Η Αναστασία Δούκα, νικήτρια των βραβείων ΔΕΣΤΕ 2011, μιλά στη LIFO

Η Αναστασία Δούκα, νικήτρια των βραβείων ΔΕΣΤΕ 2011, μιλά στη LIFO Facebook Twitter
0

Μιλήστε μου για εσάς. Ποιο είναι το background σας;


Γεννήθηκα στην Αθήνα και σπούδασα Γλυπτική στην ΑΣΚΤ. Εμπιστεύομαι υπερβολικά την οπτική μου μνήμη και κοιτάζω επίμονα ανθρώπους και αντικείμενα, ζώα και χώρες/χάρτες. Όλα τα παραπάνω με δυσκολία θα μπορούσα να τα φωτογραφίσω αξιοπρεπώς με μηχανή, οπότε και τα ψάχνω συνεχώς σε έτοιμες ή ζωντανές εικόνες, γιατί χρειάζομαι να τα ακολουθήσω. Στη συνέχεια φαντασιώνομαι ανύπαρκτα αναπτύγματα και άχρηστες τομές τους - αυτό που για μένα είναι στην ουσία το οργανικό σημείο συνάντησής τους. Κατατάσσω τα σημεία σε layers και οργανώνω αυτό το εικονικό τοπίο με την μέθοδο της αινιγματικής απομίμησης της σφίγγας: κοντά στο ρεαλιστικό, χωρίς όμως την πρακτική απάντηση που προσφέρει το φυσικό. Αυτό είναι το δικό μου τοπίο / background που συνήθως μεταφέρεται στυλιζαρισμένο και άκαμπτο σαν tableau vivant και στα γλυπτά που φτιάχνω. Τέλος, επιμένω να εργάζομαι χειρονακτικά και να χρησιμοποιώ συμμετρικά και τα δυο μου χέρια, ζηλεύοντας την τεχνική που έχουν μόνο οι μάστορες ή οι αθλητές.

Πείτε μου λίγα λόγια για το έργο Lazy Suzan Not.


Η εγκατάσταση Lazy Suzan Not παίρνει το όνομά της από τον κυκλικό δίσκο σερβιρίσματος, που περιστρέφεται έτσι ώστε να σερβιριστούν οι συνδαιτυμόνες ενός γεύματος. Η διευκόλυνση αυτή όμως δεν θα δοθεί στην συγκεκριμένη περίπτωση. Η επιφάνεια του δίσκου, η  πλατφόρμα, η εξέδρα  θα παραμείνει ακίνητη, καρφωμένη γερά  πάνω στους πυλώνες στήριξής της. Το Lazy Suzan Not ξεκινάει από την μανία της ανθρώπινης προσπάθειας για την ολοκλήρωση του προσωπικού στιγμιαίου ή και μεγαλόπνοου στόχου.  Για μένα αυτή η μανία στήριξης, όρθωσης, συνέχισης, εξάντλησης και τελικά ολοκλήρωσης της προσπάθειας βρίσκει το οπτικό της αντίκρισμα στο υπαρκτό γλυπτό της θαλάσσιας πλατφόρμας άντλησης πετρελαίου. Εικονικός και κεντρικός ήρωας της πλατφόρμας είναι ο τυχοδιώκτης, περιπλανώμενος.  Εγώ δεν κατασκευάζω μια υπαρκτή πλατφόρμα ή τη μακέτα της, ούτε τον ίδιο τον ήρωα. Κατασκευάζω μια αυθαίρετη και σκηνοθετημένη φέτα/ τομή της πλατφόρμας, ένα κομμάτι του συνόλου που έχει δύο όψεις κι εξηγεί γιατί τελικά όλοι συμπλέουν σε αυτήν την κοινή πορεία και χαβούζα προσπάθειας, αυτήν της συνεχούς άντλησης. Φροντίζω να φτιάξω ένα ανάπτυγμα των δυο γνωστών και συμμετρικών πόλων έλξης και απώθησης, θησαυρού και παγίδας, φαντασίωσης και κόπωσης. Δεν εικονογραφώ τη διάθεση για πλουτισμό και κέρδος, αλλά την ελπίδα ανταμοιβής και τους κανόνες ειρωνείας που την διέπουν.

