ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Στο σημερινό «Α μπα»: όλοι οι άλλοι

Στο σημερινό «Α μπα»: όλοι οι άλλοι Facebook Twitter
82

__________________

1.


Αγαπητη αμπα και αναγνώστες,
Με το αγόρι μου μένουμε μακριά από το κέντρο της πόλης και ετσι περνάμε τουλάχιστον μία ωρα στο αμάξι κάθε μερα. Για να περάσει η ωρα ευχάριστα βάζουμε μουσικουλα. Το αγόρι μου πορωνεται με τα περισσότερα τραγούδια και τραγουδάει πολύ δυνατά και άφωνα. (Γενικά έχει ωραία φωνή μπορω να πω αλλά τις ψηλες νότες δε τις πολυπιάνει και ούτως η άλλως το κάνει για πλάκα τις περισσότερες φορές) Από τη μια μου αρέσει να τον βλέπω να εκφράζεται αλλά από την άλλη δεν απολαμβάνω τα κομμάτια και δε ξέρω, μου μένει και ένα βάρος μετά. Πώς μπορώ να του πω ευγενικά να τραγουδάει πιο σιγά για να απολαύσουμε το τραγούδι? Έχετε άλλες ιδέες για το τι μπορούμε να κάνουμε εν ώρα οδήγησης για να περνάει η ώρα?
-alalala

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Audiobooks!
 

__________________
2.

Τους μισώ τους μισώ τους μισώ!
Συγνώμη βρε παιδιά για το ξέσπασμα, δεν είμαι συνήθως έτσι, αλλά πόση υπομονή να κάνεις..;
Πριν 5 χρόνια έπιασα δουλειά σε μια εταιρεία με πάρα πολύ καλό μισθό για τα δεδομένα και ακριβώς πάνω στην ειδικότητά μου αμέσως μόλις αποφοίτησα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Μόνο που σ'αυτή τη δουλειά είμαι η μόνη γυναίκα ανάμεσα σε 5 άντρες, σε ένα εντελώς ανδροκρατούμενο αντικείμενο (μηχανολόγος μηχανικός σε γραμμή παραγωγής), και μερικά παραδείγματα των όσων ακούω καθημερινά από όλους είναι τα εξής: «να ανάψουμε μια φωτιά, πάλι κρυώνει η γυναίκα», «πες μας τη γνώμη σου τι να παραγγείλουμε εσύ που ξέρεις από μαγείρεμα», «μηηη, μην το σηκώνεις αυτό, οι γυναίκες δε σηκώνουν βάρη!», άσε που για οτιδήποτε θέλουν να μου εξηγήσουν χρησιμοποιούν παραδείγματα με φούρνο, κουζίνα, μαγείρεμα. Η αφορμή για να στείλω αυτό το μήνυμα ήταν η απάντηση του ενός από τους εργοδότες σε έναν υπάλληλο όταν ζήτησε άδεια επειδή είναι άρρωστο το παιδί του: «κι εσύ γιατί θες να φύγεις, να πας να κάνεις τη μανούλα;» Σοβαρά, το είπε! Αυτά, όπως καταλαβαίνετε, είναι το 1% από όσα έχω ακούσει.
Όταν πρωτοήρθα εδώ επειδή συνειδητοποίησα πόσα έχει να μου προσφέρει η δουλειά από πλευρά εμπειρίας και φυσικά χρημάτων, αποφάσισα να το ράψω και να μη λέω τίποτα, γιατί αυτά είναι τεράστια θέματα, ούτε να βάλεις μυαλό σε κανέναν μπορείς, ούτε να συζητήσεις φιλοσοφία με τον εργοδότη και τους συναδέλφους σου. Οπότε κάνω απλά τη δουλειά μου, δε μιλάω ποτέ και εξαφανίζομαι μόλις σχολάω. Άλλωστε δεν υπάρχει ήπιος και πλάγιος τρόπος να απαντήσεις σε ανθρώπους τέτοιας νοοτροπίας, σωστά; Όμως τελευταία αρχίζω και σκέφτομαι, μήπως όλη αυτή η κακοποίηση (γιατί έτσι το νιώθω στον εγκέφαλό μου και στην ψυχική μου ηρεμία) δεν αξίζει να συμβαίνει για οποιαδήποτε καλή δουλειά και για οποιαδήποτε καριέρα; Μήπως προέχει να μην τρελαθείς τελικά;
- καθαρίστρια, μαγείρισσα, χαζή


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Τι εννοείς; Να παραιτηθείς για να γλιτώσεις; Και πού θα πας; Πού δεν είναι έτσι;


Όταν αρχίζεις και προσέχεις τέτοια πράγματα στην ακραία τους μορφή, μετά οξύνεται το μάτι σου και αρχίζεις να τα βλέπεις παντού, επειδή είναι παντού. Μπορεί αλλού να είναι πιο ενταγμένα, αλλά μπορεί τα πιο ενταγμένα να αρχίζουν να σε ενοχλούν ακόμη περισσότερο.


Φυσικά υπάρχει ήπιος και πλάγιος τρόπος για να απαντήσεις σε ανθρώπους τέτοιας νοοτροπίας. Αυτοί οι πέντε άντρες εκτός από άντρες είναι και άνθρωποι. Εξαρτάται για ποιο λόγο έχουν αυτή τη νοοτροπία. Το γεγονός ότι βρισκόσαστε σε γραμμή παραγωγής αναγκάζει μερικούς να φέρονται με μάτσο τρόπο αντανακλαστικά, για να δείξουν την ένταξη τους σε ομάδα, χωρίς να καταλαβαίνουν ακριβώς τι κάνουν. Άλλοι ίσως να θέλουν να σου δείξουν ότι δεν είσαι ίση γιατί απλούστατα αυτό τους συμφέρει επαγγελματικά. Άλλοι μπορεί να διαφωνούν και να μην μιλάνε, όπως κάνεις κι εσύ. Δεν είναι υποχρεωτικό να ασχοληθείς μαζί τους για να καταλάβεις, μπορείς να μη μιλάς και να εξαφανίζεσαι για πάντα. Αλλά στην ατάκα «τι να φάω, πες μου εσύ που ξέρεις από μαγείρεμα» υπάρχουν πολλές καλές απαντήσεις. Είναι τόσο εξοργιστικά αστείο και προφανές το πατρονάρισμα που πραγματικά δίνει πάσα για σκετς.

