραλία γίνεται πεδίο σύγκρουσης για τις εξορύξεις στο Ιόνιο

Εικαστικά / Ο The Krank μετέτρεψε με την τέχνη του μια παραλία σε πεδίο σύγκρουσης

Στους Οθωνούς, απέναντι από το σημείο όπου σχεδιάζονται υπεράκτιες εξορύξεις, ο καλλιτέχνης δημιούργησε μια εφήμερη εγκατάσταση land art που φέρνει αντιμέτωπο τον προϊστορικό άνθρωπο με τη σύγχρονη βιομηχανία
M. HULOT
Τα έργα της Μαριλίας Κολυμπίρη θυμίζουν καθημερινότητά σου

Εικαστικά / Μαριλία Κολυμπίρη, τι άλλο μπορείς να φτιάξεις με τον πηλό σου;

Η δουλειά της εικαστικού κινείται μεταξύ ζωγραφικής και κεραμικής, εξερευνώντας τη σχέση μας με την καθημερινότητα, τη μνήμη και τα αντικείμενα που συνθέτουν τον προσωπικό μας κόσμο.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Φρίντα Κάλο: «Πόδια, τι σας χρειάζομαι όταν έχω φτερά για να πετάξω;»

Εικαστικά / Φρίντα Κάλο: «Πόδια, τι σας χρειάζομαι όταν έχω φτερά για να πετάξω;»

Γεννήθηκε σαν σήμερα μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ζωγράφους όλων των εποχών. Με αφορμή την μεγάλη έκθεση στην Tate Modern ανατρέχουμε στη ζωή της που καθόρισε ολοκληρωτικά το έργο της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Nικ Zίνερ φέρνει στον Πειραιά τη Νέα Υόρκη των ’00s

Εικαστικά / Ο κιθαρίστας των Yeah Yeah Yeahs φέρνει στον Πειραιά τη Νέα Υόρκη των ’00s

Ο Nικ Zίνερ μιλά στη LiFO, με αφορμή την έκθεση «Passerby», για τη φωτογραφία ως προσωπικό αρχείο μνήμης και εξηγεί γιατί πιστεύει πως το ροκ δεν πέθανε ποτέ, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