Περίπου είκοσι δικαστές του ΣτΕ από τους συνολικά 51 συμβούλους έχουν αναβάλει 59 υποθέσεις 1.428 φορές για 5 έως 14 χρόνια.
Όλες αυτές οι υποθέσεις δεν έχουν παραπεμφθεί στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο μετά από αναιρέσεις που έχουν ασκηθεί επί αποφάσεων των Διοικητικών Εφετείων, κάτι που σημαίνει ότι έχουν μια πρόσθετη διαδρομή, στην καλύτερη περίπτωση, έξι ετών (χρόνος εκδίκασης σε Διοικητικό Πρωτοδικείο και Εφετείο, πιθανές αναβολές, δημοσίευση και θεώρηση αποφάσεων κ.λπ.), σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα.
Οι υποθέσεις για τις οποίες γίνεται λόγος αφορούν μόνο τις αναβολές που έχουν δοθεί πάνω από 24 φορές. Ο αριθμός των αναβολών, ανά υπόθεση, από 1 έως 24 φορές κυμαίνεται μεταξύ 4.000 και 5.000 κατά προσέγγιση, στο σύνολο των δικαστών του ΣτΕ.
Το 2016 ο αριθμός των καταθέσεων ήταν 4.680, το 2017 ήταν 3.741, το 2018 ήταν 3.650, το 2019 ήταν 3.522 και το 2020 ήταν 3.355. Σε προηγούμενα χρόνια ο αριθμός των αιτήσεων ακύρωσης στο ΣτΕ είχε φτάσει ακόμα και τις 13.000.
Δεκάδες υποθέσεις παραμένουν «παγωμένες» από 5 έως 14 χρόνια. Από τους περίπου 20 δικαστές τα 3/4 είναι γυναίκες και από τα στατιστικά στοιχεία προκύπτει ότι είναι πιο επιμελείς από τους άνδρες συναδέλφους τους. Σημειώνεται ότι ο ανώτατος αριθμός αναβολών για τον ίδιο λόγο είναι δύο φορές ανά διάδικο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχει κίνδυνος παραγραφής των αδικημάτων, συμπλήρωσης ανώτατου ορίου προσωρινής κράτησης (δηλαδή αποφυλάκιση) κ.λπ.
Ωστόσο, δικαστής στο ΣτΕ έχει δώσει 438 αναβολές σε 14 υποθέσεις που χειρίζεται, κρατώντας τες παγωμένες από 5 έως 12 χρόνια, χωρίς να τις δικάζει. Εκτός αυτού, ο ίδιος δικαστής έχει στα χέρια του υποθέσεις στις οποίες έχει δώσει 40, 35, 33, 30, 29, 27 και 25 αναβολές. Άλλη δικαστής έχει δώσει σε 10 υποθέσεις 290 αναβολές, με αποτέλεσμα αυτές να παραμένουν στα συρτάρια της επί 14 ολόκληρα χρόνια.
Η Ελλάδα πάντως είναι από τις πρώτες χώρες στη λίστα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για καθυστερήσεις στην έκδοση δικαστικών αποφάσεων, δηλαδή για υπέρβαση της εύλογης διάρκειας της δίκης, με τα επιβαλλόμενα πρόστιμα σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου να μην είναι ευκαταφρόνητου ύψους.