Με ποιο τρόπο έχει επηρεάσει η κρίση την τέχνη και πόσο αναγκαίος είναι ο σύγχρονος εικαστικός λόγος και πολιτισμός σε μια τέτοια μεγάλη κρίση;


Δύσκολα κάποιος μπορεί να ισχυριστεί πως υπάρχει τομέας ανθρώπινης δραστηριότητας που δεν έχει πληγεί από την κρίση. Η σύγχρονη εικαστική παραγωγή  υποστηρίζεται κυρίως από ιδιωτικές πρωτοβουλίες, και τώρα που πλέον η αγορά συρρικνώνεται φαίνεται τρανταχτά η έλλειψη κρατικής υποστήριξης. Μέσα όμως στο γενικευμένο κλίμα δυσφορίας, εκτιμάται νομίζω περισσότερο όποια ενέργεια θέτει έστω και τα ελάχιστα προαπαιτούμενα και προσφέρει ευκαιρίες σε ανθρώπους του χώρου. Είναι εξάλλου φυσική αντίδραση σε περιόδους κρίσης όπου τα μέσα και οι πόροι περιορίζονται, να υιοθετείται η τεχνική της πατέντας και της «ευρεσιτεχνίας», κάτι  στο οποίο ο καλλιτέχνης ειδικεύεται και διατίθεται να πειραματιστεί. Όταν τα νερά είναι θολά και δεν υπάρχει εφαρμοσμένη κι αποδεδειγμένη ορθότητα πράξεων και σκέψεων,  τότε θεωρώ πως η τέχνη μπορεί τουλάχιστον να ενισχύσει την πολυφωνία και την ποικιλότητα. Να αναδείξει  και να προσθέσει κομμάτια που σε περιόδους επίπλαστης ανθοφορίας ήταν αθέατα γιατί δεν ενδιαφέρανε.

Πόσο σημαντική είναι η τέχνη στην καθημερινότητά μας;


Η τέχνη είναι αυθύπαρκτη και εξασφαλίζει μαζί με όλα τα γνωστά απαραίτητα επιβίωσης, την αυθόρμητη ροή μας μέσα στο χρόνο.

Τι σας έχει προσφέρει η ασχολία σας με την τέχνη;


Την ικανοποίηση να υλοποιώ αυτό ακριβώς που θέλω χωρίς να πρέπει να το αντιπαραθέσω με οτιδήποτε άλλο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχει να αντιμετωπίσει ένας εικαστικός σήμερα;


Νομίζω πως δεν υπάρχει ο επιθυμητός χρόνος ευγένειας για «υπόκλιση» σε ανθρώπους και αντικείμενα. Η επικρατούσα κυκλοθυμική διάθεση σαρώνει εικόνες και ανθρώπους οπότε η στάση που τηρείται από τον δημιουργό δύσκολα επιλέγεται και εύκολα στη συνέχεια επιβάλλεται. Πρόκειται για μια άσκηση γρήγορων αντανακλαστικών και καμουφλάζ.

Τι σας αρέσει στην Αθήνα αυτή τη στιγμή;


Μου αρέσει η σκέψη πως η τοπιογραφία της Αθήνας είναι τεράστια. Ακόμα δεν αναγνωρίζω όλες τις γειτονιές και μπορεί σε μια απρόσμενη παράκαμψη να χάσω την αίσθηση του προσανατολισμού μου.

