ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Περιμένοντας τον κολλητό μου στην πολυκατοικία να κατέβει ήμουν δίπλα στο θυροτηλέφωνο της πολυκατοικίας του.Ξάφνου άρχισα να ακούω μια μουσική πλησίασα και άκουγα σαν μια μελωδία στου ενός ενοίκου το θυροτηλέφωνο.Πολύ χαμηλή συχνότητα σαν αυτές που παίρνεις τηλέφωνο σε εταιρίες και σε έχουν στην αναμονή και ακούς τα τραγουδάκια τα χαλαρα.Τι φάση ;

Νιώθω τόσο πολύ ότι θέλω να μιλήσω σε κάποιον...

Καλησπέρα είμαι γυναίκα κ μου αρέσει μια συγκεκριμένη γυναίκα είναι η πρώτη φορά που δηλώνω ερωτευμένη με γυναίκα το θέμα μου είναι ότι δεν ξέρω αν νιώθει το ίδιο η αν θα φάω τα μούτρα μου το μόνο που ξέρω είναι πως ζηλεύει κάθε φορά πού θα με δει να μιλάω σε άλλους η σε άλλες κ συνέχεια εχουμε μια τεράστια κόντρα

Η συμφωνία ήταν από την αρχή της επικοινωνίας να μην μιλήσουμε για την προσωπική μας ζωή. Όταν βρεθήκαμε έδειχνε να με θέλει πολύ. Δε ζήτησε όμως σεξ. Ξαναήρθε και βρεθήκαμε ένα μήνα μετά. Με φίλησε. Μετά από πολλά διφορούμενα “σ’αγαπώ” σχεδόν ένα χρόνο, αποφάσισα να κόψω κάθε επαφή. Δε μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού φανερά ήταν παντρεμένος και δεν ήθελε εξωσυζυγική σχέση συνέχιζε να μου λέει πόσο μοναδική ήμουν και πόσο με αγαπούσε. Διάολε ας έλεγε αλήθεια κι ό,τι γινόταν.

Επικοινωνείς με κάποια από μακριά, έχετε γνωριστεί από σάιτ γνωριμιών. Δεν υπάρχει καμία υπόσχεση για κάτι, είναι τελείως χαλαρό, υπάρχουν σκέψεις για μετάβαση στον τόπο της τον άλλο μήνα, το ξέρει. Το Σάββατο ενημερώνει ότι θα βγει για ποτό. Όλα ΟΚ, μειώνει επικοινωνία Κυριακή, ακόμη περισσότερο Δευτέρα, την κόβει τελείως την Τρίτη. Της γράφω ότι έγινε αντιληπτό πως δε θέλει, όλα ΟΚ. Στέλνει μήνυμα Τετάρτη πρωί: ''Έχω πρόβλημα, θα επικοινωνήσω όταν νιώσω καλύτερα''. Αφού της απαντώ ότι ξέρω πως δεν πρόκειται να επικοινωνήσει πάλι, μέσες άκρες υπονοεί πως υπάρχει θέμα υγείας και εγώ δεν κατανοώ τον πόνο της. Το να μη θέλεις επιπλέον επικοινωνία για τον όποιο λόγο, είναι κατανοητό. Δε χρειάζεται να εξευτελίζεσαι προσπαθώντας να πείσεις τον άλλο ότι στερείται κατανόησης.

Παιδιά βοήθεια! Εδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει και βλέπω λίγο αλλιώς τον κολλητό μου. Μη φανταστείτε ότι έχει αλλάξει η στάση μου απέναντι του απλά έχω αρχίσει να μας σκέφτομαι μαζί και ότι μάλλον είναι κάποιος που θα ήθελα για σχέση. Υπάρχει θέμα όμως πέρα από το ότι είναι κολλητός μ. Με έχει μπερδέψει φουλ η συμπεριφορά του γιατί εγώ αποφασισα να μην χαλάσω την φιλια μας και να μην του δείξω κάτι αλλά αυτός την μια μου λέει ότι είμαι η μόνη που δεν έχει δει ερωτικά και την άλλη μου λέει ότι στα φιλικά γίνονται οι καλές σχέσεις. Γενικά όταν πετάει τέτοια το συνεχίζω και εγώ στην πλάκα αλλά κάποιες φορές φαίνεται επίμονος. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Όλοι οι φίλοι μας λένε ότι ταιριάζουμε και ότι είναι σαν να είμαστε μαζί... δεν ξέρω έχω μπερδευτεί με την στάση του

Όταν ήμουν νέα υπήρχαν λίγες φορές που είχα μεθύσει σε πάρτι . Δεν μπορώ να πω ότι το μετάνιωσα γιατί θα είναι ψέμα Αλλά συμβουλεύω το παιδί μου να μην το κάνει τώρα που είναι πρώτο έτος. Η απάντηση είναι: αφού και εσύ το έκανες μερικές φορές. Δε θα γίνω αλκοολικός, ούτε εσύ έγινες. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Φοβάμαι ότι αν πιεί παραπάνω μπορούν να κάνουν κακο στο παιδί μου. Ή μπορεί ο οργανισμός του να μην το αντέξει. Φοβάμαι. Νιώθω τύψεις.

