ΦΩΤΙΑ ΤΩΡΑ

Δεν χρειάζεται τα μπίτια η Άλκηστη Πρωτοψάλτη

Δεν χρειάζεται τα μπίτια η Άλκηστη Πρωτοψάλτη Facebook Twitter
20

Το νέο βίντεοκλίπ της Άλκηστης Πρωτοψάλτη "Θέλω τη γιορτή" είναι καλό, το ίδιο και το τραγούδι (στίχοι Νίκος Μωραϊτης / μουσική Νίκος Αντύπας). Τουλάχιστον εγώ το βρήκα καλό. 

Με την ευκαιρία όμως θέλω να γράψω μερικά πράγματα που σκέφτομαι για την Πρωτοψάλτη εδώ και πάνω από 10 χρόνια. 

Μέχρι τότε οι δίσκοι της ήταν ο ένας καλύτερος απ' τον άλλον - ειδικά από τότε που βρήκε τη φωνή της χάρη στα τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου. Παρ' ό,τι αξεπέραστοι και οι δύο, η Πρωτοψάλτη έκανε πολύ καλή μουσική και με τον Σπανουδάκη αλλά και με τον Αντύπα - πχ. το άλμπουμ Σαν Ηφαίστειο, που περιείχε το Διθέσιο (το υπέροχο τραγούδι που πειρακτικά αποκαλώ "το There is a Light That Never Goes Out" της χώρας μας). 

Όταν μεταπήδησε όμως στην Heaven -και δεν το λέω επειδή είμαι εναντίον των μεγάλων εταιριών, καθόλου- η Πρωτοψάλτη από σπουδαία και ξεχωριστή τραγουδίστρια, μοιάζει να σύρθηκε παρά τη θέλησή της σε μια σαχλή, νεανική εμπορικότητα. Με διαλείμματα βέβαια, όμως η αίσθηση που μου άφηναν τα σουξέ της -άλλα ήταν διασκευές σύγχρονων νεανικών επιτυχιών τύπου Nickelback, άλλα είχαν μπίτια, άλλα τα διαφήμιζε σε μπαλκόνια τραπεζών, μην πω καν για την διασκευή που είχε ως αποτέλεσμα το Θωμά Είσαι Σπίτι/Χαβάη- ήταν μια αίσθηση κυνηγιού της επιτυχίας και της νεανικότητας. Δεν έβαζε πια η ίδια τον πήχη, δεν δημιουργούσε μια νέα μουσική/πολιτιστική πρόταση, μόνο προσπαθούσε να κερδίσει τις νέες γενιές με πιασάρικες οπερετικές μελωδίες (όπου κάθε φωνήεν έπρεπε να το τραβά τουλάχιστον 15 δευτερόλεπτα) και με κόλπα μουσικά και διαφημιστικά. 

Ποια; Η Άλκηστη Πρωτοψάλτη, η πιο cool -κατά τη γνώμη μου- τραγουδίστρια της χώρας. Η γυναίκα που στα '80ς ήταν γνωστή εκτός των άλλων για το Κυκλοφορώ κι Οπλοφορώ και τη Σωτηρία της Ψυχής και στα '90ς για τα Λαϊκά, το Ανθρώπων Έργα, τη Λάβα και το Διθέσιο, έμοιαζε να κυνηγά στα '00ς μανιασμένα το νεανικό τηλεοπτικό κοινό. Και μπορεί να έγινε γνωστή στη νέα γενιά, αλλά για ποιο πράγμα; Για μια διασκευή στο This is How You Remind Me και στο Πάμε Χαβάη.

Βέβαια τα λέω έξω απ' τον χορό. Στα μάτια μου η Πρωτοψάλτη είναι σπουδαία έτσι κι αλλιώς, οπότε δεν καταλαβαίνω τις δισκογραφικές της κινήσεις (με εξαίρεση έναν δίσκο με την Ρεμπούτσικα, σχετικά πρόσφατα). Όμως η ίδια θέλει προφανώς να ακουστεί από νεότερους, κι οι εταιρίες θέλουν να αποδώσει η επένδυση που έκαναν πάνω της.

Οπότε φτάνουμε στο σήμερα:

Ένα εντυπωσιακό, καλόγουστο βίντεοκλίπ (σκηνοθεσία Απόλλων Παπαθεοχάρης).

