Ο ΜΑΡΤΙΝ ΕΪΜΙΣ ΠΕΘΑΝΕ προχθές στα 73 του, ανήμερα της πρεμιέρας στις Κάννες μιας από τις πιο σημαντικές ταινίες (αν όχι η πιο σημαντική μαζί με αυτήν του Σκορσέζε) του φετινού φεστιβάλ, του Zone of Interest του σπουδαίου Τζόναθαν Γκλέιζερ, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο προτελευταίο μυθιστόρημα του συγγραφέα που στα νιάτα μας υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος σταρ της αγγλικής λογοτεχνίας.
«Ο θάνατος είναι καλλιτέχνης, δεν είναι διανοούμενος» έγραφε στο τελευταίο του βιβλίο, το αυτοβιογραφικό Inside Story του 2020, στο εξώφυλλο του οποίου φιγουράρει ο ίδιος νεότατος, παρέα με τον άσπονδο φίλο του (και επίσης φανατικό καπνιστή) Κρίστοφερ Χίτσενς, ο οποίος πέθανε το 2011 από την ίδια ακριβώς ασθένεια με τον Έιμις (καρκίνο του οισοφάγου). «Ο θάνατος βοηθά. Ο θάνατος μας κρατά απασχολημένους. Διότι το να αποστρέφεις διαρκώς το βλέμμα είναι δουλειά πλήρους απασχόλησης».
«Το πρόβλημα με τη ζωή είναι ότι είναι άμορφη και γελοιωδώς ρευστή», έγραφε στο βιβλίο απομνημονευμάτων του με τίτλο Experience: A Memoir (2000), «χωρίς πλοκή, χωρίς κεντρικό θέμα, συναισθηματική και αναπότρεπτα κοινότυπη. Οι διάλογοι είναι φτωχοί ή τουλάχιστον βίαια άνισοι. Οι ανατροπές είναι είτε προβλέψιμες είτε κραυγαλέες. Και είναι πάντα η ίδια αρχή, και το ίδιο τέλος, για όλους».
Στο ίδιο βιβλίο κατέθετε τη δυσκολία ή τη ματαιότητα του να γράφεις για το σεξ και τα όνειρα στη μυθοπλασία: «Κάθε συγγραφέας ελπίζει ή προϋποθέτει με θράσος ότι η ζωή του είναι με κάποια έννοια υποδειγματική, ότι το συγκεκριμένο θα αποδειχθεί οικουμενικό. Και ο βασικός λόγος που καθιστά τόσο δύσκολο να γράψιμο για το σεξ είναι επειδή χάνεις το οικουμενικό και ενδίδεις στο συγκεκριμένο. Όλοι έχουμε διαφορετικές προτιμήσεις. Είναι αδύνατον να περιγράψεις το καλό σεξ. Ο Λόρενς και ο Απντάικ τα έδωσαν όλα, και πάλι όμως το αποτέλεσμα είναι αμήχανο και αβέβαιο. Το σεξ στα βιβλία μπορεί να είναι αστείο, αλλά όχι και πολύ σέξι. Ίσως το καλό σεξ είναι κάτι που η μυθοπλασία απλά δεν μπορεί να κάνει – όπως και τα όνειρα… Μπορεί να γράφει κανείς για όνειρα αρκεί η περιγραφή τους να εξαντλείται σε μισή πρόταση. Τα όνειρα παραείναι προσωποποιημένα. Όλοι ονειρευόμαστε, τα όνειρα όμως δεν αποτελούν μέρος της κοινής μας εμπειρίας».
«Το πρόβλημα με τη ζωή είναι ότι είναι άμορφη και γελοιωδώς ρευστή», έγραφε στο βιβλίο απομνημονευμάτων του με τίτλο Experience: A Memoir (2000), «χωρίς πλοκή, χωρίς κεντρικό θέμα, συναισθηματική και αναπότρεπτα κοινότυπη. Οι διάλογοι είναι φτωχοί ή τουλάχιστον βίαια άνισοι. Οι ανατροπές είναι είτε προβλέψιμες είτε κραυγαλέες. Και είναι πάντα η ίδια αρχή, και το ίδιο τέλος, για όλους».
«Μια από τις πραγματικότητες του 21ου αιώνα είναι ότι η ιστορία επιταχύνεται διαρκώς», έλεγε σε μια συνέντευξή του προ δεκαετίας. «Είμαστε όλοι σ' ένα ξέφρενο τρενάκι του λούνα παρκ. Υπάρχουν υπαρξιακές απειλές που μέχρι και πρόσφατα δεν είχαν αναγνωριστεί… Δεν θέλω να γίνω μελό, όλα όμως αρχίζουν να μοιάζουν πιο όμορφα τώρα που ξέρω ότι δεν θα είμαι εδώ για πάντα. Όπως και για τον μελλοθάνατο στη φυλακή, το νερό έχει θεσπέσια γεύση, ο αέρας είναι γλυκός, ακόμα κι ένα σάντουιτς μπορεί να φέρει δάκρυα στα μάτια…».