 

__________________
3.

Επειδή μέχρι τώρα δεν είχα και πολύ επαφή με τα social media, καθώς βρισκόμουν για 8 χρόνια σε έναν σχεδόν καταπιεστικό γάμο, πλέον δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω αν π.χ. ένα like σημαίνει φλερτ. Δηλαδή, είμαι τον τελευταίο χρόνο σε σχέση με τον αγόρι μου (ηλικίες 36, 37) και τον βλέπω να κρατά επαφή με παλιά του φλερτ κάνοντάς τους like ή μιλώντας με chat μαζί τους (δεν ξέρω τι γράφουν αλλά μου έχει πει μιλούν φιλικά). Είναι γενικά ενεργός στα social, δηλαδή και με φίλους του, αλλά και πάλι αναρωτιέμαι πώς πρέπει να τα αξιολογήσω. Γενικά, είμαι προτεραιότητά του, δηλαδή όλη η υπόλοιπη ζωή μας είναι πως είμαστε ένα νέο ζευγάρι, ώριμο, γονείς και οι δύο, που ακόμα γνωρίζεται και τα καταφέρνει καλά. Δεν έχω καταλάβει αν εγώ σκέφτομαι παιδιάστικα επειδή ήμουν εκτός εποχής, ή το φλερτ έχει αλλάξει πλέον μορφή και άρα τα likes και τα μηνύματα είναι πλέον τα νέα δείγματα φλερτ, και ίσως πρώιμης απιστίας. Σε ευχαριστώ τόσο πολύ που διάβασες την ιστορία μου.
- Ξαναμπαίνω στην εποχή μου


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Τα λάικς και τα τσατ δεν είναι καινούριος κώδικας συμπεριφοράς που πρέπει να αποκωδικοποιήσεις. Ο νυν σου κρατάει επαφές με τις πρώην του (υποθέτω ότι αυτό εννοείς όταν λες «φλερτ»). Αυτό είναι το δεδομένο που χρειάζεσαι. Τι μπορεί να σημαίνει; Πάρα πολλά πράγματα θα μπορούσε να σημαίνει, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Θα το αξιολογήσεις σύμφωνα με τον χαρακτήρα του, τη γενικότερη συμπεριφορά του, με την συχνότητα και την ποιότητα των επαφών, με την στάση του απέναντι στις δικές σου παλιές ιστορίες, γενικώς, θα καταλάβεις όταν καταλάβεις και τον ίδιο.

__________________
4.

Αγαπητή Αμπα,
Θα ήθελα τα φώτα και τη γνώμη σου πάνω στο εξής θέμα:
Τελευταία, μια σκέψη τριγυρίζει το μυαλό μου σχετικά με το κίνημα του αντισπισισμού ως πολιτικής τρόπον τινά πεποίθησης που ξεφεύγει από τα πλαίσια της διατροφικής επιλογής.
Προσωπικά, δεν έχω σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο να απέχω από την κατανάλωση κρέατος, πόσο μάλλον όλων των ζωικών προϊόντων, για διάφορους λόγους.
Δεν το θεωρώ εφικτό για ανθρώπους όλων των εισοδημάτων και όλων των κοινωνιών. Δεν θεωρώ ότι είναι αυτή η λύση στην παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση - το φρένο στην καπιταλιστική υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν αρκετό για να μικρύνει τις περιβαλλοντικές πληγές και να εξασφαλίσει την καλύτερη αντιμετώπιση των ζώων που προορίζονται για κατανάλωση.
Δεν μπορώ με τίποτα να εξισώσω ή να βάλω στην ίδια μοίρα τα ζώα συντροφιάς με τα ζώα που καταναλώνουμε. Δεν μιλάω καν για την ιδέα ότι κάθε μορφή ζωής αξίζει το ίδιο.
Θεωρώ ότι ο σεβασμός στη ζωή σημαίνει μεταξύ άλλων να μην προβάλεις ανθρώπινες ιδέες πάνω στον υπόλοιπο φυσικό κόσμο, αλλά να σέβεσαι την τάξη του κατά το μέτρο του εφικτού, να μην προκαλείς πόνο όσο μπορείς και να μην καταστρέφεις αλόγιστα, θέτοντας και τη δική σου επιβίωση σε κίνδυνο.
Με λίγα λόγια η θεώρησή μου είναι κυρίως ανθρωποκεντρική και δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε να μην είναι. Η δε ερώτηση είναι η εξής: υπάρχει κάποιος τρόπος να ξέρω πως δεν είμαι στη λάθος πλευρά της ιστορίας σε αυτό το ζήτημα;
Σκέφτομαι ότι ενδεχομένως παρόμοιες με εμένα πεποιθήσεις είχαν όλοι όσοι αντιτάχθηκαν σε διάφορα ρεύματα αλλαγής στο παρελθόν. Υπάρχει τρόπος να ξέρω ότι δεν είμαι μια από αυτούς;
Σε φιλώ και θα χαρώ πολύ να μου απαντήσεις.
- Lora


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Αυτά τα θέματα τα έχουν σκεφτεί πολλοί άνθρωποι πριν από εμάς. Δεν χρειάζεσαι την δική μου απάντηση, χρειάζεσαι τις απαντήσεις των εκπροσώπων όλων των πλευρών. Εφόσον νιώθεις ότι ταυτίζεσαι με αυτή την πλευρά, διάβασε αυτό και αυτό και θα καταλάβεις πού βρίσκεσαι και γιατί. Η γνώμη μου για το θέμα είναι ότι αυτό που ρωτάς είναι να ξέρεις ποιος έχει δίκιο. Δεν λειτουργεί έτσι η φιλοσοφία. Δεν ξέρουμε τι θα πιστεύουν οι κοινωνίες του μέλλοντος για το θέμα, υπάρχει όμως τρόπος στο μέλλον να πεις «ήμουν με αυτή την πλευρά διότι τότε που τα σκεφτόμουν είχα καταλήξει σε αυτά τα συμπεράσματα για αυτούς τους λόγους» και όχι «έτσι έκαναν όλοι». Ο τρόπος είναι το διάβασμα.

 

Πάντως, η ιστορία λειτουργεί και με παλίρροια και άμπωτη. Σε κάποιο μέλλον μπορεί να ισχύει η μία άποψη, σε κάποιο άλλο μέλλον η άλλη. Δεν βγαίνουν νικητές εις τους αιώνες των αιώνων. Όλες οι απόψεις κάποια στιγμή υπό διωγμό θα είναι (ξανά).

