Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist

Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
4
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Mr. Nice, 2007

 Τον Taxis, a.k.a Δημήτρη Ταξή, τον γνώρισα από τα κόμιξ του μέσα στις σελίδες της αγαπημένης βαβέλ, γύρω στο 2006.

Θυμάμαι, τότε, τον έψαξα και τον βρήκα στο πάλαι πότε myspace, και για αρκετό καιρό παρακολουθούσα κάθε του κίνηση.

Ήταν από τις πρώτες φορές που βλέπαμε τέτοια paste ups, και ειδικά τα έργα του της περιόδου 2006 με ενθουσίασαν.

Κάτι σαν κόμιξ αλλά όχι ακριβώς, κάτι σαν γκραφίτι αλλά όχι ακριβώς.

Όπως και να χει, τα λάτρεψα.

Ακολουθώ την πορεία του Taxis ακόμα, επτά ολόκληρα χρόνια μετά- και  αυτό μάλλον τον κάνει τον πιο αγαπημένο μου street artist.

Πιο πολύ απ' όλα, μου αρέσει αυτό το πολύ συγκεκριμένο μπλε χρώμα που χρησιμοποιεί στα μαλλιά από τις φιγούρες του, και οι παλιοί ασπρόμαυροι ροκαμπίλι πρίγκηπες του, που μου θυμίζουν τους "Σκληρούς Ροκάδες" από τα κόμιξ του Frank Margerin.

Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Αθήνα, 2010
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter

Μερικά πράγματα που ξέρω γι' αυτόν:

Ο Δημήτρης Ταξής γεννήθηκε τον Μάιο του 1983 στο Szczecin της Πολωνίας.

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, ασχολείται με το γκραφίτι από το 1998, και με την street art από το 2005.

Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
2006
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Gold Guns,2006

Το 2002 διακρίθηκε στο διαγωνισμό κόμικς νέων ταλέντων του περιοδικού "9" της Ελευθεροτυπίας, κι από το 2005 άρχισε να δημοσιεύει κόμικς στην Βαβέλ- περιοδικό κόμιξ και όχι μόνο.

Έχει εικονογραφήσει για την LIFO, το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ, το don't Panic, κ.α.

Είχε αναλάβει τη διεύθυνση φωτογραφίας στη μεγάλου μήκους ταινία "Μια ροζ παραμάνα" του Ν. Πομώνη που διακρίθηκε στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και συνεργάστηκε στα σκηνικα της ταινίας "Ροζ" του Αλέξανδρου Βούλγαρη.

Από το 2005 μέχρι το 2009 συμμετείχε στο διεθνές φεστιβάλ κόμιξ της Βαβέλ, και σε ένα σωρό άλλες εκθέσεις στην Αθήνα (1η Biennale Νέων Καλλιτεχνών, 7PLY Project, Remap, κ.α.), στο Βελιγράδι, ακόμα και στο Πεκίνο.

Ζωγραφίζει πάνω σε σανίδες, σκαρώνει τέλεια πραματάκια με άλλους καλλιτέχνες του GPO Crew, και έχει ασχοληθεί και με τατουάζ, στην ομάδα του NICO Tattoo Crew.

Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Rockabillas, 2006
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Rockabillas, 2006

ταχισ

Συνεργασία με την Tind Graphics

 

Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Prince, 2006

Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
2010
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Κόμιξ, Βαβέλ
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Βαρκελώνη, 2011
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Tarifa Rules, 2006
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Κολιος, 2011
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
2009
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Βερολίνο, 2010
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
2010
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Femmes Fatales, 2007
Δημήτρης Ταξής: Ο αγαπημένος μου street artist Facebook Twitter
Mother and Son, 2008

Facebook

Αρχείο
4

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αριστοκρατικά φτωχοί, Ελευθεροτυπία, 1991

Ημερολόγιο / Αριστοκρατικά φτωχοί. Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Ελάχιστοι κατέχουν το μυστικό να χρησιμοποιούν το χρήμα επ’ αγαθώ, να το σκορπίζουν απαλά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη αλλά ούτε και περιφρόνηση, να το σκορπίζουν όπου θέλουνε αυτοί κι όχι η μόδα
ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ

σχόλια

2 σχόλια
Την FUCK YEAH 666, a.k.a Αλκηστη Γεωργιου,την γνώρισα από τα αρθρα της, μέσα στις σελίδες της αγαπημένης λαιφο, γύρω στο 2010-11. Θυμάμαι, τότε, την έψαξα και δε την βρήκα ουτε στο πάλαι πότε myspace, και για αρκετό καιρό, τώρα που το σκέφτομαι, της κανω κάτι σαν stalking! Νομίζω, ήταν από τις πρώτες φορές που βλεπω τοσο ενδιαφεροντα post και τετοια ταυτιση ενδιαφεροντων,και ειδικα με καποιες κοινες ‘εμμονες’ όπως οι νεκροκεφαλες με εχουν ενθουσίασει. Κάτι σαν upload, αλλά όχι ακριβώς, κάτι σαν εκθεση εαυτου, αλλά όχι ακριβώς. Όπως και να χει, την λατρευω! Ακολουθώ την πορεία της Fuck yeah 666 ακόμα, μέχρι και σήμερα, τρια ολόκληρα χρόνια μετά, και αυτό μάλλον την κάνει την πιο αγαπημένη μου blogger. Πιο πολύ απ' όλα, μου αρέσει αυτό το unisex attitude που χρησιμοποιεί στα κειμενα της , και αυτη η νοσταλγια που τη χαρακτηριζει παρα το νεαρο της ηλικιας της, που μου θυμίζει την αλκηστη που όμως δεν ξερω(!) η εμενα που επισης δε ξερω.