Είμαι 23 χρονών και δεν έχω κάνει ποτέ σχέση, και νιώθω άσχημα για αυτό γιατί όλες έχουν ηδη ξεκινήσει, και το έχω μετανιώσει τωρα που πέρασαν τα χρόνια χωρίς να εχω κάνει τίποτα αν και δεν ήμουν ώριμη για σχεση τότε, τώρα όμως έχω ωριμάσει και αλλάξει και νιώθω έτοιμη τώρα για σχέση άλλα άμα γνωρίσω ένα αγόρι ντρέπομαι να του πω ότι δεν έχω κάνει σχέση και με κοροϊδέψει η φύγει. Και επίσης τώρα δεν έχω φίλες έχω όμως μια η οποία δεν θέλει να βγαίνει εξω της αρέσει να είναι στο σπίτι της και εμενα κάποιες φορές με ξενερώνει γιατί εγώ θέλω αν βγαίνω έξω και να περνάω καλά αν όμως είχα φίλες που ήθελαν να βγαίνουμε δεν θα με χάλαγε ισα ισα που θα ήμουν χαρούμενη και επίσης ειμαι εδώ και περίπου αρκετό καιρό άνεργη και ειμαι όλη μέρα κλεισμένη στο σπίτι και η μόνη έξοδος που έχω είναι να πηγαίνω γυμναστήριο τίποτα άλλο επειδή όπως είπα πριν δεν έχω φίλες για να βγαίνω. Και ειμαι πολύ στεναχωρημένη που μου συμβαίνουν όλα τα παραπάνω και θα ήθελα πολύ να μπορούσα να τα αλλάξω όλα αλλα επειδή δεν έχει γίνει τίποτα από αυτά να συνεχίσω να ελπίζω η δεν θα γίνει τίποτα πείτε μου τι να κάνω

Να είσαι νέο άτομο,να έχεις όρεξη να κάνεις πράγματα, να δημιουργήσεις δεσμούς αλλά να μην έχεις φίλους..άνθρωπο να πείς μια κουβέντα, μια καλημέρα, να βλέπεις άτομα στο δρόμο και να σκύβουν το βλέμμα να μην σε κοιτάξουν...Τις προάλλες κάθησα σε ένα καφέ μόνη...Παρατήρησα δύο φίλους και οι δύο με τα κινητά.. Επι μισή ώρα με τα κινητά... Αχ και να ήξεραν τι αγαθό έχουν στα χέρια τους κ δεν το εκτιμούν.. Κρίμα που πάντα εκτιμάμε όσα είχαμε μόνο όταν τα χάσουμε..

...Επανάσταση δεν γίνεται τίποτα. Βέβαια στο αρχικό μου κείμενο έχω ξεκινήσει με άλλα λόγια, πιο ζουμερά, αλλά είμαι σίγουρη ότι τα αφεντικά,δεν θα το ανέβαζαν, οπότε ας αρκεστώ σε αυτό το κείμενο. Έχω γνωστή που δουλεύει 8ωρο (σχεδόν 10ωρο) για 500 ευρώ. Κλαίγεται. Μία άλλη κάθεται σε μια δουλειά και σχεδόν την βρίζουν. Κλαίγεται. Και ο κατάλογος δεν σταματά. Τα παραπάνω παραδείγματα αντικατοπτρίζουν -νομίζω- την όλη κατάστασή μας. Όλοι κλαίγονται. Στο φιλότιμο μιας πιάνουν, ξυπνήστε! Όλοι φοβούνται να πουν στις 9 το βράδυ, όταν συνήθως κλείνει ένα μαγαζί ''ΤΩΡΑ ΦΕΥΓΩ''. Νιώθεις ενοχές. Μα καλά τόσο κακός/ η υπάλληλος είμαι; Μάντεψε. Δεν είσαι. Σου φωνάζει το εγώ σου (το καλό εγώ) που αναρωτιέται ''για ποιο λόγο φοβάμαι να φύγω; Αφού τώρα σχολάω. Όχι στις δέκα παρά''. Έχω βαρεθεί το κλάψιμο, αυτή τη σιχαμένη πια ηττοπάθεια! Αν ενώναμε τις δυνάμεις μας, όλοι και όλες που έχουμε φτάσει στο αμήν με αυτήν την κατάσταση και την πλήρη πια καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων (από ωράριο έως μπούλινγκ στον εργασιακό χώρο) θα σου έλεγα εγώ αν όλοι οι ιδιοκτήτες δεν θα στέκονταν σούζα στο μέλλον. Αν μια μέρα στο ωραίο Σύνταγμα κατέβαιναν άνθρωποι σκεπτόμενοι, αλλά και αποφασισμένοι να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους με κάθε τρόπο, θα σου έλεγα εγώ. Αλλά σε αυτό το κράτος του φρέντο, της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού με το ''έλα μωρέ, βγήκε και αυτή η μέρα'' δεν περιμένω τίποτα. Ας είμαι εγώ η τρελή, η φαντασμένη. Δεν με νοιάζει. Τα λόγια πια δεν κάνουν τίποτα. Ούτε αυτά που γράφω. Αμπελοφιλοσοφίες είναι. Δεν έχουν καμία αξία. Αμπελοφιλοσοφίες που μετά από άλλες δύο ''εξομολογήσεις'' πιο κάτω θα έχουν ξεχαστεί.