Αρχείο

Σ’ ειδικό επιστημονικό «συμπόσιο» ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε - πώς το ‘παθε;- για το διαβόητο ‘65 και τη γνωστή τοις πάσι αποστασία του που επέδρασε στα πολιτικά πράγματα του τόπου περίπου σαν τεκτονικός σεισμός. Αντέχει η συνείδηση ενός πολιτικού τόση μεγάλη «ιστορική ευθύνη»; Όπως δείχνουν τα πράγματα, την αντέχει μόνο με διαρκή αυτο-θεραπεία. Διότι αν δεχθούμε ότι η αποστασία «έθαψε» τον Μητσοτάκη αλλά συνάμα ίδρυσε την παπανδρεϊκή δυναστεία -η οποία ισχύει τέλος πάντων έως σήμερα-, απομένει ένα μαύρο περιθώριο στο οποίο υπάρχει χώρος για υστερόπρωτα σχόλια. Οι μητσοτακικοί σχολιαστές τονίζουν ότι ο «Εφιάλτης» ανακτά χρόνο με το χρόνο το χαμένο έδαφος, επιτρέποντας μάλιστα στον εαυτό του να φθέγγεται ότι «έχει λύσει τους λογαριασμούς του με την Ιστορία». Άλλωστε όλοι ξέρουμε την ισοπαλία: Υπονόμευσε αποστατικά μια κυβέρνηση, τον γκρέμισα  από την κυβέρνηση με την ιδια μέθοδο. Τις αγορεύει βούλεται; Ο Κανελλόπουλος; Οι Παπανδρέου; Ο βασιλιάς; Οι επίγονοι; Όλοι νεκροί ή αναξιόπιστοι. Έτσι έχουμε αυτό το θρηνητικό θέαμα ενός πολιτικού που, περίπου σαν την ύαινα, ξεθάβει κάθε τόσο τους εχθρούς του από το χρόνο και πασχίζει να τους διδάξει την αλήθεια.