Γεννήθηκα στο Τσιεντάν της Κίνας, έναν αρκετά μεγάλο νομό, σε μια πόλη που λέγεται Γουοντζό. Το 1991, όταν ήμουν πολύ μικρή, οι γονείς μου μετανάστευσαν στην Ιταλία και μεγάλωσα στη Ρώμη ‒ οι αναμνήσεις μου από τη Ρώμη είναι πολύ θολές. Μετά από πέντε χρόνια, όταν ήμουν εννιά χρονών, ξαναγυρίσαμε στην Κίνα και έκανα εκεί τη δεύτερη τάξη του δημοτικού. Η χώρα είχε αλλάξει πάρα πολύ, είχε υποστεί συγκλονιστικές αλλαγές λόγω της κατεδάφισης των κτιρίων σε πολλές περιοχές και της αναδόμησης των πολυκατοικιών. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Μετά πήγαμε πάλι στην Ιταλία, στην αρχή στο Μιλάνο, όπου ήταν οι συγγενείς μας ‒είχε μεταναστεύσει όλη η οικογένεια‒ και μετά στη Ρώμη. Έπρεπε να μάθω ξανά μια νέα γλώσσα και να προσαρμοστώ στο νέο περιβάλλον.
• Ευτυχώς, δεν ξέχασα τα κινέζικα, γιατί πήγα σε ένα σχολείο που στην τάξη μου οι μισοί μου συμμαθητές ήταν Κινέζοι. Ζούσαμε σε μια περιοχή που ήταν πολυ-πολιτισμική, ήμουν σε ένα σχολείο με παιδιά απ’ όλο τον κόσμο, Κινέζους, Αφρικανούς. Το 1/3 των παιδιών ήταν απ’ την Κίνα, το 1/3 απ’ την Αφρική και το 1/3 ήταν οι Ιταλοί.
• Στην Ελλάδα ήρθαμε το 2000. Οι γονείς μου είχαν μια μικρή επιχείρηση και κάποια στιγμή άνοιξαν ένα εστιατόριο στον Πειραιά. Το 2003, επειδή έγινε το SARS, το μαγαζί έκλεισε. Οι γονείς μου χώρισαν και η μαμά μου γύρισε στην Ιταλία. Το 2006 έφυγα από τον Πειραιά και εγκαταστάθηκα στην Αθήνα. Σπούδασα στο Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων οικονομία-διοίκηση.
Οι Κινέζοι ονομάζουν την Ελλάδα «ο άλλος μεγάλος πολιτισμός», είναι μια χώρα που σέβονται πολύ και την αγαπούν. Όταν σκέφτονται την «Ελλάδα» οι Κινέζοι σκέφτονται κάτι πάρα πολύ καλό, τους αρέσει ο πολιτισμός, η Ιστορία, είναι πάρα πολύ ελκυστικά αυτά από μόνα τους, ικανά να κάνουν κάποιον να έρθει στην Ελλάδα.
• Το 2000, που ήρθαμε στην Ελλάδα, δεν υπήρχαν πολλοί Κινέζοι και επειδή ο πατέρας μου είχε εστιατόριο και βοηθούσα στο μαγαζί, έπρεπε να μάθω ελληνικά, για να μπορώ να συνεννοηθώ. Ο μπαμπάς μου προσέλαβε μια δασκάλα η οποία μου έκανε ελληνικά κάθε μέρα, πρωινές ώρες, για πάνω από έναν χρόνο. Μετά γράφτηκα σε ένα σχολείο, στο λύκειο, και συνέχισα τις σπουδές μου. Η αρχή ήταν πολύ δύσκολη, αλλά μετά από ένα-δυο χρόνια ήταν καλά. Μου άρεσε που μάθαινα τη γλώσσα, στον ελεύθερο χρόνο μου άκουγα ραδιόφωνο ‒ μου άρεσε να ακούω διαλόγους, κι επειδή ήμουν μικρή, ήταν πιο εύκολο να μάθω.
• Το όνειρο που είχα μικρή ήταν πολύ κοντά σε αυτό που κάνω τώρα. Δηλαδή να πηγαίνω ταξίδια, να γνωρίζω κόσμο, να πειραματίζομαι, να καταλαβαίνω διάφορες κουλτούρες. Ένα διάστημα ήμουν συνοδός σε ομάδες τουριστών ‒ μου αρέσει αυτή η επαφή. Μιλάω κινέζικα, μάνταριν, μια γλώσσα που δεν τη μιλάνε πολλοί στην Αθήνα. Είναι πολύ δύσκολη και πρέπει να την ξέρεις πολύ καλά για να τη μιλήσεις. Το άλλο μου όνειρο μου ήταν να κάνω οικογένεια ‒ και αυτό το πραγματοποίησα, έχω έναν γιο και μια κόρη.
