ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Όταν δεν θα χεις όρεξη ούτε μουσική να ακούσεις, τότε να ανησυχήσεις. Ανησυχώ λοιπόν. Πότε θα σε ξεπέρασω??

Είστε υπέρ η κατά στο να στείλει μια κοπέλα αίτημα φιλίας σε αυτόν που της αρέσει;

Οσα ατομα εχω γνωρισει στην Αθηνα ολοι κατι εχουν, ψυχολογικα ο ενας μες την μιζερια ο αλλος, καταθλιψη ο αλλος. Και εγω δεν αντεχω, ουτε εγω ειμαι τοσο καλα ψυχολογικα και ολο συζηταμε για τη μιζερια μας χωρις να αλλαζει κατι. Βγουμε δε βγουμε.

Σου λενε αν έχεις θέματα πες το σε ένα κοντινό σου άτομο,ανοίξου και θα σε βοηθήσουν.Οτι πιο γελοίο έχω ακούσει,ίσως αν ανοιχτείς σε ένα ψυχολόγο να σε βοηθήσει(πρέπει να έχεις χρήματα φυσικά) αλλά οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν.Ειχα θέματα από την εφηβεία(μην από τα δημοτικό απλά δεν φαίνονταν τόσο)τα οποία δεν έχω ξεπεράσει για πολλά ευθύνονται οι γονείς μου για αλλά όχι.Εμμεσως έχω δώσει σημαδια αλλά όχι ευθέως γιατί ξέρω τις απόψεις τους.Ξερω πως σκέφτονται για τον ψυχολόγο,πως σκέφτονται για κάποιον ο οποίος είναι ψυχολογικά αδύναμος.Εχω περάσει σκαμπανεβάσματα,σε κάποια φάση πριν λίγους μήνες νόμιζα ότι χάνω το μυαλό μου ότι ήμουν για το τρελαδικο έλεγα και έκανα ότι ναναι δε με αναγνώριζα.Ειχα αποφασίσει να τους πω ότι πρέπει να πάω σε ψυχολόγο μέχρι που ήρθε πάλι η κουβέντα στα γνωστα και το βουλωσα.Ξερω ότι δεν θα φύγει ποτέ το έχω πάρει χαμπάρι αλλά ο σκοπός μου τα τελευταία χρόνια δεν είναι να βελτιωθώ εγώ αλλά να μην προκαλώ πόνο στους άλλους.Νιωθω τύψεις γι'αυτό δεν κάνω σχέσεις σκέφτομαι πόσο θα καταστρέψω τον άλλον.Στον μικρό μου αδελφό που είναι στην εφηβεία έχω πάρει ένα βιβλίο για mental health issues τουλάχιστον να μην υποφέρει όπως εγώ.....

Άλλη μια φορά που θα γράψω εδώ τις σκεψεις μου ενώ είμαι μέσα στο μετρό... Το είπα και το έκανα τελικά. Τον μπλοκαρα από παντού και έφυγα. Δεν τον ξαναενοχλησα. Πάνε 2 εβδομάδες από τότε και νιωθω καλά. Η σκέψη του πλέον μου φέρνει αηδία, απογοήτευση, θυμό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έπαιρνα τη γαμ@@@νη απόφαση να τον κάνω στη μπάντα. Ερχόταν για να πάρει αυτό που ήθελε και ξανά έφευγε. Ήξερε ότι έλιωνα γι αυτόν και το εκμεταλλευόταν. Είχε μάθει τα κουμπιά μου. Ό,τι και να έκανε, ξαναγύριζε με μια φθηνή δικαιολογία κι εγώ έκανα τα στραβά μάτια για να πάρω λίγα ψίχουλα ενδιαφέροντος. Ναι, έφταιξα! Μέχρι κι ότι έβγαινε με άλλες μου είχε πει. Αλλά που να καταλάβω εγώ... πιστευα ότι θ’ αλλάξει. Φταίω, το ξέρω. Αλλά ήμουν ερωτευμένη. Τι να την κάνουμε την καρδια; Δεν μας ακούει πάντα... Ωσπου μάζεψα πολύ οργή, έκανα το μπαμ, τον ξεφτιλισα, τον έστειλα στον αγύριστο και του είπα να πάψει επιτελους να είναι μαλ@κ@ς και να παίζει με τα συναισθήματα των άλλων. Τον σιχαθηκα. Κατέστρεψε ο,τι όμορφο ένιωθα γι αυτόν. Άντε τώρα να ξαναεμπιστευτώ άτομο...

