Όπως είναι γνωστό, όλα τα ΜΜΕ του ΔΟΛ έχουν σιγήσει από χτες. Έχουμε γράψει για τα βάσανα που βιώνουν οι εργαζόμενοι -που δεν ξέρουν αν αυτή τη στιγμή είναι απεργοί ή άνεργοι- αλλά έχει ενδιαφέρον το πώς νιώθουν και οι αναγνώστες τους, για τους οποίους τα μέσα αυτά ήταν μια συντροφιά δεκαετιών.  

 

Πραγματικά πόσο ειρωνικό και στενάχωρο μοιάζει τώρα αυτό το τουίτ του πρώην πλέον, Πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα.

 

 

Ο κύριος Τζων Κίττμερ έφυγε απ' την Αθήνα, αλλά το νοιάξιμό του για την ελληνική πραγματικότητα δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Πριν από δύο μόλις μέρες τουίταρε από το Λονδίνο, ενθουσιασμένος που ανανέωσε τις συνδρομές του στα Νέα και το Βήμα, χαρούμενος που θα ξαναδιάβαζε, έστω και μακριά απ' την Αθήνα, δημοσιογράφους που εκτιμά.  

 

Μία μέρα αργότερα, οι εξελίξεις στον ΔΟΛ συντάραξαν το δημοσιογραφικό κόσμο της χώρας, και η χαρά του πρώην Πρέσβη μοιάζει να πέφτει στο κενό. Μπορεί να ανανέωσε τις συνδρομές, αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα λαμβάνει τις εφημερίδες. Τουλάχιστον μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα...

  

Θυμίζω πως πριν από καναδυό εβδομάδες,ο πρώην Πρέσβης κ. Κίττμερ έγραψε ένα εξαιρετικό αποχαιρετιστήριο γράμμα στους Έλληνες. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα:

  

Αγαπητοί μου φίλες και φίλοι,

Τα τελευταία 32 χρόνια ταξιδεύω στην πατρίδα σας. Το κάθε βήμα που έκανα, η κάθε κουβέντα που είχα με σας, ο καθένας από σάς που γνώρισα, το κάθε τι που έμαθα καθ'οδόν – ολ' αυτά υπήρξαν για μένα μια απερίγραπτη χαρά και προνόμιο. (...)

 

Αυτά τα πρώτα χρόνια των ταξιδιών μου εδώ, ο κάθε Έλληνας που συναντούσα φαινόταν ότι ήταν ο κομιστής και η ενσωμάτωση κάποιου μυστηριώδους, κάποιου απόκρυφου και, όμως, απλού νοήματος, στο οποίο εσείς οι Έλληνες είχατε πρόσβαση και το οποίο εμείς οι δυτικοί είχαμε ξεχάσει. Καθώς μάθαινα να προσαρμόσω τα αρχαία μου στη σύγχρονη εποχή, κάθε βραδύγλωσση κουβέντα που είχα, ήταν σαν να τραβούσε μαλακά το νήμα της αρχαιότητας από τους αιώνες στον σύγχρονο κόσμο. Όσο περισσότερο μάθαινα για τη γλώσσα σας, τα έθιμά σας, τη θρησκεία σας, την ιστορία σας, τη λογοτεχνία σας και τον πολιτισμό σας, τόσο περισσότερο σας αγαπούσα.

 

Ίσως να υπερέβαλλα. Ίσως να είχα κιόλας μπλεχτεί στο ρομάντσο του φιλελληνισμού. Ίσως να έβλεπα μόνο αυτά που ήθελα να τα δω. Αλλά μένω πλέον στην πατρίδα σας εδώ και τέσσερα χρόνια και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω αλλάξει γνώμη.

 

Βιώσατε εφτά πολύ δύσκολα χρόνια. Το γνωρίζω και γνωρίζω και τον αντίκτυπό του - και με λυπεί βαθιά. Αλλά σας ζητούσα να μην απελπίζεστε.

 

Ο δέκατος-ένατος αιώνας, παρά τις όποιες δυσκολίες, ήταν ένδοξος για σας. Το 1821, ανάψατε την φλόγα της λευτεριάς και αποδείξατε ότι, όσο δυνατά κι αν την χτυπούν οι άνεμοι, άπαξ και ανάψει, δεν σβήνει.

 

Αλλά ο εικοστός αιώνας, αν και ξεκίνησε καλά, αποδείχτηκε εν πολλοίς τραυματικός. Η ήττα στη Μικρασία, η ανταλλαγή πληθυσμών, οι δικτατορίες, η Κατοχή, ο Εμφύλιος, ο Ψυχρός Πόλεμος, η χούντα. Κι όμως, εσείς παραμένατε απτόητοι ως λαός κατά τη διάρκεια όλων αυτών. Κάθε φορά, βγαίνατε από τις περιπέτειές σας με το κεφάλι ψηλά και ακόμα πιο αποφασισμένοι. Οι συμπατριώτες μου δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτά που κάνατε για την πατρίδα μου, την Ελλάδα την ίδια και την λευτεριά, κατά τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάθε χρονιά της θητείας μου, στα στρατιωτικά κοιμητήρια της Κοινοπολιτείας στη Βόρεια Ελλάδα, την Κρήτη, τα μικρότερα νησιά και το Φάληρο, υπέβαλα τα σιωπηλά μου σέβη, σε όσους πλήρωσαν το έσχατο τίμημα για όλα αυτά τα θεμελιώδη ιδανικά στα οποία εσείς κι εμείς πιστεύουμε. (...) 

 

Το Σάββατο, [10 Δεκεμβρίου] θα ξεκινήσω ένα μακρύ, αργό ταξίδι μέσα από την Ευρώπη – επιστρέφω πίσω στο Λονδίνο, όπου θα αναλάβω τα καθήκοντά μου ως Διευθυντής του τμήματος των Υπερπόντιων Εδαφών στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ο σύντροφός μου, Ντέιβιντ, κι εγώ θα πάρουμε μαζί μας τις πιο δυνατές και χαρούμενες αναμνήσεις από την επαγγελματική μας σταδιοδρομία αλλά και την προσωπική μας ζωή στην Ελλάδα. Για όλες αυτές τις αναμνήσεις, χρωστάμε ευγνωμοσύνη σε σας : τους Έλληνες φίλους μας. Εσείς κάνατε αυτά τα τέσσερα χρόνια, για εμάς τουλάχιστον, ανεκτίμητα. Στο βρετανικό διπλωματικό σώμα, οι πρέσβεις δεν διορίζονται δεύτερη φορά σε χώρα όπου ήδη έχουν υπηρετήσει. Οπότε, τελείωσε οριστικά η διπλωματική μου καριέρα στην Ελλάδα. Αλλά μην έχετε καμία αμφιβολία: θα ξανάρθουμε. Για διακοπές, για τις ακαδημαϊκές μου σπουδές, για να δούμε τους φίλους μας εδώ. Άρα, δεν πρόκειται για «αντίο» αλλά για «στο επανιδείν».

 

Εύχομαι σε όλους σας ειρήνη, χαρά και κάθε καλό για Χριστούγεννα, το Νέο Έτος και το μέλλον.
Πάντα φίλος σας,
Τζων Κίττμερ
6 Δεκεμβρίου 2016