ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

που μας θύμησε την υπέροχη ταινία "Το ημέρωμα της στρίγκλας". Την παρακολουθήσαμε με τον άντρα μου αναρρώνοντας από εποχιακή ίωση. Συγκινήθηκα, είχα να τη δω από μαθήτρια....

Απορώ και πραγματικά λυπάμαι πολύ για όσα συμβαίνουν τριγύρω μας!!!Ακόμα να γυρίσει ο τροχός....

Δεν έχω κοιμηθεί ώρα, σε σκέφτομαι, χρειάζομαι πρωινό και το ψυγείο είναι άδειο.... Θα σηκωθώ για αρχή να πάω στο φούρνο, πριν πεθάνω της πείνας.

Είμαι μόνο 18 χρόνων και 120 κιλά..ούτε που κατάλαβα πως έφτασα σε αυτό το σημείο..εξαιτίας των κιλών έχασα πολλά πράγματα και εμπειρίες..ευτυχώς δεν έχασα το μοναδικό άνθρωπο που αγαπάω..το αγόρι μου..όμως και πάλι έχασα εμπειρίες μαζί του αφού δεν θέλω να βγαίνουμε γιατί ντρέπομαι

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έφτανα σε τέτοιο σημεία..να φοβάμαι στο ίδιο μοθ το σπίτι..ο πατέρας μου πάντα νευρικός και σήκωνε και χέρι στην μάνα μου όμως τώρα τελευταία έχει γίνει πολύ χειρότερος πίνει πολύ μεθάει και κάθε βράδυ έχουμε φασαρίες..και ο λόγος γιατί θέλει να έχει το πάνω χέρι σε όλα..και αν φύγουμε εγώ η αδελφή μοθ και η μάνα μου δεν θα έχουμε χρήματα για τίποτα..δεν θέλω να ζω μια τέτοια ζωή με φόβο και φωνές.. οποίος δεν το έχει ζήσει δεν θα καταλάβει ποτέ

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια που σπουδάζω κάνω πολύ παρέα με κάποια παιδιά και ένας από αυτούς πριν περίπου έναν μήνα μου έκανε ερωτική εξομολόγηση.. Η αλήθεια είναι ότι κατά καιρούς μου πέταγε σποντίτσες και αυτός και οι υπόλοιποι φίλοι για αυτόν,αλλά δεν έδινα τόση βάση και τα έπαιρνα πιο πολύ στην πλάκα, γιατί πολλά λέγονταν βράδυ που μπορεί να είχαμε βγει-ψιλοπιεί. Στο θέμα τώρα, εγώ μέχρι τότε δεν τον είχα δει έτσι, αλλά μετά από αυτό κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μου είναι αδιάφορος και μέσα στην παρέα μαζί του επικοινωνούσα περισσότερο γιατί μοιάζουμε αρκετά σαν χαρακτήρες.. Όταν την επόμενη μέρα του πρότεινα να βγούμε να μιλήσουμε αυτός τα πήρε όλα πίσω και μου είπε ότι έτσι για πλάκα μου τα είπε και αυτό με πλήγωσε πάρα πολύ..Αλλά το έκοψα εκεί..μετά από λίγο καιρό όμως σε ένα πάρτυ που είχαμε ψιλοπιεί με πήρε αγκαλιά και έκανα να τον φιλήσω και με απέφυγε, επειδή είμαστε φίλοι και αυτό δεν πρέπει να το χάσουμε..περνάει λίγος καιρός ξανά πάρτυ αράζω στην βεράντα και έρχεται και μου κατεβάζει ένα σεντόνι ότι τα εννοούσε όσα είχε πει, ότι θυμάται που πήγα να τον φιλήσω αλλά δεν ξέρει αν αξίζει να κάνουμε κάτι έτσι σαν φίλοι γιατί μετά θα είναι τέρμα άβολο, του λέω ένα "εσύ ξέρεις καλύτερα" και φεύγει..Μετά από αυτό προσπαθώ να απομακρυνθώ ψιλοκόβω σχολή για να διαβάσω μέχρι που τους πετυχαίνουμε πάλι έξω τους χαιρετάμε όλα καλά, και έρχεται να με ρωτήσει γιατί δεν τον χαιρέτησα πιο προσωπικά, μετά χάνεται για κάποια ώρα πάω και εγώ σε κάτι άλλους γνωστούς από σχολή και όταν επιστρέφω τον ακούω να λέει ότι δεν παίζει τίποτα καλό και ο κολλητός του να τον ρωτάει γιατί δεν πάει να χωθεί σε μια που από ότι κατάλαβα μιλούσε και νωρίτερα και ο φίλος μου να απαντάει ότι δεν έχει πιει αρκετά.. Στο ερώτημα γιατί κατεβάζω αυτό το σεντόνι είναι, γιατί τον έχω ερωτευτεί και πάει να σπάσει το κεφάλι μου, γιατί πονάω που είναι αποφασισμένος να με αφήσει πίσω και γκομενίζει και γιατί δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω και αν υπάρχει καμία ελπίδα... Αν ήταν άλλος θα τον είχα βαφτίσει μαλάκα και θα είχα φύγει αλλά σε αυτήν την περίπτωση που τον ξέρω δεν μπορώ να το κάνω...

