«You never did anything wrong»: με αυτό τον τίτλο η Ναν Γκόλντιν παρουσιάζει στην γκαλερί Gagosian στη Νέα Υόρκη δύο νέα έργα κινούμενης εικόνας, τα οποία παρουσιάζονται σε ειδικά διαμορφωμένα περίπτερα, και ένα εκτενές σύνολο νέων φωτογραφιών.
Το έργο κινούμενης εικόνας «Stendhal Syndrome» (2024) έχει πάρει τον τίτλο του από το περίφημο ψυχοσωματικό σύνδρομο που εκδηλώνεται με ταχυκαρδίες, λιποθυμία, σύγχυση, ακόμη και παραισθήσεις, και φέρεται να συμβαίνει όταν τα άτομα εκτίθενται σε αντικείμενα, έργα τέχνης ή φαινόμενα εξαιρετικής ομορφιάς. Με μουσική επένδυση από τη Soundwalk Collective, αντιπαραθέτει φωτογραφίες αριστουργημάτων της κλασικής αναγεννησιακής και μπαρόκ τέχνης που έχει τραβήξει η Γκόλντιν τα τελευταία είκοσι χρόνια με πορτρέτα των φίλων της, της οικογένειας και των εραστών της.
Φωτογραφίες από πίνακες και γλυπτά από μουσεία σε όλο τον κόσμο, από τη Galleria Borghese, το Λούβρο, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης και το Prado, διαδέχονται εικόνες των προσώπων που έχει φωτογραφίσει η Γκόλντιν, αποκαλύπτοντας αλλόκοτες ομοιότητες στη σύνθεση, το χρώμα, τη μορφή και τον συναισθηματικό τόνο. Η ικανότητα της Γκόλντιν να δημιουργεί τόσο ακριβείς οπτικές συνδέσεις εγείρει βαθιά ερωτήματα σχετικά με τις παραδοσιακές ιεραρχίες στην τέχνη και τη διαρκή ανθρώπινη παρόρμηση να ανακαλύπτει την ομορφιά σε έργα που η δημιουργία και η πρόσληψή τους τροφοδοτούνται από την αγάπη και τη θλίψη.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η Ναν Γκόλντιν ερεύνησε άφοβα τα βάθη της ανθρώπινης κατάστασης, απαθανατίζοντας ακατέργαστες στιγμές από την καθημερινή ζωή που αποκαλύπτουν καθολικές εμπειρίες αγάπης και απώλειας αλλά και τις αλήθειες που μας συνδέουν όλους.
Η Γκόλντιν δούλευε αθόρυβα το έργο της την περίοδο που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του ακτιβισμού εναντίον της οικογένειας Σάκλερ, που σχετίζεται με την κρίση των οπιοειδών στην Αμερική και η οποία έχει κάνει μεγάλες δωρεές σε μουσεία. Μαζί με την ομάδα που ίδρυσε, την P.A.I.N. (Prescription Addiction Intervention Now), βοήθησε να πειστούν τα μεγάλα μουσεία να σταματήσουν να δέχονται δωρεές από τους Σάκλερ και να δίνουν στις αίθουσές τους το όνομα της οικογένειας. Η ιστορία αυτή καταγράφηκε στο ντοκιμαντέρ «All the Beauty and the Bloodshed» το 2022.
Η δουλειά της σε αυτή την έκθεση δεν αφορά μια σκληρή καταγραφή, όπως αυτή των προσώπων και των στιγμιότυπων της δεκαετίας του ’80 που την έκαναν διάσημη· εδώ στρέφει το βλέμμα της από την κλασική τέχνη μέχρι τα ζώα και τα φυσικά φαινόμενα, σαν να αναζητά μια επιστροφή στο μόνιμο καταφύγιό της, την τέχνη.
Το δεύτερο έργο κινούμενης εικόνας που παρουσιάζει, με τίτλο «You Never Did Anything Wrong, Part 1», γυρίστηκε σε Super 8 και 16mm και το εμπνεύστηκε παρακολουθώντας την ολική έκλειψη ηλίου μαζί με τον ποιμενικό σκύλο ενός φίλου της. Την τράβηξε σε φιλμ, διανθίζοντάς τη με πλάνα ζώων τα οποία κινηματογράφησε τους μήνες που ακολούθησαν. Το έργο αυτό σηματοδοτεί την πλησιέστερη προσέγγισή της προς την αφαίρεση. Είναι το πρώτο της αφηρημένο έργο, που γεννήθηκε από έναν αρχαίο μύθο που λέει ότι η έκλειψη προκαλείται από ζώα που κλέβουν τον ήλιο, τον οποίο συναντάμε στην κορεατική λαογραφία. Η ταινία συνοδεύεται από μια νέα μουσική σύνθεση του Mica Levi και ήχους της φύσης που ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια της έκλειψης.
Εκτός από τα δυο έργα κινούμενης εικόνας, μια σειρά φωτογραφιών συμπληρώνει τη νέα της δουλειά.
Τα πλέγματα αποτελούν βασικό στοιχείο της δουλειάς της Γκόλντιν για τρεις δεκαετίες, απηχώντας την κινηματογραφική δομή των έργων της και την κατανόησή της για την ιστορία και τον χρόνο. Πολλά από τα πλέγματα εξερευνούν ιστορίες αγάπης και απώλειας από την αρχαιότητα, όπως στο «Orpheus Dying» (2024), όπου ένας πίνακας μπαρόκ του 1866 του Émile Lévy συνδυάζεται με μια φωτογραφία του εραστή της Γκόλντιν, Tony, το 1977.
Οι οπτικοί παραλληλισμοί είναι εντυπωσιακοί, καθώς και οι δύο φιγούρες βρίσκονται σε σχεδόν πανομοιότυπες, σαγηνευτικές θέσεις. Η κοινή παλέτα και η απόκοσμη σκίαση των δύο σκηνών θολώνουν τα όρια μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, της υψηλής τέχνης και της προσωπικής αφήγησης, καθιστώντας τη σύνδεσή τους σχεδόν σουρεαλιστική και προκαλώντας την ευχαρίστηση και την ταραχή που προκαλεί και το σύνδρομο Stendhal.
Τα περίπτερα μέσα στην γκαλερί σχεδιάστηκαν από την Γκόλντιν σε συνεργασία με τη Γαλλολιβανέζα αρχιτέκτονα Hala Wardé. Κάθε δομή έχει σχεδιαστεί για να φιλοξενεί το αντίστοιχο φιλμ, δημιουργώντας ένα Gesamtkunstwerk, ένα συνολικό έργο τέχνης που συνδυάζει αρχιτεκτονική, εικόνα και ήχο.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η Ναν Γκόλντιν ερεύνησε άφοβα τα βάθη της ανθρώπινης κατάστασης, απαθανατίζοντας ακατέργαστες στιγμές από την καθημερινή ζωή που αποκαλύπτουν καθολικές εμπειρίες αγάπης, απώλειας αλλά και τις αλήθειες που μας συνδέουν όλους. Αντλώντας από την ίδια συνειρμική παρόρμηση, παρουσιάζει το νέο της έργο, με την κάμερα να γίνεται η φωνή μιας από τις μεγαλύτερες αφηγήτριες του κόσμου της τέχνης σήμερα.
