Μάμα-Ντιόγκο

Τονείχαμε χάσει, αλλά τον βρήκαμε. Εννοούμετον Μητσικώστα που εδέησε -μετά τηνπερσινή άδειά του- να επιστρέψει στονκωμικό στίβο. Όταν κάτι μας αρέσει,αρχίζουμε να το περιεργαζόμαστε σαν ταπαιδιά που χαλάνε τα παιχνίδια τουςπροσπαθώντας να τα καταλάβουν. Πώςλειτουργεί λοιπόν το παιχνίδι-Μητσικώστας;Μίμος εξ ορισμού, απουσιάζει από το εγώτου για να φτιάξει αντίγραφα. Τώρα είμαιο Καραμανλής, τώρα ο Γιωργάκης, τώρα οΑλέφαντος. Το εξωτερικό μασκάρεμα δενείναι δύσκολη υπόθεση. Τα ρούχα βοηθάνε,οι περούκες, τα μουστάκια, οι κινήσεις.Όλοι μπορούμε να γίνουμε μασκαράδες.Αν η μετάλλαξη έμενε μόνο στη μάσκα, τογέλιο θα ήτανε φτηνό. Ακριβαίνει όμωςδιότι ο μίμος καταφέρνει το ακατόρθωτο.«Κλέβει» τη φωνή του άλλου, ληστεύειτην ανάσα του, πλαστογραφεί αυτό πουθεωρούμε αναφαίρετο ίδιον του κάθεπροσώπου. Δεν τον αντιγράφει εξωτερικά,τον ξεπατικώνει εσωτερικά, σάμπως ναέσπασε τον κώδικα του άλλου και θρονιάστηκεγελαστός στην ψυχή του. Ειδικά όταν τομασκάρεμα δεν επιτυγχάνει, αλλά ηαπομίμηση της φωνής και του τρόπουκάνουν διάνα (δηλαδή Αρτέμιδα...), τοατελές του ενός πόλου ενισχύει τηντελειότητα του άλλου. Επίσης, η προφανήςπροχειρότητα των μιμήσεών του, αντί ναμειώνει το όλο κόλπο, το ανυψώνει - ποτέη αξία δεν φοβάται τα κουρέλια.