Κρίση Κορυφής

Στο ΠΑΣΟΚ το θέμα είναι ένα: ο Γιώργος δεν τα πάει καλά. Μποϊλής στο παράστημα, σκιπετάρ πρώτης γραμμής, συμπαθέστατος, με κερδοφόρο χαμόγελο, υποχρεούται εκ των πραγμάτων να ξενοφωνήσει, να ξιφουλκήσει ρητορικά μέσα στη Bουλή, να μπει σε ρητορικές εκφράσεις που δεν τις χωράει το στόμα του. Οι ψιθυριστές λένε ότι σύσσωμο το επιτελείο του, στα παρασκήνια, προτιμά την αμερικανική διάλεκτο παρά την ελληνική. Πέρα από τη γλώσσα όμως, είναι κι αυτή η αίσθηση του νεωστί επιστρατευθέντος στη σκληρή πολιτική, του μετανάστη που επέστρεψε στα πάτρια, η οποία δεν πείθει. Αλλά το δεινότερο πάντων είναι το ερώτημα: Aφού δεν το πάει το ηγετικό γράμμα γιατί δεν τον αλλάζουν; Σε μια χώρα που κυβερνούν τα ονόματα παρά τα ίδια τα πρόσωπα, κάθε αλλαγή συνεπάγεται ενδοκομματικό σεισμό. Οι υποψήφιοι διάδοχοι –τύποις τουλάχιστον– έχουν κατονομαστεί. Η πραγματική κρίση σοβεί επ’ αυτού ακριβώς: ελλείψει διαδόχου, πρέπει ο ίδιος ο Γιώργος να παριστάνει το διάδοχο του εαυτού του. Σε κάθε εμφάνισή του δηλαδή να βελτιώνεται. Και πράγματι, βελτιώνεται σημαντικά. Θα προλάβει μέχρι τις εκλογές;