• Πριν από τον κορωνοϊό συνεργαζόμουν με γραφεία που φέρνουν Κινέζους τουρίστες στην Ελλάδα και τους συνόδευα σε ταξίδια. Μετά τον κορωνοϊό σταμάτησε όλο αυτό γιατί δεν έρχονται πια, σιγά σιγά όμως θα ξεκινήσει κι αυτό. Ήδη με παίρνουν για να συνοδεύσω οργανωμένα γκρουπ που έρχονται για μπίζνες ή για επίσκεψη σε κρατικούς φορείς. Κάνω τη διερμηνέα, πλέον, όχι την ξεναγό, γιατί έχω οικογένεια και δεν θέλω να λείπω πολλές μέρες απ’ το σπίτι. Κάποια στιγμή δούλευα και σε μια εταιρεία που ασχολείται με το real estate. Υπάρχει μεγάλη ζήτηση γενικά για ακίνητα στην Αθήνα και στην Ελλάδα από Κινέζους επενδυτές. Αυτοί είναι το μεγαλύτερο ποσοστό στο πρόγραμμα Golden Visa, που ισχύει μέχρι το τέλος Απριλίου. Αν αγοράσεις σπίτι ή σπίτια αξίας 250.000 ευρώ μπορείς να κάνεις αίτηση για διαμονή για τρεις γενιές μιας οικογένειας. Ισχύει για πέντε χρόνια. Μόλις τα παιδιά γίνουν 18 χάνουν την άδεια, πρέπει να πληρώσουν ένα παράβολο, αλλά μπορούν να ξαναγοράσουν βίζα.
• Τα ακίνητα που αγοράζουν οι Κινέζοι είναι για επένδυση, αυτοί που έρχονται για να μείνουν εδώ είναι πάρα πολύ λίγοι. Ο βασικός λόγος που πληρώνουν τόσα λεφτά είναι για να αποκτήσουν τη βίζα, κι αυτό είναι πολύ βασικό αυτό, γιατί τους δίνει ένα διαβατήριο για να έρχονται στην Ευρώπη. Επίσης, αγοράζοντας ένα σπίτι, έχουν μια περιουσία που τους επιτρέπει να έχουν κάποιο εισόδημα, γιατί στην Ελλάδα πληρώνουν φόρους, ασφάλειες ‒ έχουν έξοδα τα σπίτια. Αυτήν τη στιγμή αγοράζουν παντού στην Αθήνα, αρκετά στα Εξάρχεια, στα νότια προάστια – εκεί γίνεται χαμός.
• Ξέρω πάρα πολλές οικογένειες που δεν είναι πάμπλουτοι, είναι απλοί άνθρωποι, που έχουν δύο σπίτια, το ένα το νοικιάζουν και παίρνουν τα ενοίκια και στο άλλο μένουν. Υπάρχει και ένα ποσοστό Κινέζων που έρχονται εδώ για να πάνε τα παιδιά τους σε αγγλικά ή αμερικάνικα σχολεία της Αθήνας, γιατί στην Κίνα τα αντίστοιχα κοστίζουν τριπλάσια και είναι πολύ δύσκολο για κάποιον Κινέζο να σπουδάσει σε αυτά. Έρχονται εδώ, σπουδάζουν, και μετά πάνε στην Αμερική.
• Στην Ελλάδα είχα πολύ καλούς δασκάλους που με βοήθησαν και με επηρέασαν πολύ. Στην αρχή, όταν προσπαθούσα να μάθω ελληνικά, μου έδιναν κουράγιο, μου έλεγαν «τα πας πολύ καλά». Και η μητέρα μου, η οποία ζει τώρα στη Ρώμη, με έχει στηρίξει πολύ, σε κάθε μου βήμα. Με έχει μάθει πολλά πράγματα, είναι πολύ δυνατή γυναίκα. Είχα φίλους Έλληνες ως παιδί και έχω και τώρα, πιο πολύ τους γνώρισα μέσα από τη δουλειά μου. Με έχουν στηρίξει, και ακόμα με στηρίζουν, με έχουν μάθει πολλά πράγματα για τη δουλειά μου, πώς να είμαι επαγγελματίας.
• Στην Ελλάδα ζουν σήμερα περίπου 20.000 Κινέζοι, οι περισσότεροι στην Αθήνα. Ο μέγιστος αριθμός τους ήταν 35.000 το 2010, κάποια στιγμή είχαν μείνει πολύ λιγότεροι. Έφυγαν πάρα πολλοί, αλλά ξαναγύρισαν. Υπάρχει μια κοινότητα που κάνει ένα εμπόριο, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που άλλαξαν επάγγελμα και ασχολούνται με άλλα πράγματα, π.χ. με τον τουρισμό. Όταν ήρθαμε με τους γονείς μου υπήρχε νόμος που σου επέτρεπε να πας στην Ευρώπη, έπαιρνες άδεια. Τώρα μπορείς να έρθεις μόνο με τη Golden Visa, ή αν σε προσλάβει μια εταιρεία μεγάλη που θα σου εξασφαλίσει την άδεια παραμονής, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
• Υπάρχουν διάφορες κινέζικες κοινότητες στην Ελλάδα, αναλόγως της περιοχής. Υπάρχει κοινότητα στη Θεσσαλονίκη και μεμονωμένα κάποιες, σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, έχουν ανοίξει μαγαζάκια λιανεμπορίου.