Πάρα πολύ ωραίοι στίχοι. Καλή μουσική.

Αλλά κάπου στο ρεφρέν, σαν να ήταν υποχρεωμένο, ξεπροβάλλει ένα ψόφιο, εντελώς ξεπερασμένο μπιτ, γελοιοποιώντας το τραγούδι. 

Το "Η γιορτή που μου χρωστάς" που ανέβηκε σήμερα στο YouTube συμπυκνώνει την πρόσφατη καριέρα της Α. Π. με τον πιο εύγλωττο τρόπο: Οι στίχοι νοσταλγικοί, αγγίζουν τους μεγαλύτερους ("χαρτοπόλεμος" κλπ) και η παραγωγή δειλά ψευτονεανική -εξαιρετικά παλιομοδίτικη, με "νεανικό ύφος" που θα ακούγονταν φρέσκο πριν από 20 χρόνια, μ' ένα δειλό αχρείαστο μπιτ που, έτσι χαμηλωμένο όπως παίζει, στην ιδανική περίπτωση θα χαροποιήσει τους νέους και θα αγνοηθεί συγκαταβατικά απ' τους μεγαλύτερους.

Μπορεί ο δίσκος να μην είναι όλος έτσι, αλλά μια με μπιτ, μια με ντουέτα με τον Χαρούλη, προσπαθώντας να προσελκύσει και μεγάλους και μικρούς -χορευτικούς και έντεχνους-, η μουσική της Πρωτοψάλτη μοιάζει υπολογισμένη - σχεδόν κατασκευασμένη για επιτυχία. Κι έτσι ωραία είναι, και μακάρι όντως να πιάσει στη νέα γενιά. 

Όμως εκτός αν είσαι η Μαντόνα και οσμίζεσαι τι παίζει γύρω σου και το οικειοποιείσαι πετυχημένα -φτιάχνοντας εσύ τη νεανική μόδα τελικά- καταλήγεις να μοιάζεις με ντροπιαστική μαμά που βάζει και χορεύει πχ. Μακαρένα, θεωρώντας ότι "αυτό δεν είναι τώρα της μόδας σ' εσάς τους νεολαίους;"

 

Δεν είναι πολλοί οι καλοί ενεργοί τραγουδιστές απ' τα παλιά, των οποίων η φωνή διατηρείται ακέραια. Η Πρωτοψάλτη είναι μία απ' αυτούς. Είναι κρίμα να δίνει την αίσθηση πως είναι απεγνωσμένη για επιτυχία, ειδικά όταν δεν είναι αυτή η περίπτωση!

 

Κάτω τα target group που καταπιέζουν τη δημιουργικότητα, ζήτω η αυθόρμητη μουσική της ψυχής. :)

 

 

 

 

20

ΦΩΤΙΑ ΤΩΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οι προβληματικές, βαθιά σεξιστικές δηλώσεις του Δημήτρη Παπανώτα για την «υστερία» των γυναικών - Μικροπράγματα

Mικροπράγματα / Οι προβληματικές, βαθιά σεξιστικές δηλώσεις του Δημήτρη Παπανώτα για την «υστερία» των γυναικών

«Υστερικές» όσες μιλούν συνεχώς για τα γυναικεία δικαιώματα και «τα θέλουν» όσες είναι θύματα καταπίεσης και δεν το καταγγέλλουν, μάς ενημερώνει ο υποψήφιος ευρωβουλευτής, Δημήτρης Παπανώτας.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΝΑ ΚΡΑΒΑΡΗ

