ΚΑΛΟΣ Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ, καλή και η Αθήνα, αλλά να που δεν πρόλαβε να αδειάσει και ξαναγέμισε πολλαπλάσια, αργοπορημένα ΜΜΜ που δεν προλαβαίνουν να μεταφέρουν έγκαιρα το επιβατικό κοινό στον προορισμό του, κλιματιστικά που δεν λειτουργούν μέσα σε βαγόνια ασφυκτικά γεμάτα· τι να σου κάνει το ανεμιστηράκι χειρός με μισοφορτισμένη μπαταρία; Τι να σου κάνει το βήμα ταχύ σε πεζοδρόμια όπου δεν χωράμε ούτε οι γειτόνισσες μεταξύ μας και σκουντιόμαστε;
Μόνο το αθηναϊκό στρες έμεινε ίδιο και απαράλλαχτο να ζει ανάμεσα μας, στα βήματά μας, στα εισερχόμενα μηνύματα μας, στους απλήρωτους λογαριασμούς μας.
«Έφτασες; Σε πόση ώρα; Είμαι από κάτω»
Και τι έγινε αν άργησα άλλα δέκα λεπτά, τι έγινε αν άργησα δύο μέρες, τι έγινε αν άργησα κάποια χρόνια.
Όλοι οι τουρίστες έχουν να πουν τα καλύτερα λόγια για τους λόκαλς, για τις κωλοτούμπες που κάνουν για να τους εξυπηρετήσουν, για τις ευχάριστες συζητήσεις, το μπρίο, το κέφι, την τσαχπινιά. Άραγε, υποπτεύονται πως το credit score που μας ετοιμάζουν θα εξαφανίσει τους λόκαλς από την Αθήνα;
Η Αθήνα «φταίει», όχι εγώ. Φταίει η ασυνεννόητη Gen Z και οι αγέραστοι millennials, οι πασόκοι boomers, επίσης φταίνε οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και ο Παναθηναϊκός, και τα θύματα βιασμών και αστυνομικής βίας.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν φταίει καμία κυβέρνηση. Ούτε πράσινη ούτε μπλε ούτε κόκκινη ούτε πορτοκάλι. Άλλωστε καμία κυβέρνηση δεν υποχρεούται να έχει ατζέντα για τα πάντα, αλλά σίγουρα οφείλει να ενημερώσει από το βήμα της ΔΕΘ ότι δεν έχει woke ατζέντα. Τζους καλιαρντό η woke ατζέντα. Έξω από την κυβέρνησή μας. Γκέι, λεσβίες, τρανς και όλο το Καλιαρντιστάν, όλα τα γράμματα της αλφαβήτου που τολμάνε να διεκδικούν ίσα δικαιώματα χαλάνε τον «ύπνο» της κυβέρνησης. Και αυτό χρειάζεται να ειπωθεί προεκλογικά γιατί οι ακροδεξιές διαρροές καιροφυλακτούν.
Και όσο τα ποσοστά της AfD και του BSW στη Γερμανία εκτοξεύονται στα ύψη τόσο οι ατζέντες πρέπει να σβήνονται. Ατζέντα για την ανεργία, για τη στέγαση, για την εκπαίδευση, για τις γυναικοκτονίες, για τη δημόσια υγεία, για την προστασία των ανήλικων παιδιών που πεθαίνουν μέσα στα διαμερίσματα. Πολύ καλά κάνει και δεν έχει woke ατζέντα η κυβέρνηση, αλλά τώρα που μάθαμε τι ατζέντα δεν έχει, θα μάθουμε και τι ατζέντα έχει; Γιατί οι αυξήσεις που προαναγγέλλονται ισοδυναμούν με ένα μέτριο φιλοδώρημα και όχι με μισθό στον τουριστικό παράδεισο της Ευρώπης. Δεν αντιστοιχούν ούτε στο 5% του κόστους στέγασης, διατροφής, εξόδων υγείας και ούτε λόγος για ψυχαγωγία διασκέδαση ή τις άλλοτε καλοκαιρινές διακοπές.
Για αυτό κι εγώ αργώ, καθυστερώ, κωλυσιεργώ και δεν βιάζομαι διόλου, ας αποφασίσει κάποιος τι ατζέντα έχει για μένα –και αν έχει– και μετά θα δω τι μπορώ να κάνω με τη δική μου ατζέντα γιατί τώρα που όλοι οι ηλιοκαμένοι αρκούδοι επέστρεψαν στην πόλη, δύσκολα θα βρω χρόνο να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο εκτός από το να ξεφλουδίζω τσουρουφλισμένες πλάτες αθλητών. Δουλεύοντας εφτά στα εφτά και περιμένοντας το μετρό στον υπόγειο σταθμό, ανάμεσα σε κόσμο που βιάζεται απελπισμένα να προλάβει δρομολόγια, ραντεβού και μεροκάματα, και σε κόσμο που επισκέπτεται την Αθήνα με θαυμασμό και απορία για το πώς καταφέρνουν να επιβιώσουν οι λοκαλς.
Όλοι οι τουρίστες έχουν να πουν τα καλύτερα λόγια για τους λοκαλς, για τις κωλοτούμπες που κάνουν για να τους εξυπηρετήσουν, για τις ευχάριστες συζητήσεις, το μπρίο, το κέφι την τσαχπινιά. Άραγε υποπτεύονται πως το credit score που μας ετοιμάζουν θα εξαφανίσει τους λοκαλς από την Αθήνα; Θα έρθει η εποχή που θα λέμε «Athens is free of locals, no more locals». Άλλοι δεν άντεξαν την ακρίβεια, άλλες δεν έβρισκαν δουλειά, άλλοι βαρέθηκαν τα σκουπίδια και το καυσαέριο και άλλες μετατοπίστηκαν βίαια, αλλά μεθοδικά έξω από τα όρια της πόλης, εκεί που δεν φτάνει το μάτι του πλούσιου τουρίστα. Ένα είδος υπό εξαφάνιση, «ντόπια αθηναϊκά ανθρώπινα προϊόντα» για λίγες ακόμα εμφανίσεις στην πόλη σας. Ιδού οι τελευταίοι Αθηναίοι λοκαλς με πιστοποιητικό γνησιότητας. Θα ανέβουμε εμείς στα διώροφα κόκκινα λεωφορεία και θα φωτογραφίζουμε τα σπίτια που κάποτε μπορούσαμε να νοικιάσουμε. Θα λέμε η κυβέρνησή μας είναι άψογη, άριστη, αλφαδιά. Απλά δεν είχε woke ατζέντα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