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γιατί τα λατομεία γίνονται το νέο trend στον πολιτισμό

Ρεπορτάζ / Γιατί τα λατομεία γίνονται το νέο trend στον πολιτισμό

Από τα γυρίσματα της ταινίας του Ρομέν Γαβρά στον Βώλακα έως τις συναυλίες και τα μεγάλα events στα Λατομεία Διονύσου, η αξιοποίησή τους ως τόπων πολιτισμού κερδίζει έδαφος διεθνώς. Τι ισχύει στο εξωτερικό; Ποιο είναι το θεσμικό κενό στην Ελλάδα και ποιες αλλαγές εξετάζονται; 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
FALL PREVIEW

Fall Preview 2026 / Σινεμά, θέατρο, μουσική, εικαστικά, βιβλίο: Τα καλύτερα που έρχονται

Η τέχνη πάντα θα μας σώζει τελικά. Πριν τις λεπτομερείς καταγραφές κάθε τομέα, ας διαβάσουμε τους 28 λόγους που θα μας στήσουν στις ουρές για εισιτήρια και στα βιβλιοπωλεία για δύο σπουδαία βιβλία. 
THE LIFO TEAM
Λίγη από τη λάμψη της Κάλλας έρχεται στην Αθήνα

Culture / Λίγη από τη λάμψη της Κάλλας έρχεται στην Αθήνα

Το κοστούμια που δημιούργησε ο Ιταλός ενδυματολόγος Mάσιμο Καντίνι Παρίνι για να ντύσει την Αντζελίνα Τζολί ως Μαρία Κάλλας στην ταινία του Πάμπλο Λαραΐν σε μια αποκαλυπτική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Η μαμά δεν είναι πια εδώ / ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Η Mαμά Δεν Είναι Πια Εδώ / ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Τρία σώματα, τρεις μηχανές εικόνας, τρεις στιγμές πριν από την οριστική παράδοση. Ο Connor Storrie στο πέρασμα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου στο Met Gala, ο Clavicular στο κέντρο μιας Gen Z φαντασίωσης αρρενωπότητας που μετατρέπει την ομορφιά σε αλγόριθμο, και ο Pasolini στις φωτογραφίες του Dino Pedriali, όπου το γυμνό σώμα κοιτάζεται πια με τη γνώση του μετά. Μια σκοτεινή ΟΑΣΗ για την επιθυμία, τη φήμη, το αρχείο και το βλέμμα που δεν ξέρει πάντα πότε να σταματήσει.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
*Από πού είσαι πραγματικά; / ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

ΟΑΣΗ / Από πού είσαι πραγματικά; / ένα πολυπόστ του Πάνου Μιχαήλ

Τι κοινό μπορεί να έχουν η Κάιλι Μινόγκ που χορεύει εξαντλημένη μετά το Met Gala, η Κέιτ Μπλάνσετ και μια τίγρη μέσα σ’ ένα σούπερ μάρκετ, ο Jonathan Anderson με τα πουκάμισα που έπνιξαν τόσα αγόρια, η Donatella Versace με τακούνια και η Jan Morris που ταξίδεψε παντού για να φτάσει στην καλοσύνη;
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
12 φωτογραφίες σαν μικρές Μεγάλες Εβδομάδες της δημόσιας ζωής

ΟΑΣΗ / 12 φωτογραφίες σαν μικρές Μεγάλες Εβδομάδες της δημόσιας ζωής

Από την Christine Keeler και τη Monica Lewinsky μέχρι τη Lee Miller, τον George Michael και τη Janet Jackson, αυτές οι εικόνες δεν έμειναν επειδή ήταν «σκανδαλώδεις», αλλά επειδή συμπύκνωσαν ολόκληρες εποχές: εξουσία, έκθεση, επιθυμία, ντροπή και τη βία του δημόσιου βλέμματος.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Η Αντιγόνη δεν γερνάει ποτέ γιατί ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να της μοιάζει

Πολιτισμός / Η Αντιγόνη δεν γερνάει ποτέ γιατί ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να της μοιάζει

Με αφορμή τέσσερις νέες σκηνικές εκδοχές της μόνο στη Νέα Υόρκη μέσα στο 2026, η Αντιγόνη επιστρέφει ξανά στο τώρα ως το έργο που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλο τι συμβαίνει όταν η εξουσία χάνει το όριό της και ο κόσμος βγαίνει από τη θέση του.
ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