Όπως πάει δε θα μου στείλει ποτέ μήνυμα.Θα μείνω στο κρεβάτι με ένα τηλέφωνο στο χέρι και την ελπίδα. Θα αλλάξω αριθμό τηλεφώνου για να μην έχω πια αυταπάτες.

Όσον αφορά τα προσωπικά σας πόσα ξέρουν οι γονείς σας;Τι τους λέτε;Χρειάζεται να ξέρουν;Ας πούμε για τον αδερφό μου γνωρίζουν λίγα μες στις άκρες για εμένα τα πάντα.Εχω την εντύπωση ότι για τον αδερφό μου δεν ενδιαφέρονται τόσο για είναι άντρας ενώ εγώ σαν κοπέλα αν κάνω το οτιδήποτε είναι λες και χάνω την αξία μου,δεν ξέρω εκνευρίζομαι.Δηλαδη είναι λες και το τι κάνουν εγώ σαν κοπέλα καθορίζει το αν θα μπορούν να κυκλοφορούν με το κεφάλι ψηλά(μου το έχουν πει κιόλας).Μου δημιουργεί τρομερή πίεση όλο αυτό.

Μαλωσα με τον αδερφο μου τοσο πολυ σε σημειο να ουρλιαζω και να με ακουσουν και οι γειτονες και να κλεισει η φωνη μου( εκεινη τη στιγμη πιστευα οτι για να κανω ετσι τρελαθηκα και οτι χρειαζομουν ηρεμηστικο, πρωτη φορα το ενιωσα). Μου δημιουργει τοσα νευρα οταν ερχεται στο σπιτι και ειναι τοσο ισχυρογνωμων. Ξεχασα να αναφερω πως συγκατοικουμε οι 2 μας γιατι σπουδαζουμε. Απο παλια μαλωναμε σαν ολα τα αδερφια αλλα οχι σαν σημερα..εγω ειμαι κοριτσι και παντα ημουν πιο ευαισθητη απο αυτον. Αλλα σημερα κατι τον επιασε...μου φωναζε για ακυρους λογους πολυ εντονα..πχ επειδη εσπασα την ηδη σπασμενη και κολλημενη τοστιερα μας καταλαθος και επειδη μια μερα καθως εμπαινα στο δωματιο σκονταψα στο καλωδιο ενος φωτιστικου με αποτελεσμα να ξηλωθει η μπριζα!! Δεν λεω οτι δεν φταιω αλλα δεν θεωρω πως αυτος ειναι λογος για να φωναζεις τοσο στην αδερφη σου. Με επιασε παραληρημα και ετρεμα μετα κλειδωθηκα στο δωματιο μου και δεν ηθελα να του ξαναμιλησω. Φωναζε παρα πολυ σε σημειο που τρομαξα..εχει πολλα νευρα και δεν μου αρεσει αυτο αλλα αναγκαζομαι να μεινω μαζι του. Ειναι αδερφος μου ναι αλλα αν δεν ταιριαζουμε στη συγκατοικηση τι να κανουμε..και δεν εχω τα χρηματα να νοικιασω μονη. Απλως εγω πληγωθηκα απο ολο αυτο και θελω να φυγω απο δω μεσα..δεν μπορει να καταλαβει ποσο με στεναχωρησε. Ακομα και αν ειχε νευρα απο πριν η κατι αλλο δεν με ενδιαφερει..εγω ο,τι και να ειχα δεν θα του φωναζα ετσι. Μπορει τοτε να νευριασα αλλα τωρα ειμαι πολυ απογοητευμενη...

Οι γονείς μ και κυρίως ο πατέρας μου έχουν τη τάση σε οτιδήποτε θέλω να κάνω να παρεμβαίνει κ συνήθως έχει αντίθετη γνώμη από τα θέλω μου. Πέρασα δύσκολα γιατί τους επέστρεψα κ ανακατεύτηκε στη σχέση μου όλη η οικογένεια μου, ήθελα να φύγω σεζόν ήταν αντίθετοι και πάλι δεν πήγα, τώρα σκέφτομαι να πάω εξωτερικό και μαντέψτε ποιος είναι αντίθετος........ Αλλα αυτή τη φορά δεν πρέπει να επιτρέψω να μη ζήσω αυτό οιυ θέλω κ να κάνω πάλι ότι νομίζουν εκείνοι καλύτερο. Πείτε κ σεις γνώμες η αν έχετε περάσει κάτι αντίστοιχο, μιλάμε για άτομο άνω των 25.

Για πόσο ακόμα θα πηγαίνουν όλα στραβά;;;