Οι  δύο αυτοί  δημιουργοί μοιράζονται μια βαθιά  σημειολογική και βιωματική  συγγένεια. Η έκθεση αναδεικνύει το πως η γραφή ,το σύμβολο και η χειρονομία μπορούν να μετατραπούν σε αυτόνομη  ζωγραφική γλώσσα. Η συνύπαρξη  τους    αποτελεί μια οπτική συνομιλία που ο  θεατής καλείται να αποκρυπτογραφήσει. Ξενάκης  και Χιωτόπουλος είναι ΄΄γραφιάδες΄΄ πάνω στον καμβά που η  πραγματική τους  συγγένεια  κρύβεται στην  χειρονομία της  πένας. Τα ανοιχτά βιβλία του Ξενάκη λειτουργούν ως σημειωματάρια η σημεία στίξης που εναρμονίζονται με το πυροτέχνημα  χρώματος του Χιωτόπουλου. Η χρήση  σημείων, ιερογλυφικών και οδικών σημάτων  στο  έργο του Κωνσταντίνου Ξενάκη δημιουργεί έναν αυστηρό αλλά ποιητικό διάλογο, με την ζωγραφική του Δημήτρη Χιωτόπουλου η οποία αναδεικνύει  την γραφή  ως οργανικό κομμάτι  της  εικόνας. 

 

— Κάλια Αϊδίνη