• Οι Κινέζοι που είναι στην Ελλάδα δεν συγκρίνονται με τους Κινέζους στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, γιατί αυτές είναι πιο μεγάλες χώρες και έχουν άλλη παράδοση, πήγαν πιο νωρίς και οργανώθηκαν. Στην Αθήνα η Τσάινα Τάουν είναι μόνο κατ’ όνομα, ένα κτίριο, ενώ σε άλλες πόλεις είναι ολόκληρη περιοχή, υπάρχουν πολλά μαγαζιά, κάνουν μπίζνες, έχουν πολλές δουλειές. Τους περισσότερους Κινέζους της Αθήνας θα τους βρεις στο κέντρο, εκεί όπου κάνουν εμπόριο, στον Κεραμεικό, στο Μεταξουργείο. Βέβαια, μεταφέρθηκαν και σε άλλες περιοχές για να έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής και τώρα είναι διάσπαρτοι, ζουν όπου αγοράζουν σπίτι.
• Είμαι πολύ περήφανη που δημιούργησα οικογένεια γιατί δεν είχα καμία βοήθεια. Ο σύζυγός μου δούλευε παλιά στην εστίαση και τώρα θέλουμε να κάνουμε κάτι σχετικό με τον τουρισμό μαζί.
• Οι Κινέζοι ονομάζουν την Ελλάδα «ο άλλος μεγάλος πολιτισμός», είναι μια χώρα που σέβονται πολύ και την αγαπούν. Όταν σκέφτονται την «Ελλάδα» οι Κινέζοι σκέφτονται κάτι πάρα πολύ καλό, τους αρέσει ο πολιτισμός, η Ιστορία, είναι πάρα πολύ ελκυστικά αυτά από μόνα τους, ικανά να κάνουν κάποιον να έρθει στην Ελλάδα. Όταν έρχονται στην Ευρώπη την επιλέγουν πάντα ως πρώτη στάση, επειδή έχει τον πιο παλιό πολιτισμό, και τον πιο καλό.
• Το πρώτο πράγμα που θέλει να δει ο Κινέζος που θα έρθει στην Ελλάδα είναι η Ακρόπολη, μετά η Σαντορίνη. Η Ακρόπολη είναι το σήμα κατατεθέν της Ελλάδας, είναι προτεραιότητα όσων έρχονται στην Αθήνα. Για τη Σαντορίνη λένε ότι έχει το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα του Αιγαίου, γιατί όταν πέφτει ο ήλιος φαίνεται η αρχιτεκτονική της, που είναι κάτι μοναδικό: λευκά και μπλε σπίτια πάνω στον γκρεμό, χτισμένα πάνω στη λάβα. Αυτή η θέα για κάποιον Κινέζο είναι όνειρο ζωής.
• Μου αρέσει πάρα πολύ να ζω στην Ελλάδα, η Αθήνα έχει πάρα πολλές επιλογές, υπάρχουν μέρη για να ψωνίσεις στο κέντρο, να πας για καφέ, να βγεις, έχει ωραίο κλίμα, είναι βολική πόλη, ασφαλής. Όταν ήρθαμε στην Ελλάδα δεν είχαμε ρολά να κλείνουμε το μαγαζί μας, ενώ στη Ρώμη, όπου ήμασταν πριν, είχαμε ρολά ασφαλείας. Στην Ελλάδα το 2000 δεν υπήρχε φόβος, οι κλοπές ήταν κάτι σπάνιο. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα, έχει αλλάξει και η νοοτροπία των ανθρώπων.
• Η Αθήνα είναι μια ευρωπαϊκή πόλη που βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, αυτό την κάνει μοναδική. Επειδή είναι νότια, έχει πολύ ωραίο κλίμα. Δεν μου αρέσει που στο κέντρο είναι όλα στριμωγμένα, που οι δρόμοι έχουν πάντα κίνηση, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα είναι παντού, τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζει όμως κάθε ευρωπαϊκή πόλη. Μένω στο Μοσχάτο, που είναι μια μικρή συνοικία κοντά στη θάλασσα, με μεγάλους δρόμους, εύκολο πάρκινγκ, χωρίς ψηλά κτίρια, έχει και τον Ηλεκτρικό ‒ είναι μια ωραία γειτονιά.
• Μου αρέσει να κάνω ταξίδια, και μαζί με τα παιδιά μου, σε όλο τον κόσμο. Μου αρέσουν πολύ τα σουβλάκια, τα θαλασσινά. Με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που μιλάνε άσχημα, οι άξεστοι, αυτοί που χαλάνε τη δημόσια περιουσία ή την περιουσία των άλλων.
• Η ζωή με έχει μάθει να τα καταφέρνω μόνη μου, να προσπαθώ να κάνω ό,τι μπορώ χωρίς να ζητάω βοήθεια από κάποιον άλλο. Έμαθα έτσι ότι έχω πολλές δυνατότητες που δεν ήξερα ότι είχα, ότι μερικές φορές πρέπει να ρισκάρω για να έχω καλύτερο μέλλον.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