__________________
5.

Περίπου 2 μήνες μετά από σένα, απέκτησα κι εγώ μια μικρούλα. Πριν λίγο καιρό μία πρώην συνάδελφος με παιδιά κοντά στα 30 (όπως εγώ) με ρώτησε αν ένιωσα να ολοκληρώνομαι με τη γέννηση του μωρού όπως μου χε πει κι εκείνη ότι ένιωσε με το γιο της. Αιφνιδιάστηκα γιατί δεν ήξερα τι να απαντήσω. Είπα κάτι γενικά τύπου δεν το χω συνειδητοποιήσει ακόμα για να πάρω πάλι την απάντηση "ίσως παίζει ρόλο που έκανες καισαρική". Όπου θέλω να αρχίσω να αναλύω την άποψή μου αλλά μιλούσαμε στο Viber και δεν είχα όρεξη να γράφω. Δύο στερεότυπα μέσα σ ένα λεπτό συζήτηση. Αργότερα σκεφτόμουν αυτό με την ολοκλήρωση κι έλεγα κάτι δεν πάει καλά με μένα, γιατί δεν ολοκληρώθηκα; Μέχρι που κατάλαβα πως δεν περίμενα το παιδί για να αυτοπροσδιοριστω ή να ολοκληρωθώ. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν το λατρεύω. Κι έπειτα η καισαρική, δεν ήταν επιλογή μου αλλά ελάχιστα μ ένοιαζε ο τρόπος που θα γεννούσα, μου αρκούσε να γεννήσω με τον ιδανικότερο τρόπο για το μωρό. Αλλά κι επιλογή μου να ήταν, γιατί τόσος "ρατσισμός" σ εμάς που γεννήσαμε έτσι; Το τι έχω ακούσει δεν περιγράφεται. Κ εξηγώ πάντα ότι αν κάποια γυναίκα δεν έχει γεννήσει κ με τους δύο τρόπους, πώς είναι δυνατόν να έχει άποψη κ για τους δύο; Μου λένε "ε, άλλη αίσθηση ο φυσιολογικός". ΠΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ;; Αφού δεν έχεις γεννήσει με καισαρική, πώς γίνεται να ξέρεις με ποιο τρόπο διαφέρει; Εγώ γιατί δεν ακούω μπράβο που γέννησα με καισαρική; Που υπέμεινα πόνους εβδομάδων λόγω της πληγής; Επίσης έχω δει γυναίκες να κλαίνε για χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού τους γιατί ονειρευονταν φυσιολογικό και κατέληξαν με καισαρική, γιατί πρέπει να ξύνουμε την πληγή αυτών των γυναικών; Στα μαμαδοφορουμ δεν μπαίνω ούτε για πλάκα γιατί μου προκαλούν αναγούλα, γι αυτό και στέλνω σε σένα. Η ερώτησή μου είναι πώς χειρίζομαι όλα αυτά περί καισαρικής και περί ολοκλήρωσης;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ένας τοκετός λέγεται «φυσιολογικός». Αυτός ο όρος πρέπει να αλλάξει (στα αγγλικά ας πούμε είναι περιγραφικός χωρίς την συναισθηματική βαρύτητα του "φυσιολογικού"), και θα αλλάξει όταν αλλάξουν τα μυαλά όλων μας για την θέση της γυναίκας και τον ρόλο της στην κοινωνία, δηλαδή σε καμία πεντακοσαριά χρόνια πάνω κάτω, αν είμαστε αισιόδοξοι.


Φαντάζομαι, ή ελπίζω, ότι δεν ρωτάς στ' αλήθεια γιατί υπάρχει αυτός ο ανταγωνισμός για το ποια είναι η καλύτερη μανούλα που έχει κάνει τις περισσότερες θυσίες με την περισσότερη αυταπάρνηση. Ας μην λέμε τα ίδια και τα ίδια, ας προσθέτουμε μόνο μικρά καινούρια στοιχεία εδώ κι εκεί όταν μπορούμε. Αυτό που λες είναι κλασικό και παλιό, όσο υπάρχουν οι καισαρικές. Η μάχη δεν θα κερδηθεί σε αυτόν αιώνα, οπότε δες όλο αυτό από απόσταση και μην σκας που δεν έχεις πάντα την τέλεια απάντηση που θα αλλάξει την κσομοθεωρία του οποιοδήποτε – δεν υπάρχει αυτή η απάντηση. Να λες ό,τι σε βολεύει κάθε φορά, ανάλογα με το άτομο και την περίσταση και τον χρόνο που έχεις. Το τίποτα είναι απολύτως ενδεδειγμένο στην πρώην συνάδελφο που βασικά βιαζόταν να σου πει πόσο ολοκληρωμένη είναι η ίδια, χωρίς να την ρωτήσεις. Για τον εαυτό της ήθελε να μιλήσει. Δεν είχε σχέση με σένα η κουβέντα.

__________________
6.


Ακούστε τι έπαθα! Γνωρίζω έναν τύπο και αρχίζουμε να κάνουμε παρέα. Έχουμε βγει που λέτε 2 ραντεβού. Δεν έχει γίνει πρακτικά κάποια ερωτική κίνηση, ούτε έχει υποθει κάτι ξεκάθαρο λεκτικά. Απλά περνάμε ωραία, γελάμε αλλά από τη στιγμή που δεν ειμαστε φιλοι από πριν και βγαίνουμε οι δυο μας, εγώ το λέω πιθανό φλερτ. Στο δεύτερο ραντεβού που λέτε, κατά τύχη γνώρισα εναν φίλο του, που ήταν στον χώρο και ήρθε και κάθισε στο τραπέζι μας. Ε λοιπόν απ όσο τους ξέρω και τους 2 που είναι πολύ λίγο θέλω τον φίλο του! Τι να κάνω για να σταματήσω να βγαίνω με αυτόν και να αρχίσω να βγαίνω με το φίλο του χωρίς μπερδέματα; Ποια είναι η πιο ξεκάθαρη στάση από τη μεριά μου;
ΥΓ. Όλα αυτά έγιναν χθες, όποτε δεν έχω ακόμα καμία επικοινωνία και με τους 2!
- Πες μου πως θα ξεγλιστρήσω


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Αν θέλει η νύφη και ο γαμπρός, τρόπος βρίσκεται. Αλλά, εχμ, ο φίλος του φίλου είναι ενημερωμένος; Σα να λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο μου ακούγεται.


_________________
7.

Αγαπητή Α, μπα,

Μπαίνοντας στον λογαριασμό μου ώστε να κάνω σχόλιο σε σημερινή καταχώριση είδα ότι είχα κάνει μια ερώτηση σε σχόλιο παλιότερα σε σχέση με την ερ.7 από 16/2/2017. Διάβασα το σχόλιο και αναζωπυρώθηκε η περιέργεια που είχα τότε. Στο σχόλιο λοιπόν, ρωτάω τι εννοείς όταν λες "Η σχέση είναι εντελώς άλλο πράγμα, γιατί σε αντίθεση με τον έρωτα, δεν αρκεί να είναι μόνο στο κεφάλι μας. Χρειάζεται και συνεργασία, και αναγνώριση από τους γύρω. " Ποιοι είναι αυτοί οι γύρω; Τον κοινωνικό περίγυρο; Θεωρείς οτι ειναι τοσο σημαντικός για μια σχέση; με εντυπωσιάζει η βαρύτητα που δίνεις σε αυτό. Αν μπορούσες να το αναλύσεις λίγο παραπάνω θα το διάβαζα με πολύ ενδιαφέρον!