σχόλια

16 σχόλια
Ελπίζω η τάχαμου ''νεανική'' heaven που κατά βάση δημιουργήθηκε για να πουλάει τα δισκάκια των τότε realities της και μετά πήρε και κάτι βανδήδες και μαζωνάκηδες, να μη χαντακώσει έτσι και την Αλεξίου που υπέγραψε εκεί.
Αγαπητέ Κύριε Δημοκίδη, δε σημαίνει ότι αν εσείς δεν θέλετε να εκσυγχρονίσετε τα ακούσματά σας και να παραμείνετε στη δεκαετία του 80 (τότε που γράφτηκε η Σωτηρία της ψυχής), ότι και οι καλλιτέχνες που ακούγατε το 80 δεν πρέπει να εκσυγχρονίζονται, με τον τρόπο που οι ίδιοι επιθυμούν και εκφράζονται. Επίσης δεν γνωρίζω πότε είδατε τελευταία φορά την κυρία Πρωτοψάλτη σε συναυλία, αλλά η ενέργεια και ο δυναμισμός της επάνω στη σκηνή (που δεν έχουν ούτε οι νέοι τραγουδιστές) εκφράζει από μόνη της πολλά μπήτια!!!!!!Επιπροσθέτως, ο κάθε δημιουργός έχει τη δική του άποψη για το μουσικό έργο που προσφέρει στο κοινό, και έγκειται στον κόσμο αν θα του αρέσει ή όχι, αν τον εκφράζει ή όχι αν τον εμπνέει ή όχι. Η επί 40ετίας διατήρηση της Α. Πρωτοψάλτη στην πρώτη γραμμή σημαίνει μάλλον ότι το κοινό την επιβραβεύει για τις μουσικές επιλογές της
Ευχαριστώ για το σχόλιο. 1) Την είδα πέρσι ή πρόπερσι λάιβ, για πολλοστή φορά, και ήταν όπως πάντα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ! 2) Τα ακούσματά μου είναι σύγχρονα κυρίως, απλώς υποστηρίζω ότι οι "σύγχρονες" παραγωγές της είναι ξεπερασμένες. Μακάρι να συνεργαστεί με έναν πιτσιρικά παραγωγό και να φτιάξει πραγματικά τωρινή μουσική, κανένα πρόβλημα μ' αυτό.
Ως οπαδός της τα έχω σκεφτεί κι εγώ τόσες φορές αυτά! Με εκφράζεις απόλυτα, Άρη - δεν έχει καμία ανάγκη από μπίτια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποια δεν είναι καλά, όπως για μένα το "Κάθε Φορά Που Με Κοιτάζεις" (πολύ ωραίοι στίχοι κι εδώ). Και η συνεργασία με τη Ρεμπούτσικα είχε το "μπιτ" της - το κάκιστο κατά τη γνώμη μου "Σε Όλα Τα Νησιά"!
Άρη συμφωνώ μαζί σου απόλυτα.Είχα γράψει την άποψή μου για την Πρωτοψάλτη σε μια συζήτηση γύρω από ένα άλλο άρθρο σου (για την Ασλανίδου νομίζω ήταν).Είναι πραγματικά κρίμα να παρακολουθεί κανείς την πορεία της Πρωτοψάλτη τα τελευταία χρόνια να είναι συνεχώς πτωτική.Και θα το ξαναπω, όπως το είχα γράψει και σε εκείνη τη συζήτηση:Δεν ξέρω πως τα πάει από πωλήσεις, δεν ξέρω αν τα live της παραμένουν συγκλονιστικά όπως παλιά αλλά ξέρω πως τραγούδια τύπου Χαβάη και το άλλο το Μια Μέρα Χαρά που τραγούδαγε σε μια διαφήμιση για μια τράπεζα είναι ντροπή.Και κυρίως είναι απίστευτη αδικία για μια φωνή σαν την Πρωτοψάλτη να ξεπέφτει σε τριτοτέταρτης ποιότητας ημι-jinglάκια για να... πούλησει; βγάλει λεφτά; κρατηθεί στην επικαιρότητα; δεν ξέρω...Το μοναδικό που ξέρω είναι πως τραγούδια όπως αυτά που έχουν ήδη αναφερθεί στα σχόλια (δεν υπάρχει λόγος να τα ξαναγράφω) είναι μεγάλη ιστορία και είναι ντροπή να την "φτύνει" έτσι γιατί της το λέει η Heaven (AN της το λέει η Heaven...).+ το αγαπημένο μου (ψιλοάγνωστο) διαμαντάκι της Πρωτοψάλτη:https://www.youtube.com/watch?v=ishdiKW13dM
