Παρασκευή βράδυ. Κατεβαίνω τη Συγγρού με κατεύθυνση τη μαρίνα Φλοίσβου. Στο Δέλτα τα αυτοκίνητα είναι σαν κάμπιες. Προχωρούμε με δυσκολία. Επιτέλους, στρίβω στο φανάρι με κατεύθυνση τη μαρίνα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών βολτάρουν. Το μέρος είναι ιδανικό. Δίπλα στη θάλασσα, με τα κότερα και τα ιστιοπλοϊκά σε παράταξη και στο βάθος η Καστέλα να φωτίζεται από βεγγαλικά. Το συγκρότημα Pier One με τα τρία μαγαζιά εστίασης, την casual Brasserie, το εστιατόριο Coquillage και την καινούργια άφιξη, το Bar-Resto Zinc, σφύζει από κόσμο.

Ανεβαίνω στο Zinc που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Ο χώρος είναι άπλετος και ανοιχτός ολόγυρα. Σε άμεση επαφή με το τοπίο. Η καρδιά του χτυπά στο κέντρο, εκεί που έχει πάρει θέση η μεγάλη μπάρα. Εντυπωσιακά κοκτέιλ και φίνες πιατέλες με finger food μοιράζονται οι παρέες στους λευκούς αναπαυτικούς καναπέδες. Το σκηνικό πλαισιώνεται από το ξύλινο ντεκ και τις κολόνες στην απόχρωση του πηλού. Γοητευτικό περιβάλλον. Το Zinc σου φτιάχνει τη διάθεση. Aπολαμβάνω τις όμορφες εικόνες μαζί με ένα λαμπερό ποτήρι σαμπάνιας. Πάνω στο τραπέζι με τα αέρινα λευκά λινά σουπλά προσγειώνεται μια μαύρη πιατέλα με ωραία στημένα finger food. Δαχτυλίδια κρεμμυδιού, καλοφτιαγμένα spring rolls με πάπια, sticks μοτσαρέλας και μικρά σαν μπιζού κεκάκια ψαριού. Ευχάριστος γευστικός πρόλογος που συνοδεύει την ανάγνωση του μενού. Εδώ ο σεφ Νίκος Μπαρτσώκας, που έχει θητεύσει για 8 χρόνια σε αστεράτα εστιατόρια του Λονδίνου, ξεδιπλώνει τη δημιουργική του διάθεση, παρουσιάζοντας ένα ελκυστικό μενού με άρωμα μεσογειακό.

Ξεκινήσαμε με δροσερή πράσινη σαλάτα με ανθότυρο και μαριναρισμένες ντομάτες με μπαλσάμικο. Για τη συνέχεια καλοφτιαγμένοι και νόστιμοι καβουροκεφτέδες με ρεμουλάντ σελινόριζας και εξαιρετικό ριζότο με μανιτάρια ceps και φλοίδες παρμεζάνας. Λίγο φρεσκοτριμμένο πιπέρι προσθέσαμε και απολαύσαμε τη μεστή γεύση του. Ακολούθησε ντελικάτο φιλέτο από πελαγίσιο λαυράκι σοτέ που συνοδευόταν από αέρινο πουρέ σελινόριζας και dressing από λάδι τρούφας και πράσινα φιστίκια. Ένα εξαιρετικό πιάτο, με το λαυράκι να διατηρεί τους χυμούς του, ενώ εκτίμησα το βελούδινο πουρέ σελινόριζας. Επίμονη επίγευση. Εξίσου ωραίο ήταν και το μαγιάτικο φιλέτο, ψημένο όμορφα, που συνοδευόταν από ελαφρά βρασμένη αλμύρα και λαχανικά. Τα λινγκουίνι με αστακό και τσίλι που προσγειώθηκαν στο διπλανό τραπέζι φάνταζαν λαχταριστά. Θα τα δοκιμάσω σε επόμενη επίσκεψη. Με δυσκολία κράτησα λίγο χώρο για τα γλυκά. Θεϊκή πάβλοβα με φράουλες και τάρτα λεμόνι που συνοδευόταν από δροσερό σορμπέ λάιμ.