Σε ευχαριστώ!


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Ναι, οι γύρω είναι ο κοινωνικός περίγυρος. Ναι, είναι πολύ σημαντικός σε μια σχέση. Δεν δίνω εγώ βαρύτητα, η βαρύτητα των γύρω είναι δεδομένη. Δεν γίνεται να μην δίνεις σημασία στους γύρω γιατί δεν ζεις μόνη σου, ούτε ζεις μόνο με τον σύντροφο σου. Έχεις συγγενείς και φίλους. Τους χρειάζεσαι. Τους χρειάζεσαι για πολλούς λόγους, είναι ζήτημα επιβίωσης να κρατάς ένα κοινωνικό δίχτυ γύρω σου. Αν για κάποιο λόγο οι συγγενείς και οι φίλοι δεν εγκρίνουν τη σχέση σου μπορούν να σου κάνουν τη ζωή πάρα πολύ δύσκολη χωρίς να προσπαθήσουν καθόλου. Το πιο εύκολο είναι η κοινωνική απομόνωση, και είναι κάτι πολύ βαρύ, πολύ δύσκολο, και δεν επιβιώνει ζευγάρι έτσι. Δεν είναι απλά δύσκολο να ζεις χωρίς συμμάχους, χωρίς άλλους ανθρώπους γύρω σου. Είναι επικίνδυνο για την ψυχική σου υγεία.


Πολλά ζευγάρια δεν δημιουργήθηκαν καν γιατί κανείς από τους δύο δεν άντεχε τον πόλεμο και την αποδοκιμασία, και πολλά ζευγάρια συνεχίζουν να υπάρχουν παρά την αμοιβαία δυστυχία, επειδή στα χαρτιά και τους εξωτερικούς παρατηρητές φαίνεται να υπάρχει συμβατότητα. Ηλικία, κοινωνική θέση, επάγγελμα, μόρφωση, εμφάνιση, όλα αυτά είναι κουτάκια που πρέπει να τσεκάρουν οι παρατηρητές για να δώσουν έγκριση. Και όσο πιο καθολική η έγκριση, τόσο πιο περιζήτητο και ισχυρό το ζευγάρι. Τόσο περισσότεροι οι σύμμαχοι.


Είναι αφέλεια το «ας πουν ό,τι θέλουν οι άλλοι» όταν οι άλλοι είναι όλοι, μα όλοι οι άλλοι. Αυτή η φράση είναι καλή όταν οι άλλοι είναι κάποιοι άλλοι που είναι μακριά μας και δεν επηρεάζουν τη ζωή μας με άμεσο τρόπο. Όταν οι άλλοι είναι οι γονείς, οι κολλητοί, τα αδέρφια, οι συνάδελφοι, δεν γίνεται να αγνοούμε τι λένε.


ΥΓ. Εξαιρέσεις είναι οι άνθρωποι που θέλουν να είναι μόνοι τους σε σημείο ερημίτη, και οι πάρα πολύ πλούσιοι. Εξαιρέσεις είναι επίσης οι άνθρωποι που έχουν το σθένος να επιβάλουν την διαφορετικότητα τους στους άλλους, τόσο σθένος που οι άλλοι δεν έχουν επιλογή παρά να υποκύψουν. Παίρνει πάρα πολύ χρόνο και ενέργεια που θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του ζευγαριού.

