Ένα μωσαϊκό δαπέδου που απεικονίζει έναν ανατομικά λεπτομερή ταύρο, σε μία από τις μεγάλες στοές του Μιλάνου, υποβάλλεται σε προσεκτική αποκατάσταση, καθώς έχει φθαρεί από χιλιάδες περαστικούς που τηρούν μια ασυνήθιστη παράδοση.
Ο θρύλος λέει ότι, αν κάποιος στριφογυρίσει τη φτέρνα του πάνω στους όρχεις του ταύρου στην Galleria Vittorio Emanuele II, εξασφαλίζει ότι θα επιστρέψει ξανά στην πόλη.
«Λόγω των συνεχών κινήσεων που κάνουν οι τουρίστες με τη φτέρνα τους, οι ροζ ψηφίδες που σχηματίζουν τους όρχεις του ταύρου έχουν φθαρεί, δημιουργώντας έναν μικρό κρατήρα», ανέφεραν οι αρχές της πόλης.
Το μπεζ μωσαϊκό αποτελεί μέρος του δαπέδου της εμπορικής στοάς του 19ου αιώνα, κοντά στον Καθεδρικό Ναό του Μιλάνου. Το έργο αναπαριστά το Τορίνο, που τότε ήταν η πρωτεύουσα της Ιταλίας.
Ο Τζανλούκα Γκάλι, συντηρητής έργων τέχνης, εργαζόταν την Πέμπτη πάνω στο ψηφιδωτό, ενώ γύρω του οι τουρίστες περιφέρονταν και κοιτούσαν τις βιτρίνες του πρώτου καταστήματος Prada. «Είναι πιθανώς μια γοητευτική χειρονομία, αλλά και αρκετά επιζήμια για ένα έργο τέχνης», είπε ο Γκάλι, αναφερόμενος στην παράξενη αυτή παράδοση.
Μιλάνο: Πώς έγινε η αποκατάσταση του μωσαϊκού
Ο ίδιος έκοψε κομμάτια πέτρας, αφού πρώτα μελέτησε σχέδια της εποχής και πήρε αποτύπωμα των αρχικών ψηφίδων. Εξήγησε ότι θα χρησιμοποιήσει εποξειδικές ρητίνες αντί για τον αρχικό ασβέστη και το αμμοκονίαμα, ώστε το έργο να αντέχει καλύτερα στη φθορά που προκαλούν τα τακούνια των επισκεπτών.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών αποκατάστασης, οι τουρίστες, αδυνατώντας να κάνουν το χαρακτηριστικό πάτημα πάνω στον ταύρο, στράφηκαν σε ένα γειτονικό μωσαϊκό λύκαινας που αναπαριστά τη Ρώμη. Ο ταύρος είχε αποκατασταθεί για τελευταία φορά το 2017.
Οι Εμανουέλε Κόντε και Μάρκο Γκρανέλι, μέλη του δημοτικού συμβουλίου του Μιλάνου, δήλωσαν ότι το «τυχερό σημείο» της στοάς έχει φθαρεί με την πάροδο του χρόνου. «Η γκαλερί είναι ένας ζωντανός χώρος πολιτιστικής κληρονομιάς, που φθείρεται ακριβώς επειδή παραμένει αγαπητός και πολυσύχναστος», σημείωσαν.
Ο Γκάλι δήλωσε περήφανος για το έργο του και τόνισε ότι θα ήθελε να ενθαρρύνει περισσότερους νέους να ακολουθήσουν το επάγγελμα του συντηρητή. «Η Ιταλία έχει μεγάλη ανάγκη από άνδρες και γυναίκες συντηρητές», είπε.
«Ξέρω ότι είναι μια απαιτητική δουλειά, επειδή χρειάζεται να ταξιδεύεις συνεχώς από εργοτάξιο σε εργοτάξιο, αλλά στην Ιταλία θεωρείται επίσης, ένα πραγματικό προνόμιο», πρόσθεσε.
