Η Μαρία Χατζηιωάννου είναι 35 ετών και τα τελευταία έξι χρόνια ζει ως τετραπληγική, μετά από επιδείνωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Δεν μπορεί να κινήσει ούτε τα χέρια ούτε τα πόδια της και εξαρτάται πλήρως από άλλους ανθρώπους για κάθε βασική της ανάγκη. Κι όμως, μέσα σε αυτήν τη συνθήκη έχει βρει έναν τρόπο να εκφράζεται και να δημιουργεί: τα βίντεο που ανεβάζει στα social ως Maria Rolls, γεμάτα μαύρο, ωμό χιούμορ γύρω από την αναπηρία της. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καυστική διάθεση, εξηγεί γιατί η δημιουργικότητα δεν σταματά όταν σταματά να κινείται το σώμα και γιατί η κοινωνία εξακολουθεί να δυσκολεύεται περισσότερο από την ίδια.
Η ζωή της δεν ήταν πάντα έτσι. Σπούδασε Ιστορία και Φιλοσοφία της Επιστήμης, ασχολήθηκε με τη μουσική και τραγουδούσε σε μπάντες. Σήμερα δυσκολεύεται ακόμα και όταν μιλάει για πολλή ώρα, αλλά «μιλάει» μέσα από το περιεχόμενό της. Το χιούμορ της δεν είναι άμυνα, είναι τρόπος να πάρει πίσω τον έλεγχο μιας πραγματικότητας που δεν διάλεξε.
Η καθημερινότητά της είναι σκληρή: από την πλήρη έλλειψη αυτονομίας μέχρι την εξάρτηση από τη μητέρα της και τους φίλους της. Παράλληλα, έρχεται αντιμέτωπη με μια κοινωνία που δεν είναι φτιαγμένη για ανθρώπους με αναπηρία, από τα πεζοδρόμια μέχρι τα μέσα μεταφοράς, τους δημόσιους χώρους και τους χώρους διασκέδασης. Η προσβασιμότητα παραμένει ζητούμενο και η διεκδίκηση των αυτονόητων γίνεται εξαντλητική.
Στα social, η Μαρία προκαλεί όχι μόνο με το χιούμορ της αλλά και με το ότι δεν χωρά στα στερεότυπα. Δέχεται σχόλια που αποκαλύπτουν βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις: για το φύλο, την αναπηρία, τη σεξουαλικότητα. Εκείνη, όμως, δεν φιλτράρει τον εαυτό της για να γίνει «αποδεκτή».
Μιλά ανοιχτά για τον έρωτα, την επιθυμία, τον φόβο για το μέλλον, αλλά και για τις μικρές στιγμές που της δίνουν δύναμη: ένα αστείο, μια έξοδος, μια ιδέα για νέο βίντεο.
«Το πάω μέρα με τη μέρα», λέει. Και μέσα σε αυτή τη φράση, χωράει όλη της η ζωή.