82

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

13 σχόλια
#6.Τίποτα δεν έπαθες.Ζητώ συγνώμη για την έκφραση,αλλά είναι μια κουλαμάρα όλο αυτό.Στην ουσία δεν παίζει τίποτα ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλο.Κι εσύ φαντάστηκες,ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να το φέρεις όμορφα στον Παναγιώτη,ότι δε θέλεις να συνεχίσετε (αυτό που δεν είχατε; ),για να αρχίσεις να βγαίνεις με το Στάθη,που δεν ξέρεις καν,αν το κλικ είναι αμοιβαίο.Ελπίζω στο χρόνο,που μεσολαβεί ανάμεσα στην ερώτηση και την απάντηση,να το έχεις καταλάβει.Ήταν απλά ένα ξάφνιασμα,που ενώ βγήκες ένα αναγνωριστικό ραντεβού,τελικά τράβηξε την προσοχή σου κάποιος άλλος.Ελπίζω,επίσης,να είσαι κοντά στα 20.Έχει την πλάκα του τότε,να νομίζουμε,ότι μας συμβαίνουν απίστευτα πράγματα και ότι είμαστε μπερδεμένοι σε πολύπλοκες καταστάσεις,που μόνο τέτοιες δεν είναι.
#5: Ωπα. Βρίσκω το σχόλιο της πρώην συναδέλφου σου επιθετικό. Αυτή τώρα, υποτίθεται, έχει ολοκληρωθεί ως άνθρωπος και μιλάει έτσι σε μία μωρομάνα; Τί έλλειψη ενσυναίσθησης (από "ολοκληρωμένο" άνθρωπο!) Η γνώμη της δεν έχει καμία, μα καμία σημασία, σε παρακαλώ θερμά να πιστέψεις μία αγνωστη που έχει γεννήσει και με τους δύο τρόπους και έχει ιδίαν πείρα. Τέτοιου είδους άνθρωποι έχουν μάθει να βλέπουν τη ζωή σαν αρένα και αναλώνονται στις μάχες "σημείων", τσεκάροντας νοερά κουτάκια. Δυστυχώς, το ανταγωνιστικό πνεύμα, αν το διαθέτει κάποιος, δεν αφήνει ήσυχες ούτε τις βρεφικές κούνιες: σήμερα είναι ο τρόπος του τοκετού, αύριο μπορεί να είναι η διατροφή του μωρού, μεθαύριο οι εξωσχολικές δραστηριότητες του παιδιού, με αποκορύφωμα την κορυφαία, κατά τη γνώμη μου, επιθετική ατάκα, σχετικά με το φύλο: "Τί έχεις, κόρη; Σαν το γιό, δεν έχει!"(Τί είναι τα παιδιά; Χαλκιδική; :P). Μην ξοδεύεις ενέργεια και φαιά ουσία ψάχνοντας την ιδανική απάντηση. Το χαμόγελο του μωρού που κρατάς στην αγκαλιά σου αξίζει όλες τις "τάπες" του κόσμου. Αυτό μόνο να θυμάσαι κάθε φορά που σε στεναχωρούν τυχάρπαστοι και κακόβουλοι τρίτοι που μπαίνουν στη ζωή σου σαν τις σφήκες μόνο και μόνο για να αφήσουν το κεντρί τους και να φύγουν. Το δηλητήριο τούς χαρακτηρίζει. Ξουτ!Υ.Γ. Να χαίρεσαι τη μικρή σου! Power! :))
#5 Δηλαδή η εναλλακτική ποια είναι; Να κινδυνεύσει η ζωή της μητέρας και του μωρού προκειμένου να μη γίνει καισαρική;Έχε υπόψιν σου, ότι όντως αυτή η κουβέντα δεν αφορά εσένα αλλά αυτή. Είναι εξαιρετικά πιθανό να τρώει μεγάλη πίκρα στο σπίτι.
#5 το τραγικό με αυτή τη διαμάχη (καισαρική vs. φυσιλογικό τοκετό) είναι ότι οι αντιμαχόμενες πλευρές μαμάδων, τσακωνονται για κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι δική τους απόφαση/επιλογή. Αν μια εγκυμοσύνη έχει προβλήματα και επιπλοκές, οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε καισαρική, και ευτυχώς. Γιατί άλλες εποχές πέθαινε κόσμος και κοσμάκης από τις επιπλοκές μιας κακής εγκυμοσύνης. Αλλά το αν θα γίνει καισαρική ή όχι μπορεί να το αποφασίσει μόνο ο γιατρός. Εγώ τι λόγο έχω, αν ο γιατρός μου έρθει και μου πει ότι λόγω του τάδε προβλήματος θα πρέπει να γεννήσω με καισαρική? Τι θα πω? Όχι, θέλω να γεννήσω φυσιολογικά? Ποια θα ρίσκαρε (κυρίως) τη ζωή του μωρού της έτσι?Οπότε όλος αυτός ο "διάλογος" είναι παντελώς ανούσιος, γιατί μιλάμε για μια απόφαση που δεν είναι στο χέρι σου, ούτε μπορείς να αμφισβητήσεις. Επειδή κι εγώ έχω βρεθεί σε τέτοιες συζητήσεις, αυτό λέω πάντα: "Μιλάς επειδή δεν χρειάστηκε να πάρεις τέτοια απόφαση. Σου ήρθαν όλα ΟΚ και μπόρεσες και γέννησες με τον κανονικό τρόπο. Αν ο γιατρός σου έλεγε, πάμε για καισαρική, να δω αν θα είχες τα κότσια να του πεις όχι!!!!" Συμφωνώ φυσικά και ισχύει ότι πολλοί γιατροί κάνουν αχρίαστες καισαρικές. Αλλά αυτό η κάθε μέλλουσα μητέρα δεν νομίζω ότι είναι σε θέση να το αξιολογήσει όταν έρθει η δική της ώρα να γεννήσει με τον δικό της γιατρό.
Διαφωνω οτι ο διαολογος ειναι παντελως ανουσιος.Θα μπορουσε να ειναι κ πολυ πολυ χρησιμος κυριως για να ενημερωθουν οι γυναικες κ να διεκδικησουν τον τοκετο που επιθυμουν.Αν μια γυναικα επιθυμει καισαρικη,τη ζηταει απο το γιατρο της και σε ποσοστο 99%την εχει.Τι γινεται ομως με τις γυναικες που επιθυμουν φυσιολογικο τοκετο κ ακριβως επειδη ειναι ανενημερωτες δειχνουν απολυτη εμπιστοσυνη στο γιατρο τους,ο οποιος προκειμενου να εχει την ευκολια του βρισκει χιλιες δυο δικαιολογιες κ προχωρα σε καισαρικη τρομοκρατωντας την επιτοκο.Προφανως ολες οι γυναικες την ωρα της γεννας δεν εχουν ουτε τις γνωσεις ουτε την ψυχολογικη αντοχη να αμφισβητησουν τον γιατρο τους κ επιλεγουν την "ασφαλεια" της καισαρικης.Δεν ειναι ομως κακοποιηση αυτο; Να παταει ο γιατρος πανω στην αγνοια σου κ στην συναισθηματικη σου φορτιση ,προκειμενου να ευκολυνει την δουλεια του; Η καισαρικη διαρκει μιση ωρα..ο φυσιολογικος τοκετος ωρες ολοκληρες..Γενικα,ενημερωθειτε ,διαβαστε κ βρειτε γιατρους που τσεκαρισμενα θα σας δωσουν την γεννα που επιθυμειτε!!
