ΠΑΝΤΑ ΒΑΡΥΣ Ο Σεπτέμβρης στην Αθήνα, άλλοι επιστρέφουν από τα κάτεργα της θερινής σεζόν, άλλοι πακετάρουν για σπουδές εκτός Αττικής και άλλοι προετοιμάζονται να παρουσιαστούν στις ειδικές δυνάμεις. Σε κάθε περίπτωση όλες, όλοι και όλα αναζητούν τη νέα σεζόν, το νέο σπίτι, τη νέα κατάσταση. Αυτά τα «πηγαινέλα», τις ανακατατάξεις και τους αποχωρισμούς κουβεντιάσαμε με φιλαράκια που είχα καιρό να δω στην πορεία για την επέτειο οχτώ χρόνων από τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.
Ένας τουρίστας μάς πλησιάζει και ρωτάει για ποιο λόγο πορευόμαστε, του απαντώ αποφευκτικά πως έγινε μια δολοφονία στην Ομόνοια, με ρωτάει αν ήταν πολιτική η πορεία ή η δολοφονία – δεν κατάλαβα αν κατάλαβε. Λες και θα μπορούσε μια δολοφονία στη μέση του δρόμου να μην είναι πολιτική, λες και θα μπορούσε μια πορεία οχτώ χρόνια μετά να μην είναι πολιτική. Ωστόσο, στις κουβέντες μας πηγαινοέρχεται το όνομα του Γιώργου Μαζωνάκη. Άλλωστε οι ειδήμονες των ΛΟΑΤΚΙ+ την ίδια κιόλας ημέρα του θανάτου του έσπευσαν να γράψουν κατεβατά συμπεριληπτικής ψυχανάλυσης για τη σεξουαλικότητά του, χρησιμοποιώντας μάλιστα όρους (γκέι) στους οποίους ο ίδιος ο Μαζωνάκης δεν χώρεσε ποτέ.
Πόσο μη σεβαστικό είναι να μιλάμε για τη ζωή και τα «μυστικά» των νεκρών, όπως δεν θα μιλούσαμε ποτέ όσο ήταν εν ζωή – μια άλλη εκδοχή κανιβαλισμού, πασπαλισμένου με ορολογίες φροντίδας.
Σίγουρα το πένθος εκφράζεται μοναδικά από το κάθε άτομο, αλλά πρώτη φορά βλέπω τους επαγγελματίες που διαφημίζουν τα εκπαιδευτικά προγράμματα για καλές πρακτικές προς τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να κάνουν δημόσιο outing, και μάλιστα σε νεκρό. Το outing είναι κακοποιητική συμπεριφορά. «Η Zackie ζει, τσακίστε τους ναζί» ακούγεται από το μπροστινό τμήμα της πορείας και η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη με ό,τι αυτό συνεπάγεται δεν είναι φάντασμα του παρελθόντος, είναι σύγχρονη ιστορία, όπως και η δολοφονία του Π. Φύσσα. Ναι, ο Ζακ Κωστόπουλος ήταν out και ως οροθετικός και ως Zackie, ζούσε έξω από κάθε ντουλάπα, χρειάστηκε βοήθεια όταν χτυπήθηκε μέχρι θανάτου από τους κανίβαλους στη μέση του δρόμου και δεν τη βρήκε από τους/τις δεκάδες παρευρισκόμενους/-ες, ούτε καν από την αστυνομία.
Και τότε όλοι κάτι είχαν να πουν για τον Ζακ, μια ιστορία γλυκιά ή πικρή, μια αποκάλυψη, μια καταγγελία. Λες και ένας άρρητος νόμος καθιστά τον νεκρό πια μη δικαιούχο ιδιωτικού βίου. Πόσο μη σεβαστικό είναι να μιλάμε για τη ζωή και τα «μυστικά» των νεκρών, όπως δεν θα μιλούσαμε ποτέ όσο ήταν εν ζωή· μια άλλη εκδοχή κανιβαλισμού, πασπαλισμένου με ορολογίες φροντίδας. Γιατί όσο η Zackie ζούσε και κυκλοφορούσε στην Αθήνα, τα έλεγε μόνη της αυτά που ήθελε να μοιραστεί και όσο ζούσε ο Μαζώ κανένα ΛΟΑΤΚΙ+ μαγαζί δεν θα τολμούσε να μιλήσει για την προσωπική του ζωή. Άραγε η συλλογική μνήμη της κουίρ τρανς Αθήνας έχει καταντήσει κουτσομπολίστικο στάτους άνευ ουσίας μόνο και μόνο για τις καρδούλες και το virality; Πώς είναι τόσο εύκολο να πωλούνται συμπερίληψη και καλές πρακτικές και παράλληλα να «ξεφωνίζεται» ένας νεκρός που είχε όλο τον χώρο και τον χρόνο αν ήθελε να μιλήσει και δεν το έπραξε ποτέ; Δεν εμφανίστηκε σε φεστιβάλ υπερηφάνειας, δεν δημοσιοποίησε την προσωπική του ζωή, δεν προσποιήθηκε τον σύμμαχο για τη συμπάθεια του κοινού. Ακόμα και η Τζένη Χειλουδάκη που γνώριζε τον Μαζώ από τα ’90s και τη Σητεία δεν αναφέρθηκε σε τίποτα εκτός από το πόσο της στάθηκε στα δύσκολα.
Ο Ζακ Κωστόπουλος και ο Γιώργος Μαζωνάκης μοιάζουν να είναι οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Και είναι, αλλά όχι μέσω κάποιας επίκαιρης κουίρ σύνδεσης. Δεν βρέθηκαν στη θέση του θύματος λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, όποιος κι αν ήταν αυτός, αλλά γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που μετράει μόνο το κέρδος και μας κόβει σε λεφτά. Αν η παρουσία του Ζακ θεωρήθηκε απειλή για το εμπόρευμα του κοσμηματοπωλείου στη Γλάδστωνος, η παρουσία του Μαζωνάκη θεωρήθηκε γεμάτο πορτοφόλι για το ιατρείο στην Καρνεάδου.
Και η συζήτηση αυτή δεν συμφέρει και δεν φέρνει κοινό που απολαμβάνει να καταναλώνει κουίρ και τρανς τραύμα, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει, για να υποδυθούν οι πιο ξενέρωτες φωνές ότι είχαν την οποιαδήποτε σχέση με τα λαϊκά παιδιά, τη νύχτα, το περιθώριο και το κουίρ που βρίσκεται έξω από τη στενή και στεγνή από ουσία ΛΟΑΤΚΙ+ κοσμοθεωρία τους.
Ό,τι κι αν ήταν ο Μαζώ, με το ζόρι ΛΟΑΤΚΙ+ δεν γίνεται, μωρή.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