Συγνώμη αλλά θα διαφωνήσω. Ο καλλιτέχνης έχει άποψη.Ναι βρίσκω τραγικές τις επιλογές της (νεώτερες) αλλά α) κανείς δεν την υποχρεώσε να υπογράψει με την Heavenβ) μια γυναίκα η οποία είναι χρόνια στην δισκογραφία και το παιχνίδι της θεωρώ πως έχει ή θα έπρεπε να έχει την διάυγεια του να προφυλλάσει νομικά τον εαυτό της απο το οποιοδήποτε καταχραστικό συμβόλαιογ) ακόμα και θύμα μιας κακής συμφωνίας να έπεσε δεν μπορώ να πιστέψω πως η Heaven ήταν τόσο "προνοητική" στο να κρατήσει με 5ετές συμβόλαιο μια καλλιτέχνιδα η οποία σίγουρα με αυτό το ρεπερτόριο ΔΕΝ πουλάει.Άξια των επιλογών της.
Συμφωνώ 100% με το άρθρο και είχα την ίδια άποψη όταν η Πρωτοψάλτη πήγε στην τότε "πιο εμπορική" Heaven. Κατά την προσωπική μου γνώμη, οι καλύτεροί της δίσκοι ήταν με Κραουνάκη και έπειτα με Νικολακοπούλου-Αντύπα. Αυτά τα κομμάτια έβγαζαν ψυχή και προκαλούσαν ανατριχίλα σε κάθε live. Όπως και ο πιο ώριμος δίσκος της ήταν οι "Υδρόγειες Σφαίρες", αλλά σαφώς με λιγότερη δημοτικότητα από το Ηφαίστειο, που το άκουγε και η κουτσή Μαρία.
ειναι φυσικο να κανει εμπορικο δισκο στην Heaven γιατι ο καθε διευθυντης δισκογραφικης θελει να πουλησει οποτε οδηγει τον τραγουδιστη σε λαθος προιον...επισης και τα νεανικα (και καλα) ακροατηρια
Γιατί έχω την εντύπωση ότι οι στίχοι της Νικολακοπούλου είναι ακαταλαβίστικοι; Τυχαίες λέξεις η μία δίπλα στην άλλη απλά για να δημιουργήσουν πρόταση χωρίς νόημα.Και απλά θεωρούμε ότι είναι αριστούργημα ενώ στην ουσία δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Αν έχω άδικο διορθώστε με, πιθανόν εγώ να μην πιάνω τα νοήματα. Θα είναι πολύ βαθιά.
Ασφαλώς κι έχεις άδικο. Οι στίχοι της θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αυθεντικοί, βιωματικοί, ειλικρινείς αλλά ούτε δυσνόητοι ούτε δύσκολοι. Είναι μια πάρα πολύ καλή στιχουργός. Στην καλή ελληνική μουσική, η οποία στήριξε την εξέλιξή της στην ποίηση και τους μεγάλους μας ποιητές, έχουμε πολύ δυσκολότερα τραγούδια, γεμάτα μεταφορές και συμβολισμούς. Οπότε δε θεωρώ τη Νικολακοπούλου δύσκολη ή ακαταλαβίστικη.
μ'αρέσει που βρήκατε καλόγουστο το βίντεο! νεράιδες ήταν αυτές? δεν προλάβαιναν να φτιάξουν μαλί και βγήκαν όπως να ναι? και οι καθήμενοι να τσουγκρίζουν τα ποτήρια στη "γιορτή", με ύφος "άντε να τελειώνουμε"? απ'όλων και ότι να ναι είναι το βίντεο!
Δίκιο ,και ναι, είναι πράγματι σπουδαία τραγουδίστρια.Οι συνεργασίες της με Κραουνάκη-Νικολακοπούλου ,θα μείνουν νομίζω στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.Και ορισμένα του Αντύπα επίσης τραγούδια ,που έχει πει, μου αρέσουν.Από κει και μετά...μέτρια πράγματα.Εμένα πάντως η ερμηνεία της στο, Θεός αν είναι ,εδώ https://www.youtube.com/watch?v=xOsUhsf1vxc&hd=1με ανατριχιάζει.
Πάρα πολύ ωραίοι στίχοι;Καλή μουσική;Εντυπωσιακό και καλόγουστο το διαφημιστικό βιντεοκλίπ του μουσικού οίκου Νικοτιάν;Τον τύπο με το μουστάκι τον είδες;
Θυμάμαι την αποκάλυψη που ήταν η συναυλία της στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (νομίζω) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου, όπου με ελάχιστα μέσα έβγαζε την μεγαλοπρέπεια μιας πραγματικής ντίβας. Αυτό που ακολούθησε είναι, τουλάχιστον, μέτριο.