Φουστα κλαρωτη,εγω βρηκα!Ειχα τραυματικη εμπειρια στην πρωτη γεννα.Γεννησα βλεπεις παραμονες δεκαπενταυγουστου κ ολως τυχαιως χρειαστηκα επειγουσα καισαρικη.(εφιαλτικη εμπειρια)Στη δευτερη γεννα ημουν αποφασισμενη ,δεν αφησα τπτ στην τυχη.Αλλαξα τρεις γιατρους.Τελικα βρηκα απο ομαδα στο facebook(vback) τον τσεκαρα απο πολλες μεριες,διαβασα παρα πολυ κ τελικα γεννησα φυσιολογικα,οπως ακριβως ηθελα.
Συνήθως πρέπει να "πάθεις" για να μπορέσεις να καταλάβεις ποια είναι τα σωστά ερωτήματα που πρέπει να θέσεις (στον εαυτο σου, στο γιατρό, στο νοσοκομείο και πάει λέγοντας). Μπράβο σου που έψαξες και που έχεις την ικανότητα να φιλτράρεις όλες τις πληροφορίες!Κι εγώ έχω βρει καλή γυναικολόγο-μαιευτήρα, που αν μη τι άλλο, τη θεωρώ εκτός από καλή επιστήμονα και ειλικρινή απέναντί στις γυναίκες που παρακολουθεί.Παρ' όλα αυτά θεωρώ ότι εσύ κι εγώ είμαστε οι εξαιρέσεις του κανόνα. Είναι τρομερά δύσκολο να βρεις γιατρό με αυτά τα κριτήρια. Οχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά όπως είπα, δεν ξερουμε να κανουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις.
ligariaθα συμφωνήσω μαζί σου για την προτροπή. Και με τη Φούστα για την επισήμανση της δυσκολίας. Στην Ελλάδα έτι περισσότερο για τους λόγους που θα αναφέρω. Στην Αγγλία όπου γέννησα εγώ, μόνο σε εξειδικευμένα σεμινάρια για τη μέθοδο υπνοτοκετού και σε ακριβοπληρωμένες εκπαιδευτικές ημερίδες του National Childbirth Association άκουσα για τις μεθόδους τοκετού, την ιδέα του ολοκληρωμένου σχεδίου γέννας (παρόλο που το NHS σε προτρέπει να έχεις ένα, κανείς δεν σου λέει πώς να το καταρτίσεις), και τις ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ που πρέπει να μπορείς να κάνεις για να πάρεις τις σωστές αποφάσεις. Πχ. γιατί χρειάζεται αυτό, σε τι θα εξυπηρετήσει εκείνο, πότε μπορούμε να κάνουμε το άλλο. Είναι επείγον αυτό που ζητάς, ή απόφαση που μπορώ να πάρω αργότερα;Πολύ ζωντανό στη μνήμη μου το ιταλικό σκετς που μας έδειξαν, για το πώς θα ήταν το σεξ αν υπόκειντο στις ίδιες ιατρικές παρεμβάσεις με τη γέννα. Για γέλια και για κλάματα, καμία ιδιωτικότητα και σεβασμός. Δυστυχώς δεν μπορώ να το βρω. Ανεκτίμητη εκπαίδευση. Ιδίως όταν είσαι αντιμέτωπη με μια στρατιά μαμές που η καθεμία έχει δικές της αντιλήψεις και σου λέει τι πρέπει να κάνεις. Πχ (μη φρικιαστικό επεισόδιο ακολουθεί): τσακώθηκα άγρια με την πρώτη μαμή που μου επέβαλε να ξαπλώσω ενώ δεν ήθελα, και είχα τόσο χώρο να περπατήσω γύρω στο δωμάτιο ενώ ήμουν συνεχώς καλωδιωμένη. Ο ανυπόφορος πόνος μου σε εκείνη τη στάση δεν είχε σημασία. Και δεν με άφηνε να σηκωθώ καθόλου, μέχρι να επέμβει ο σύντροφός μου και να πει "είτε αποσύνδεσέ την για να πάει τουαλέτα είτε φέρε την πάπια" και μόνο ΑΥΤΟΝ άκουσε. Επειδή είναι άντρας; Της το είπε αλλιώς; Δεν γούσταρε την απειλή της πάπιας; Τι;Αλλά αν ο καλός μου δεν είχε ακούσει μαζί μου ότι μπορεί να αμφισβητήσει και να ρωτήσει γιατί κάτι μού επιβάλλεται, και να ζητήσει κάτι διαφορετικό αν δεν συντρέχει σοβαρός λόγος, παραδέχτηκε μετά ότι πιθανότατα δεν θα του περνούσε ποτέ από το μυαλό να το κάνει. Γιατί είμαστε προγραμματισμένοι να ακούμε τι μας λένε οι γιατροί/νοσοκόμες και γιατί είναι δύσκολο να είναι σίγουρος σε υψηλά φορτισμένη κατάσταση, όταν μόνο να συζητήσω δεν ήθελα, να ξέρει τι θέλω. Ήξερε μόνο επειδή μας είχαν βάλει οι παραπάνω να το συζητήσουμε και μας είχαν προετοιμάσει για το σκηνικό. Γιαυτό κορίτσια κι αγόρια, ενημερωθείτε και μάθετε τις επιλογές (και αναγκαστικές αποφάσεις) που υπάρχουν. Ρωτήστε 2-3-5 γιατρούς πριν καταλήξετε. Μάθετε για την στάση τους απέναντι στις υπάρχουσες μεθόδους. Κι αν σας πουν ότι η καισαρική είναι ευκολότερη, ρωτήστε για ποιον ακριβώς - γιατί για εσάς δεν θα είναι για εβδομάδες μετά, όπως επισημαίνει η ερωτώσα! Λύση ανάγκης ναι βέβαια, σώζει ζωές, και προσωπικής επιλογής μετά από ζύγισμα των εναλλακτικών, επίσης, αλλά όχι στ'αλήθεια όχι ευκολίας. ΥΓ. Το ολοκληρωμένο σχέδιο γέννας εννοείται ότι το πετάς από το παράθυρο... στην ουσία το φτιάχνεις για να ξέρεις το κάθε τι που θες εσύ, δεν θα γίνει όπως το θες :)