Καλησπέρα. Ας μου πει κάποιος εκ πείρας.... είναι φυσιολογικό όταν κάνεις ψυχοθεραπεία (κάνω 2 χρόνια μέχρι στιγμής) να έχεις τα ups and downs σου ανά περιόδους;;;; Τι πράγμα είναι αυτό ρε παιδιά;;; τους τελευταίους 2 μήνες κοντεύω να τρελάθω, μου κολλάνε κάτι εμμονές όλη την ώρα για άσχετα πράγματα. Σκέφτομαι μήπως δεν είναι καλός ο ψυχοθεραπευτής μου .....Αλλά δεν νομίζω.Τοση δουλειά έχουμε ρίξει. Απλά δεν περίμενα να "ξαναπεσω" πάλι ψυχολογικά.

Διατηρώ μια ελεύθερη σχέση,κάποιους μήνες τώρα,η οποία περιλαμβάνει ότι και μια κανονική,χωρίς την δέσμευση.Τον άνθρωπο αυτό τον εκτιμώ και ταιριάζω μαζί του αρκετα.Θεωρητικα,είμαστε ελεύθεροι να συσχετιστούμε και με αλλά πρόσωπα,αλλά δεν το κάνουμε,καθώς από πλευράς μου,δεν είναι του τύπου μου,και από πλευράς του,θέλει κάτι παραπάνω και είναι μάλλον ερωτευμένος.Επιπροσθετως έχουμε συμφωνήσει πως άμα συμβεί,οφείλουμε να το αναφέρουμε,από άποψη ειλικρίνειας.Στην παρουσα φάση,και συγκεκριμένα τον τελευταίο μήνα,με διεκδικεί έντονα ένας άντρας,από το ευρύτερο φιλικό μου περιβάλλον(πράγμα που το γνωρίζει ο άνθρωπος που έχω,την ελεύθερη αυτή σχέση) και με τον οποίο δεν έχω ούτε μισό κοινό.Γνωριζω πως δεν μου κάνει,για πολλούς λόγους,παρόλα αυτά νιώθω μια έντονη έλξη..που άμα αφεθω,κατ'ανάγκη θα συσχετιστω με δυο άντρες παραληλλα,πράγμα που δεν το θέλω.Επομενως θα πρέπει να αφήσω αυτόν που υπάρχει ήδη στην ζωή μου.Στο μυαλό μου,φαντάζει αδιανόητο να αφήσω τον άνθρωπο που επικοινωνώ για κάποιον που απλά με ελκύει ερωτικά,αλλά διερωτώμαι,μήπως στα 25 μου δεν θα έπρεπε να με νοιάζουν όλα αυτά και να κάνω ότι νιώθω;Να σημειώσω πως ως τώρα,έκανα πάντα ότι ένιωθα,και επωμιστηκα σαφώς τις συνέπειες.Πλεον θέλω να κάνω ότι μου αξίζει.Που το χάνω ;

Το σκ που μόλις μας πέρασε σιχαθηκα τον εαυτό μου! Νιώθω οργισμένος που έκανα πράγματα που κατεκρινα!!! Εύχομαι τουλάχιστον να μην τα ξανακάνω, νιώθω χάλια:(

Το ξέρω εγώ ξαναγράψει για αυτό το θέμα αλλά μόνο εδώ μπορώ να μιλήσω:/ δεν ξέρω τι να κάνω με.τη Σχολή μου καθολου:( το νιώθω ότι αυτό που θέλω εείναι η ιατρική όμως φοβάμαι να ξαναμπώ στη φάση των πανελληνίων από το φόβο της αποτυχίας ενώ ταυτόχρονα είμαι ηδη τρίτο έτος στο πολυτεχνειο (Δυστυχώς είναι 5 Χρόνια,πες 6 για να το βγαλω). Κατακτηριες σκέφτομαι μετα Αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το κάνω γιατί ως πότε θα με συντηρούν οι γονείς.. Και ταυτόχρονα δεν συνδυάζονται θεωρώ γιατί είναι και τα 2 πολύ απαιτητικά...Δεν ξέρω ρε.Παιδιά έχω φτάσει σε σημείο να με.πάει πίσω συνεχώς :(