ligaria θα συμφωνήσω μαζί σου για την προτροπή. Και με τη Φούστα για την επισήμανση της δυσκολίας. Στην Ελλάδα έτι περισσότερο για τους λόγους που θα αναφέρω. Στην Αγγλία όπου γέννησα εγώ, μόνο σε εξειδικευμένα σεμινάρια για τη μέθοδο υπνοτοκετού και σε ακριβοπληρωμένες εκπαιδευτικές ημερίδες του National Childbirth Association άκουσα για τις μεθόδους τοκετού, την ιδέα του ολοκληρωμένου σχεδίου γέννας (παρόλο που το NHS σε προτρέπει να έχεις ένα, κανείς δεν σου λέει πώς να το καταρτίσεις), και τις ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ που πρέπει να μπορείς να κάνεις για να πάρεις τις σωστές αποφάσεις. Πχ. γιατί χρειάζεται αυτό, σε τι θα εξυπηρετήσει εκείνο, πότε μπορούμε να κάνουμε το άλλο. Είναι επείγον αυτό που ζητάς, ή απόφαση που μπορώ να πάρω αργότερα; Πολύ ζωντανό στη μνήμη μου το ιταλικό σκετς που μας έδειξαν, για το πώς θα ήταν το σεξ αν υπόκειντο στις ίδιες ιατρικές παρεμβάσεις με τη γέννα. Για γέλια και για κλάματα, καμία ιδιωτικότητα και σεβασμός. Δυστυχώς δεν μπορώ να το βρω. Ανεκτίμητη εκπαίδευση. Ιδίως όταν είσαι αντιμέτωπη με μια στρατιά μαμές που η καθεμία έχει δικές της αντιλήψεις και σου λέει τι πρέπει να κάνεις. Πχ (μη φρικιαστικό επεισόδιο ακολουθεί): τσακώθηκα άγρια με την πρώτη μαμή που μου επέβαλε να ξαπλώσω ενώ δεν ήθελα, και είχα τόσο χώρο να περπατήσω γύρω στο δωμάτιο ενώ ήμουν συνεχώς καλωδιωμένη. Ο ανυπόφορος πόνος μου σε εκείνη τη στάση δεν είχε σημασία. Και δεν με άφηνε να σηκωθώ καθόλου, μέχρι να επέμβει ο σύντροφός μου και να πει "είτε αποσύνδεσέ την για να πάει τουαλέτα είτε φέρε την πάπια" και μόνο ΑΥΤΟΝ άκουσε. Επειδή είναι άντρας; Της το είπε αλλιώς; Δεν γούσταρε την απειλή της πάπιας; Τι; Αλλά αν ο καλός μου δεν είχε ακούσει μαζί μου ότι μπορεί να αμφισβητήσει και να ρωτήσει γιατί κάτι μού επιβάλλεται, και να ζητήσει κάτι διαφορετικό αν δεν συντρέχει σοβαρός λόγος, παραδέχτηκε μετά ότι πιθανότατα δεν θα του περνούσε ποτέ από το μυαλό να το κάνει. Γιατί είμαστε προγραμματισμένοι να ακούμε τι μας λένε οι γιατροί/νοσοκόμες και γιατί είναι δύσκολο να είναι σίγουρος σε υψηλά φορτισμένη κατάσταση, όταν μόνο να συζητήσω δεν ήθελα, να ξέρει τι θέλω. Ήξερε μόνο επειδή μας είχαν βάλει οι παραπάνω να το συζητήσουμε και μας είχαν προετοιμάσει για το σκηνικό. Γι'αυτό κορίτσια κι αγόρια, ενημερωθείτε και μάθετε τις επιλογές (και αναγκαστικές αποφάσεις) που υπάρχουν. Ρωτήστε 2-3-5 γιατρούς πριν καταλήξετε. Μάθετε για την στάση τους απέναντι στις υπάρχουσες μεθόδους. Κι αν σας πουν ότι η καισαρική είναι ευκολότερη, ρωτήστε για ποιον ακριβώς - γιατί για εσάς δεν θα είναι για εβδομάδες μετά, όπως επισημαίνει η ερωτώσα! Λύση ανάγκης ναι βέβαια, σώζει ζωές, και προσωπικής επιλογής μετά από ζύγισμα των εναλλακτικών, επίσης, αλλά στ'αλήθεια όχι ευκολίας. ΥΓ. Το ολοκληρωμένο σχέδιο γέννας εννοείται ότι το πετάς από το παράθυρο... στην ουσία το φτιάχνεις για να ξέρεις το κάθε τι που θες εσύ, δεν θα γίνει όπως το θες :)
#7Μέχρι το υστερογραφο της λενας, ειχα πολυ σοβαρη αντίρρηση σε οσα διαβαζα.Μαζι με το υστερογραφο, συμφωνω απολυτα, αλλα θα το εβαζα σε πιο μαχιμη θεση...
#5"Εγώ γιατί δεν ακούω μπράβο που γέννησα με καισαρική; Που υπέμεινα πόνους εβδομάδων λόγω της πληγής; Επίσης έχω δει γυναίκες να κλαίνε για χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού τους γιατί ονειρευονταν φυσιολογικό και κατέληξαν με καισαρική, γιατί πρέπει να ξύνουμε την πληγή αυτών των γυναικών; "χωρις να το καταλαβαινεις, πεφτεις κι εσυ στην ιδια λογικη ομως.προσπαθεις να αποδειξεις ποσο καλη μανα εισαι και ποσο αξιολογη γυναικα, με επιχειρημα το ποσο πολυ πονεσες..ΔΕΝ ειναι ο πονος το κριτηριο της αξιοσυνης, αδερφες!!!!η αειμνηστη μαλβινα, επελεξε να κανει καισαρικες συνειδητα, γιατι δεν αντεχε αισθητικα για τον εαυτο της την εικονα του ζωου που σφαδαζει απο τον πονο και ουρλιαζει για να γεννησει . αντε να παει η φιλη σου η μαγδαλω να της πει οτι την βρισκει υποδεεστερη μανα, αφου δεν εσκουξε (η σε οτιδηποτε αλλο, υποδεεστερη).καλα το πηγαινες οταν μας ελεγες οτι εσυ δεν περιμενες να γεννησεις για να αυτοπροσδιοριστεις και να "ολοκληρωθεις".απλα υπαρχουν γυναικες που δεν εχουν κανει και δεν θα κανουν τπτ σημαντικο στην ζωη τους εκτος απο αυτο και το εχουν κανει σημαια για να υπαρξουν σε αυτον τον κοσμο, με κοινωνικη αποδοχη.καλα που δεν επεσες και στο κινημα των βυζαρουδων να τους πεις οτι δεν θελεις/ μπορεις να θηλασεις , να σε βαρανε στο κεφαλι με τα πρησμενα τους βυζγια.αλλη δεν εκανε παιδι, μον η μαριω, τον γιαννη...
είναι λυπηρό ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τέτοιες ερωτήσεις και σχόλιαη δική μου απάντηση (υπό μορφής ρητορικής ερώτησης) όταν μου λένε τέτοια πράγματα είναι "άραγε θα ασχολούμαστε ακόμα με το ποια θήλασε/γέννησε κολπικά κλπ όταν τα παιδιά μας μεγαλώσουν;"
Εμένα με σοκάρουν αυτού του είδους τα σχόλια πάνω σε τέτοια θέματα. Δεν έχω παιδιά, αλλά θυμάμαι ότι είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν φίλη (?) με τρία παιδιά επιτέθηκε κανονικότατα σε κοινή μας φίλη, γιατί δεν θήλασε το δεύτερο παιδί της. "Πώς τόλμησες να κάνεις κάτι τέτοιο", "είναι εγκληματικό" (?!) κλπ. Κάθε άλλο παρά "ολοκλήρωση" και γαλήνη δείχνουν τέτοιες συμπεριφορές. Πιο πολύ σε μιζέρια, κόμπλεξ και κακία (ω ναι) μου κάνουν.
#3 Τώρα ξέρω θα με μαυρίσετε, αλλά θα το πω: δεν μου αρέσει καθόλου να είναι ο άλλος ενεργός στα social media. Μπορεί επειδή είμαι αντίκα. Όμως δεν μου αρέσει. Σχεδόν ποτέ δεν είναι αθώο, για διάφορους λόγους. Επίσης επειδή είναι μια παράλληλη ζωή δεν σχετίζεται απαραιτήτως με τη συμπεριφορά του άλλου καθημερινά. Πρόσφατα πέθανε ξαφνικά ο άντρας μιας γνωστής και σοκαρίστηκε με τα ευρήματα του facebook. Τίποτα καλό δεν προκύπτει από εκεί μέσα
To είχα πει και πριν τα Cambridge Analytics. Tα ψωμιά του Facebook είναι μετρημένα. Οι έφηβοι δεν το χρησιμοποιούν. (Εξ ου κι ο Zούκεμπεργκ αγόρασε το Instagram). Περιμένετε και θα δείτε. To Facebook είναι του διαβόλου που λέει κι η Λουκά. (δεν το λέω αλλά το λέω εγώ)
#7 Πάρα πολύ σωστά τα λέει η Αμπα. Εξάλλου αυτή η πίεση απόρριψης του ζευγαριού μας είναι το βασικό όπλο των δυσλειτουργικών και καταπιεστικών οικογενειών. ΄Έτσι ωραια ωραία γίνονται όλοι δυστυχισμένοι. Μας αρέσει να δυσκολεύουμε τη ζωή μας είναι γνωστό αυτό.
#3"Γενικά, είμαι προτεραιότητά του, δηλαδή όλη η υπόλοιπη ζωή μας είναι πως είμαστε ένα νέο ζευγάρι, ώριμο, γονείς και οι δύο, που ακόμα γνωρίζεται και τα καταφέρνει καλά. Δεν έχω καταλάβει αν εγώ σκέφτομαι παιδιάστικα "παιδιαστικα, δεν σκεφτεσαι, οντως αυτες οι επαφες μπορει να σημαινουν κατι παραπανω απο μια επικοινωνια. μπορει και οχι, ομως.οταν τον γνωρισες, ειχε εναν τροπο ζωης και επικοινωνιας με τους γνωστους (και τις γνωστες) του. μπαινοντας σε μια σχεση δεν αλλαξε τον τροπο αυτον, απ οτι φαινεται.
#2καλωσηρθες στον κοσμο των ενηλικων!ο καιρος του σχολειου αλλα και των σπουδων, μας δημιουργει την ψευδαισθηση οτι η η κοινωνια μας ειναι αξιοκρατικη σεξιστικα, γιατι στις σπουδες, πραγματι ειναι.ΜΟΛΙΣ μπεις στον χωρο της εργασιας, σε ΟΠΟΙΟΝ τομεα κι αν ειναι, συνειδητοποιεις την πικρη αληθεια.θα τα βρεις κι εσυ τα πατηματα σου. δεν ειναι παντα το να φευγεις χωρις να μιλας, αλλα σιγουρα ειναι πολλες φορες κι αυτο.φυσικα και η λυση δεν ειναι η παραιτηση, γιατι οπου και να πας τα ιδια θα αντιμετωπισεις. εκτος αν αποφασισες να τα παρατησεις ολα και πας να γινεις πρικγιπισαοπωσδηποτε, η καλυτερη απαντηση ειναι η επιτυχια, αλλα ειναι μεγαλη καταδικη να πρεπει να γινεις επιτυχημενος για να διεκδικησεις τα αυτονοητα, ασε που μπορει να μην γινεις ποτε, ασε που θα σου στοιχισει την διπλη (τουλαχιστον) προσπαθεια απο οτι σε εναν κατα πολυ χειροτερο σου ανδρα...
Franny δεν νομίζω οτι στο σχολείο υπάρχει πάντα αξιοκρατία. Πόσοι δάσκαλοι έχουν αγαπημένους μαθητές που τους βάζουν υψηλότερους βαθμόυς πχ; Και όλη η τάξη το ξέρει.Ομως δεν νομίζω οτι το πρόβλημα εδώ είναι η έλλειψη αξιοκρατίας αλλά η συμπεριφορά των συναδέλφων. Ο τρόπος που της μιλάνε και της συμπεριφέρονται. Δεν μας λέει οτι ο υπεύθυνός της δεν αναγνωρίζει τη δουλειά της ή δεν της δίνει ευκαιρίες, απλά οτι οι συνάδελφοι είναι σεξιστές (εμμέσως ίσως να την υποτιμούν και ως επαγγελματία αλλά αυτό είναι δική μας υπόθεση) και η συμπεριφορά τους σε προσωπικό επίπεδο (κι όχι επαγγελματικό) την ενοχλεί.
Franny και στα σχολεία υπάρχει πάντως σεξιστική αξιοκρατία. Τα κορίτισια είναι πιο μελετηρά, καλύτερες μαθήτριες και τους συγχωρούν κάποιες παρατυπίες, τα αγόρια πιο ατίθασα με χειρότερους βαθμούς και οι βαθμοί μοιράζονται ανάλογα (και το λέω από προσωπική εμπειρία ως μελετηρό κορίτσι που μου συγχωρούνταν κάποιες παρατυπίες).Ομως και πάλι επαναλαμβάνω η κοπέλα δεν μας λέει οτι επειδή είναι γυναίκα το αφεντικό της την υποτιμά και δεν αναγννωρίζει την δουλειά της (σεξιστική αξιοκρατία) αλλά οτι οι συνάδελφοί της είναι ολίγον σεξιστικά γουρούνια και μιλούν απαξιωτικά για τις γυναίκες (σεξισμός). Αν υπήρχε σεξιστική αξιοκρατία δεν θα την είχαν προσλάβει καν ως κοπέλα, νέα και χωρίς προυπηρεσία.Haifischnet ούτε εγώ το κατάλαβα όμως ο καθένας έχει την άποψή του. Ισως να είμαι αφελής που πιστεύω οτι όλοι ανεξαίρέτως οι κλάδοι και εταιρείες επομένως, δεν είναι σάπιοι σεξιστικοί οργανισμοί που κακοποιούν λεκτικά τις γυναίκες και δεν τους δίνουν ευκαιρίες. 'Η ίσως επειδή δουλεύω στην μοναδική εταρεία στον κόσμο που η διευθύντρια και οι περισσσότεροι μάνατζερ είναι γυναίκες.
#2 Και που να είσαι η μόνη γυναίκα ανάμεσα σε 1000 άντρες ναυπηγούς να δεις πως είναι.Να ισχυροποιήσεις τη θέση σου,αντί να παραιτηθείς.Και να μην τσιμπάς σε ότι σου λένε.
Πολύ καλή μου φίλη, είχε κάνει το εξής επικό. Ίδια περίπτωση σε ανδροκρατούμενο χώρο, αρχιτέκτονας (όταν ακόμα χτίζανε στην Ελλάδα) και μικροκαμωμένη, της την λέγανε συνέχεια και τι δεν είχε ακούσει. Ε και κάποια στιγμή έκανε το μπαμ, από τα νεύρα της ούρλιαζε φώναζε και τους πέταγε πέτρες (από την οικοδομή που χτιζόταν). Μετά από αυτό σούζα όλοι, με το σεις και με το σας, τώρα την φοβήθηκαν, την πέρασαν για τρελή; Δεν ξέρω, αυτό που σίγουρα ξέρω ότι παρέμειναν μισογυνηδες, απλά σε αυτή δεν το δείχνανε πια. Ακραία μέθοδος αλλά άμα ξεμένει κανείς από όπλα...